Druckschrift 
2 (1491)
Entstehung
Seite
IIIr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū .II.Fo. .III

.III.

valde proficeret. Omnes igit̉ iudei ſi ſuſcitauerit ſe credituros ꝓmittunt. Tunc ſilueſter oratione facta ad aurem thauri ſe applicans dixit. O nomen maledictiōis ⁊ mortis egredere iuſſu dei noſtri hieſu xp̄i. in cuius nomine tibi dicitur thaureſurge: ⁊ ad armentū tuū manſuetus recede. Statim igitur thaurus ſurrexit: ⁊ cū omni manſuetudine abijt. Tūc regina. iudei. iudices ⁊ ceteri omnes: cūuerſi ſunt ad fidem. Poſt aliquot diesydoloꝝ pontifices ad imperatorē venerūt dicentes. Sacratiſſime imperator draco ille qui eſt infouea. poſtqͣꝫ xp̄i fidem recepiſti pluſqͣꝫ trecentoshomines quotidie interfecit flatu ſuo. Conſulente ſuper hoc ſilueſtrum. Reſpondit. Ego per xp̄ivirtutē eum ab omni ceſſare faciam leſionē. Promittunt pontifices ſe ſi hoc faceret credituros.Orante autē ſilueſtro: ſanctus petrus ei apparuitdicens. Securus ad draconeꝫ deſtende tu ⁊ duopreſbyteri qui ſunt tecū. Cunqꝫ ad eū veneris: eūtaliter alloqueris. Dominus noſter hieſus xp̄usde virgine natus crucifixus ⁊ ſepultus. qui ſurrexit ⁊ ſedet ad dexterā patris: hic venturus eſtiudicarę viuos ⁊ mortuos. Tu quoqꝫ ſathan eūin hoc loco donec veniat expecta. Os autē eiusligabis filo ⁊ anulo ſignū crucis habente deſuperſigillabis. Poſtea ad me ſani ⁊ incolumes venietis: ⁊ panē quē vobis p̄parauero comedetis. Deſcendit itaqꝫ ſilueſter cum duobus preſbyteris infoueam per gradus centū quinquaginta. duas ſecum ferens laternas. Tunc draconi predicta verba dixit. ⁊ os eius ſtridentis ⁊ ſibillantis vt iuſſūfuerat alligauit. ⁊ aſcēdit ⁊ īuenit duos magos qͥeū ſecuti fuerāt vt viderēt ſi vſqꝫ ad draconē deſcederet. ⁊ draconis fetore pene mortuos: eos ſecumadduxit incolumes atqꝫ ſanos. Qui ſtatī cū multitudine infinita ꝯuerſi ſunt Sicqꝫ ppl̓s romanusa morte duplici liberatus eſt ſcꝫ a cultura demonis ⁊ veneno draconis. Tandem beatus ſilueſtermorti appropinquans clerū de tribus admonuitſcꝫ vt inter ſe charitatem haberent. eccleſias ſuasdiligentius gubernarēt: ⁊ gregē a lupoꝝ morſibꝰcuſtodirēt. Poſt hoc in deo feliciter obdormiuit.circa annū domini. cccxx.De inuentione. §. IIII.ſancte crucis ſic refert Ruſinus in hiſtoria eccleſiaſtica. Per idē tēpus helena conſtantini materfemina incomparabili fide religione animi ac magnificentia ſiugulari. Cuius vero conſtantinuscū eſſet filius. diuinis admonita viſionibus hieroſolimam petit: atqꝫ ibi locū in quo ſacroſanctūcorpus xp̄i patibulo affixum pependerat ab incolis pecquirit. qui idcirco ad inueniendū difficiliserat: quia ab antiquis ꝑſecutoribus ſimulacrumin eo veneris fuerat defixum. vt ſiquis chriſtianorum in loco illo adorare voluiſſet: venerē videretur adorare. Et ob hoc infrequēs ⁊ pene obliuioni datꝰ fuerat locus. Sed cū vt ſupͣ diximꝰ religioſa femina ꝓperaſſet ad locum celeſti ſibi iudiciodeſignatū. cuncta ex eo ꝓphana ⁊ polluta deturbans in altum purgatis ruderibus: tres confuſiordinis repperit cruces. Sed obturbabat reperti

muneris leticiā vniuſcuiuſqꝫ crucis indiſcreta ꝓprietas. AIderat quidē ⁊ titulus ille qui grecis etlatinis atqꝫ hebraicis literis a pylato fuerat conſcriptus. ſed nec ipſe ſatis euidenter dominici ꝓdebat ſigna patibuli. Hic iam humane ambiguitatis incertū diuinū flagitat teſtimoniū. Acciditn eadem vrbe primaria quandā ilius loci feminam graui egritudine confectā ſeminecem iacereMacharius per idē tempus eccleſie illius epiſcopus erat. Is vbi cunctantē reginā atqꝫ omnes pariter qui aderant videt: afferte huc inquit totas q̄reperte ſunt cruces ⁊ que ſit que portauerit dominum nobis nunc adaperiet deus. ⁊ ingreſſus cuꝫregina pariter ⁊ populis ad eam que decūbebat:defixis genibus huiuſcemodi ad dominū preceꝫfudit. Tu domine qui per vnigenitū filium tuumſalutē generi humano per paſſionē crucis conferre dignatus es. ⁊ nunc in nouiſſimis temporibusaſpiraſti in corde ancille tue perquirere lignū beatum in quo ſalus noſtra pependit: oſtende euidēter ex his tribus que crux fuerit ad dominicā gloriam. vel que extiterit ad ſeruile ſuppliciū. vt hecmulier que ſemiuiua decumbit. ſtatim vt eā lignūſalutare contigerit: a mortis ianua reuocet̉ ad vitam. Et cū hec dixiſſet adhibuit primo vnā ex tribus. ⁊ nil profuit. adhibuit ⁊ ſecundā: nec ſic quidem aliquid actum eſt. vt vero accepit terciā: repente apertis oculis mulier cōſurrexit ⁊ ſtabilitate virium recepta alacrior multo qͣꝫ dum ſana fuerat tota domo diſcurrere et magnificare dominipotentiā cepit. Sic euidenti iudicio regina voticompos effecta. templum mirificum in eo loco inquo crucē reppererat: regia ambitione conſtruxit.Clauos quibus corpus dominicū fuerat affixumportat ad filium. ex quibus ille frenos compoſuitquibus vteretur ad bellum. ⁊ ex alijs galeā nihilominus belli vſibus aptā fertur armaſſe. Lignivero ipſius ſalutaris partem detulit filio: partemvero thecis argenteis conditā dereliquit in loco.que etiā nunc ad memoriā ſollicita venerationeſeruatur. Reliquit etiā hoc indiciū religioſi animi regina venerabilis. virgines quas ibi repperitdeo ſacratas inuitaſſe ad prandiū. ⁊ tanta eas deuotione curaſſe dicit̉: vt indignum crederet ſi famulorum vteretur officijs: ſed ipſa manibus ſuisfamule habitum ſuccincta cibum apponeret. poculum porrigeret. aquā manibus infunderet ⁊ regina orbis ac mater imperij famularū xp̄i ſe famulādeputaret. Hec quidē hieroſolimis geſta.Capitulum .II.Ummi pōtificesſqui prefuerunt romane eccleſie a tempore conſtantini magni vſqꝫ ad tempora archadij ⁊ honorij. ſcilicet per centū annosvel circa. ab anno domini. cccix. vſqꝫ ad annumeius. ccccxiij. fuerūt infraſcripti. Silueſter papa de quo dictum eſt qui ſucceſſerat melchiadi.Qui ſilueſter tenuit petri cathedram ānis vigintiquatuor. menſibus decē. diebus vndecim. Quiſilueſter inſtituit conſecrationes eccleſiarum ⁊ altarium ſolennes. Et eccleſias apoſtoloꝝ Petri ⁊