3Titulus

.VI.

maximi meriti corā deo: homībus aūt minus noti. De qͦ ſic inqͥt Uincē. ſpe. hiſto. li. xxij. capi. xvBoetius multa ꝯpoſuit. Temꝑe nāqꝫ eius vtiegitur orta eſt hereſis de trinitate. Sed congregata omni ſynodo ipſe ſe ſubtraxit: ne ſibi propt̓facundiā eloquētie cauſe imponerētur agende.Ob quā cauſam cū ſuſpectus a xp̄icolis haberet̉cōpoſuit cōtra ipſos hereticos de ſācta trinitatelibrū vnum. Quando aūt rex gothoꝝ theodoricus romanā rempublicaꝫ armis inuaſit: boetiusplus oībus ei reſtitit. Poſtmodū apud euꝫ accuſatis. ꝙ ſollicite laboraret. vt ſenatū ⁊ rempublicā ab eius manibꝰ eriperet: cū pluribus alijs proſcriptus atqꝫ in exiliū miſſus papie īcarceratꝰ eſtIn carcere aūt poſitus qͣſi de rerū mutatione doleret. vt cōſolatiōis medicinas tanto dolori: nontam ſibi qͣꝫ alijs quereret: librum ibi edidit de cōſolatione philoſophie. Oſtendens gloriā dignitatem ceteraqꝫ terrena non vera bona ſꝫ nihil eē.et nulli appetenda. nec de eoꝝ amiſſiōe dolendūnec de eoꝝ adeptione gaudendū. Tandē longoexilio et carcere fatigatus: ab ipſo theodorico ꝑemptus eſt. Anno dn̄i quingenteſimo viceſimoprimo ẜm cronic. ¶Preter hec que dicta ſunt inuenitur ſcripſiſſe librū de diſciplina ſcolariuꝫ. Etlibrum de muſica. De logica libros topicoꝝ: ⁊ diuiſionum libros qͦꝫ categoricoꝝ: ſyllogiſmoruꝫ etypoteticoꝝ. Comēta qͦꝫ ſuper libros ariſtotelis.De eo aūt ſic ait ſigiſbertꝰ. Eo tꝑe ſimachus patricius rempublica romanam illuſtrauit. et cū eogener eius boetius uir conſularis conſpicuus invtraqꝫ linguā eruditōe oīm artiū liberaliū quaspene omnes a greco in latinū tranſtulit eloquiūet expoſuit. Allegātur etiam a doctoribus et alijduo libri vt ab eo conſcripti: ſcilicet liber de duabus naturis in chriſto: et liber de ebdomadibꝰ.Hic quedā excerpta ex libris eius ponunt̉ precipue de libro de ph̓ica ꝯſolatione. Ex libro ypoteticoꝝ ſic ait. Nullū bonū ē qd̓ nō pulcrius eluceſcat: ſi plurimoꝝ noticia comprobat̉. hoc in ſeobtinet ꝓpriū munus amicicia vt nolit habere ſolitarias cogitationes. Nam qd̓ honeſte quiſqꝫ cogitat: nulli promptius qͣꝫ ei qui diligitur confitet̉In libro de ph̓ica cōſolatione ſic ait lib̓. j. Studia philoſophoꝝ infructuoſis affectuum ſpinis.vberē fructū rationis ſegetē necant. hominumqꝫmentes aſſuefaciunt morbo nō liberant que dolodulces. Talia tibi cōtuleramus arma .ſ. virtutū.que niſi prior abieciſſes: inuicta te firmitate tuerētur inquit ph̓ia boetio. Idē. Stultoꝝ etſi numeroſus exercitus: tamē ſpernendus eſt. quia nulloduce regitur: ſed errore tm̄ temere ac paſſim limphante raptatur. Si opera medicantis expectasoportet vt vulnus detegas. hoc cōſcientie libertas habet ꝓ tuendo iure: ſpreta poteſtatuū ſemꝑoffenſio. Minuit ſenū hanc aduerſe fortune ſarcinam. qd̓ cū miſeris aliquod crimen affingitur:que perferunt meruiſſe credunt̉. Idem in metroQuātas rerū lubrica verſat fortuna vices. Premit inſontes debita ſceleri noxia pena. Ac ꝑuerſireſident celſo mores ſolio ſanctaqꝫ calcant. Latet obſcuris condita virtus lumine claro. Cerne-

re verum: tramite recto carpere callem. Gaudiapelle. ſpemqꝫ fugato. pelle timorē ne dolor adſit.Nubila mens eſt iunctaqꝫ frenis. hec vbi regnātIIdē in lib̓. ij. omnis ſubdita reꝝ mutatio: nonſine quodam quaſi fluctu contingit animoꝝ. Rerum exitus prudentia metitur. Quis eſt em̄ tamcompoſite felicitatis. vt nō aliqua ex parte cumſtatus ſui qualitate rixetur. Nemo facile cum fortune ſue felicitate concordat. Ineſt enim aliquidſingulis quod inexpertus ignoret expertus horreat. Locus iſte queꝫ exilium vocas incolentibꝰpatria eſt. Adeo nihil eſt miſerū niſi cum putes.Contraqꝫ beata ſors omnis eſt equanimitate tolerantis. Quis .n. ille ē tamfelix: qui cum dederiimpatientie manus: ſtatim ſuū mutari nō optet?Paucis minimiſqꝫ natura ꝯtenta eſt: cuius ſatietatem ſi ſuꝑfluis vrgere velis: aut iniocūduꝫ qd̓infuderis fiet: aut noxium. Plurimis adminiculis opus eſt ad tuendā ſuppellectilis precioſe varietatem: verumqꝫ illud eſt ꝑ multis indigere: qͥper multa poſſident: contraqꝫ minimū qui abundantiā ſuā nature neceſſitate metiuntur. Ceteraanimalia ſuis finibus contenta ſunt. vos autemdeo mente conſimiles a rebus infimis excellētisnature ornamenta captatis: nec intelligitis quātam conditori veſtro iniuriā faciatis. Ille genushumanū terrenis omnibus preſtare voluit: vosdignitatē veſtrā infra infima queqꝫ detruditis.Nam ſi omne cuiuſqꝫ bonum eo cuius eſt cōſtateſſe precioſius cum viliſſima rerum vr̄a bona iudicatis: eiſdem voſmetipſos vr̄a extimatiōe ſubmittttis. In omni Aduerſitate fortune: infeliciſſimū infortunij genus eſt fuiſſe felicem. Ꝙmultisamaritudinibus hūane felicitatis reſperſa ē ducedo: que etſi fruenti iocunda videat̉ tn̄ quo minus habeat cum velit retineri nō poteſt. O p̄clara opum mortalium beatitudo quā qui adeptusfuerit: ſecurus eſſe deſiſtit. Non virtutibus ex dignitate ſed ex virtute dignitatibꝰ honor acceditet collata improbis dignitas nō modo efficit dignos ſꝫ prodit potius ⁊ oſtentat indignos. Rosniſi ad populares auras inaneſqꝫ rumores rectefacere neſcimus. et relicta ꝯſcientie virtutis p̄ſtātia: de alienis p̄mia ẜmonculis captamꝰ ¶ Quidam cū adortus eſſꝫ ꝯtumelijs: quendā qui nonad vere virtutis vſū ſed ad ſuꝑbam gloriā falſūſibi nomē ph̓i induerat: adiecit iā ſe ſciturū an ille eſſꝫ ph̓s: vicꝫ ſi illatas iniurias patiēter toleraret. Tūc ille patiētiā parumꝑ aſſūpſit. Acceptaqꝫ cōtumelia velut inſultans. Iam tandem inqͥtph̓m me eſſe intelligas. At alter nimiū mordaciter. Intellexeā inqͥt ſi tacuiſſes. Ego plꝰ homībꝰreor aduerſā qͣꝫ ꝓſperā ꝓdeſſe fortunam. Illa ſpſpeciē felicitatis blanda mentit̉: hec ſꝑ vera eſt.Illa fallit: hec inſtruit. Poſtremo felix a vero bonō blādimētis deuios ducit: aduerſa plerūqꝫ advera bona reducēs vnco retrahit. An hoc etiaminter minima extimandū putas. ꝙ amicoꝝ tibi fidelium mētes hec aſpera hec horribilis detegit.hec tibi ſodaliū vultus cetros ambiguoſqꝫ ſecernit. Illa diſcedens ſuos aufert: tuos relinquit.ait. Omnis mortaliū cu-