Druckschrift 
2 (1491)
Entstehung
Seite
Xr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū .V.Fo.

L.

andree apoſtolicū oſſibus ſanctoꝝ luce euangeliſte ⁊ timothei diſcipuli beati pauli ſub cōſtantioimꝑatore cōſtantinopolim tranſlata ſunt.Ueniente autēº. §. VII.gallo ceſare facto antiochiā vt narrat hiſtoria tripartita. circa orientem ſub ſpecie crucis columnain celo viſa eſt. Eo tꝑe apud antiochiā leuntiusep̄s erat. qui ſtephano ſucceſſerat. Hic anteqͣꝫ preſul eſſet a preſbyterij fuerat dignitate deiectus. qꝛcū muliere euſtolia degens ⁊ turpē ſuſpitionē celare volens: genitalia ſibimet noſcitur abſcidiſſePoſtea tn̄ ſtudio conſtantij imꝑatoris ep̄s ordinatus eſt. huius tꝑe ad hymnos dicendos deo infine pſalmoꝝ catholici dicebant. Gloria patri ⁊ filio ⁊ ſpirituiſancto. Arriani vero. Gioria patri etfilio minori minorē patre filium ſignificare volentes. Cum vero leuncius arrianus catholicos ꝓhibere nō poſſet. tangens caput ſuū iā canū dixiſſefertur. Hac niue ſoluta lutū congeret̉ immenſumſignificans poſt mortē ſuā diſcordiā futurā in populo pro diuerſitate pſallendi. Sub hoc leuncioflauianus ⁊ dyodorus. pͥmi in duas partes choros pſallentiū diuiſerunt: ⁊ inde ꝑ totū orbē mosiſte ſeruari cepit. Hi etiā ad ſepulchra martyrumvigilias celebrantes. amatores dei ad tale obſequium cōuocabant. Hoc tꝑe vt ſcribit Hiero.in cron̄. Magnetius lugduni in palatio ꝓpria ſemanu interfecit. Et decentius frater eius quē adtuendas gallias ceſar emiſerat apud ſenonas laqueo vita finiuit vt dictū eſt ſupͣ. Gallus vero ceſar ſollicitatus a conſtantio patrueli. cui in ſuſpitionē ob egregiā indolē venerat hyſtrie occidit̉:⁊ iulianus frater eius mediolani ceſar appellaturQuo tꝑe martinus vt legit̉ ſub iuliano ceſare militauit. Et antonius monachus. xix. imperij conſtantij centeſimo quinto vite ſue anno in heremomorit̉. de cuiꝰ dictis infra dicet̉. Anno eodē ideſt. xix. cōſtantij vt teſtat̉ Hiero. in cron̄. Hylaripictauiēſis ep̄s factione ſaturnini arelatenſis ep̄treli quoꝝ qui cū eo erant arrianoꝝ ante trienniiin frigiā pulſus: libros de noſtra religione cōpoſuit. Sed de eo ⁊ libris eius plenius dicet̉: cuꝫ dedoctoribus agetur. Circa illud tp̄s victorinusrhetor ⁊ donatus grāmaticus ⁊ p̄ceptor meus inquit hiero. in cron̄. rome inſignes habent̉. Equibus victorinus etiā ſtatuā in foro trayani meruitEt vt dicit vincē. in ſpecu. hiſtor. Hic eſt donatcuiꝰ libellus vſqꝫ hodie in ſcolis legitur. a puerispͥma rudimēta grāmatice diſcentibus. Et victorinum iſtū ego credo eſſe illū de qͦ Augꝰ. dicit in li.cōfeſſionū. ꝙ cū eſſet gentilis ⁊ diceret ſimpliciano amico ſuo ⁊ deuotiſſimo viro. Noueris me eēxp̄ianum. Ille rn̄debat. Non credo niſi te videroin eccleſia. Et victorinus ſubridendo. Ergo aiebat. parietes faciunt xp̄ianū. Et cum pluries hecdixiſſet: demū feruore fidei ſuꝑante verecundiā qͣtimebat ſuis amicis diſplicere: intrauit eccleſiampublice petens fieri xp̄ianū. Et cū clerici offerentſibi libellū ad ꝓteſtādū ſe credere articulos fideivt tunc moris erat inter eos. ⁊ quaſi ī occulto veluti parcentes eius erubeſcentie. Ille noluit. ſed

aſcendens in ambone vbi ab omnibꝰ videret̉ publice ⁊ alta voce cōfeſſus eſt ea q̄ ſunt fidei plenaeccleſia. gaudēte xp̄iana plebe ⁊ mirante roma.Demu vt fer­ .S. VIII.tur ex hiſtoria tripartita conſtantius veniens inopſocrenis nimia cōmeſtione apoplexie paſſionedefunctꝰ ē. Cui ſucceſſit Inlianꝰ dictꝰ apoſtata.ꝯſtātij nō p̄fati imꝑatoris: ſꝫ cuiuſdā cōſobrini eifilius. Pro cuiꝰ explicatōne refert Hug. flori. vbiſupͣ. ꝙ cōſtantinus magnus qͥ biſanciū ſuo nomine cōſtantinopolim appellauit. eā magnificās duos habuit ex eodē patre: ſꝫ nō ex eadē matre .ſ. helena frēs germanos. Ex helena em̄ tm̄ ꝯſtantinūhabuit. Quoꝝ germanoꝝ vnus dictus ē dalmatius: ⁊ alter conſtantius. Hic conſtantius habuitSuos filios: gallum .ſ. ⁊ iulianum. Quoꝝ gallusmodico tꝑe ſub cōſtantio auguſto ceſar fuit. ſedeius oꝑe occiſus. Iulianus ꝟo factus ab eo ceſar⁊ miſſus ꝯͣ gallos rebellantes ſubito eos deuicit.⁊ gratus factus militibꝰ ſuis. auguſtus ab eis appellatus eſt. Et cū conſtantius ꝑgeret ꝯͣ eū in bellum in via defunctꝰ eſt. Anno vite ſue. xlv. Itaqꝫconſtantius qui catholicos ꝑſecutus fuerat: totūtēpus imperij ſui ꝑtulit inquietū.Capitulum .V.Ulianus ergo vtait Hiero. in cron̄. romanoꝝ. xxxvj.imperauit. Anno dn̄i. ccclxiiij. Mundi vero qͣter milleſimo. cccxxvij. ẜm minorē cōputationē. ẜm maiorē quinquies milleſimo. d. lxiij.Et imperauit āno vno ⁊ mēſibus octo. Sed dicit Uinc. ſpec. hiſto. li. xv. ꝙ alibi annotant̉ in regno eius anni tres. cōputatis .ſ. illis octo mēſibꝰꝓ vno anno. vnde videt̉ hic fuiſſe viciū ſcriptoris. Deniqꝫ beda in li. de tēporibus dicit eum regnaſſe annis duobꝰ ⁊ menſibꝰ octo. Hic Iulianus vt habet̉ in hiſtoria tripartita. olim diſcensapud cōſtantinopolim cū eſſet adoleſcens. pedagogum habebat. Mardoniū grāmaticū medolērhethorē ꝟo euboliū ſophiſtā tunc xp̄ianū. Eratqͦꝫ iulianus ab initio xp̄ianus. Cunqꝫ in lectione(al̓s locutione) ꝓficeret fama ꝑ populum volitabat: quia romanā etiā rēpublicā gubernare poſſꝫQd̓ dū latius audiret̉ eſtuationes inducit imꝑatori cōſtantio. Ꝙobrem abſtulit eū ab vrbe roma⁊ miſit nichomediam. ꝓhibens ne cū libanio ſophiſta conueniret. qui ibi morabat̉ paganus exiſtens. Iulianus ergo libaniū adire nō audens: libris tn̄ eius vtebat̉. Tunc venit ad eū maximusph̓s epheſinus fama eius ꝑtractus. quem poſteavalentinianus qͣſi magū iuſſit occidi. Cuius religionē cepit iulianus imitari. cū eius verba quaſiphiloſophica preguſtaſſet. Is etiā imperij cupidinem animo eius immiſerat. Cunqꝫ hec nō laterent aures imꝑatoris. inter ſpem metūqꝫ cōſtitutus. ſuſpitionē celari volens: qui dudum integerfuerat chriſtianus poſtea ꝓditor eſt effectꝰ. Tonſus em̄ monaſticā ſimulabat vitā. ⁊ latenter quidem exercebatur in philoſophia: in manifeſto autem ſacros legebat libros xp̄ianorum. Deniqꝫ in

b 2