Druckschrift 
2 (1491)
Entstehung
Seite
XVv
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.IX.

terraꝝ orbē lacerationes ſanctorūqꝫ cedes egeratradix illa miſeriaꝝ noſtraꝝ gothoꝝ gēs que ab īꝑatore valente in fedus recepta fuerat: propter ītollerabilē auariciā maximi ducis: fame ⁊ iniurijſcōpulſi in arma ſurgentes: primo victo valentisexercitu ſeſe ꝑ trachias diffuderūt: omnia incendijs: rapinis: cedeqꝫ vaſtantes. Quibꝰ cognitisvalens antiochia egreſſus cuꝫ aduerſus gothosbellum inſtrueret: ſera peccati penitentia ſtimulatus. clericos ep̄os. ceteroſqꝫ ſāctos: quos ip̄e prauo ductus cōſilio a ſedibꝰ ſuis expulerat: reuocari ab exilio imꝑauit. Itaqꝫ xv. imperij eiꝰ anno lachrymabile illud bellū in trachia cuꝫ gothisiā tunc virum exercitatione rerūqꝫ abundātia inſtructiſſimis geſſit. Ubi ad primū ſtatim gothorū impetū ꝑturbate romanoꝝ equitū turme: nuda peditū deſeruere p̄ſidia. Que mox hoſtiū eqͥtatu circūdata ac ſagittaꝝ nubibus obruta: cumamentes hūc illucqꝫ fugitarent: funditꝰ ceſa ſunt:Ipſe autē imꝑator valens in fugā verſus: ſagitta ſaucius cuꝫ nimio dolore ſepe equo dilaberet̉:egre in cuiuſdā villule caſam a ſuis deportatꝰ eſtCūqꝫ ibidē laterēt: ab inſequentibꝰ hoſtibꝰ deprehenſus ſubito igne cōſumptꝰ ē. Iuſto dei iudicioab illis igne crematꝰ quos igne ꝑfidie arriane cremauerat ipſe. Et ip̄i illū viuū incenderūt: qͥ propter eū etiam mortui vicio erroris arſuri erant:Gothi ꝟo ociſo imꝑatore ac plena potiti victoriaiam ſecuri ad vrbē cōſtantinopolitanā ꝓperantCunqꝫ illā potentiſſimā vrbiū obſidione cōtinuacoartarēt: dn̄ica valentis vxor auguſta multa pecunia largita ab vrbis vaſtatōe hoſtes ſubmouitimperiūqꝫ cognatis qͥ occidētale gubernabāt imperiū fidelit̓ ſeruauit. Et in hoc Hierony. finitcron. ſuā quā ſecutus eſt vbi dimiſerat EuſebiusEt ꝓſequit̉ exinde eā poſt Hiero. Proſper. Beda ⁊ ſigiſbertus monachus.Capitulū. VIIAlente imperato. v re heretico occiſo a gothis: gratianuseius nepos: ⁊ valentiniani ſenioris filius: qui cū valentiniano filio p̄dicti valentiniani ⁊ fratre ſuo occidentale regebat imꝑiuꝫ: romani faſtigij obtinet principatum. Cepit aūt imꝑareanno domini. ccclxxxj. ⁊ imꝑauit ſex annis poſtmortē patrui eius. Fuit autē gratianus hic vtteſtat̉ Iacobꝰ de col̓. literis nō mediocrit̓ eruditꝰcarmē facere: ornate loqui more rhetoꝝ cōtrouerſias explicare. Erat pret̓ea armis exercitatiſſimꝰNā qͦtidie ſe more maioꝝ ſpiculis ac miſſilibꝰ exercebat. Fuit inſuꝑ vini ꝑcus: cibi ſomniqꝫ ac libidinis victor. Et vt dicūt hiſtorie: cūctis bonisactibꝰ plenꝰ: ſi circa curā reipublice ſerio ſuis animū occupaſſet: a qua alienus nō volūtate ſed exercitio fuit. Cum igit̉ poſt mortē valentis ī oriente collapſum ſtatum reipublice videret: eadē ꝓuiſione qua quondā nerua electus ē imꝑator perquem reſpublica reꝑata eſt ꝑ traianū: ip̄e gratianus accitū ab hyſpania theodoſiū: fauentibꝰ cunctis apud ſmirmū purpurā induit: ⁊ in ꝯſortium

imperij aſciuit: ip̄mqꝫ orientalibꝰ ꝓuincijs p̄fecitIta theodoſius factus imꝑator: afflictā rēpublicam ira dei: reꝑandā credidit miſcd̓ia dei. Namomnē ſui fiduciam ad ſpem chriſti conferens: maximas illas ſciticas gentes maioribus antea formidatas: ab alexandro quoqꝫ magno euocatas:ac tūc maxime fortiſſimas: vtpote que occiſo romanorū principe valente: ⁊ cōtrito romano exercitu romanis equis armiſqꝫ ſtructiſſimas: hoc eſtalanos: hunos: taphalos: gothos: incunctanteraggreſſus: magnis multiſqꝫ p̄lijs vicit ac domuitTrachiāqꝫ ac orientem pro magna parte ab hisnationibus occupatum liberauit: atqꝫ ab oī bellorū ſtrepitu eripuit. Quibus glorioſe geſtis volente gratiano triumphans conſtantinopolim eſt ingreſſus. His ita geſtis ⁊ cōpoſito orientis ſtatu: gratianus ad partes occidentales ſe contulit.relicto conſtantinopolim theodoſio: qui paruamſuorum manū cōſiderās: ne eā aſſidue bellandodeterreret: fedus cum athalarico rege gothorumpercuſſit. Qui nō multo poſt tempore conſtantinopolim ad theodoſium venit: quem ille mira cūbenignitate ſuſcepit. Cū autem athalaricus ipſevrbem intraſſet: ⁊ ciuitatꝭ edificia: ⁊ qͣꝫ exornatosqui ad diē feſtū cōuenerant aſpexiſſet: ac ꝑ ſin gula mente attonitus inhereret: tandē imperatorisaulā regiam intrauit. Cunqꝫ ibidē obſequia officiaqꝫ diuerſa conſpiceret: cōuerſus ad theodoſiūdixit. Sine oubio deus terrenus es o imperator:cōtra que quicunqꝫ manum eleuare auſus fuerit.ipſe. ui ſanguinis reꝰ exiſtet. Cunqꝫ rex gothorūCōſtantinopolim morā traxiſſet rebꝰ exceſſit humanis. Cuius exequias imꝑator ip̄e precedēs: digne ip̄m tradidit ſepulture. Poſt cuius mortemoēs gothorū gentes benignitatē ac munificētiaꝫceteraſqꝫ theodoſij ꝟtutes cōſpicientes: ſe voluntarie romano imperio dederunt. Quo poſtea tēpore gens parthoꝝ qͥ adhuc victo iuliano ac ml̓ctatis romani īperij finibꝰ feroces erāt: vltro ꝯſtātinopolī ad theodoſiū miſer̄t legatos pacꝭ feduspoſtulātes: qͥbꝰ mira cū alacritate ſuſceptis cumeis fedus percuſſum eſt. Igitur pacato oriente non quieuit optimus imperator iuſtiſſimis acmiſericordiſſimis legibus. laboranti eccleſie aduerſus impios ſubuenire: quaꝫ valens hereticusarrianis fauens vehementer afflixerat. Cuius eccleſiie membrum pius imperator eſſe magis qͣꝫ interris regnare gaudebat. Inſuper ⁊ ſimulachragentium vbiqꝫ euertēda precepit: ſatis intelligēsterrena munera: non in demonum ſed in dei verieſſe poſita poteſtate. Nec ml̓topoſt ſubactis barbaroꝝ nationibus: archadium filium ſuū cōſortēfecit imperij.Fodem temporeᵐ. §. I.quo theodoſius orientale moderabat̉ imperium⁊ gratianus cū fratre ſuo valentiniano iuniori occidentale optimis legibꝰ tuebantur: ac lapſā rempublicā reparabāt. Maximus quidā ex romaniſducibꝰ: vir quidam probus ⁊ ſtrenuus vt quidāvolunt per oīa octauiano auguſto ſimilis: niſi cōtra ſacramētū fidem fregiſſet: in gallijs tyranni-