Cōiouolentia dei quē oramus: nō vt īmutabilē flectamus: vel vt eiꝰ beniuolentiā preueniamus: qꝛ ip̄e prior dilexit nos: ſeu vt indigētias noſtras ſibi inſinuemus. Uidet em̄ neceſſitates nr̄as priuſqͣꝫ petamꝰ.Sed vt in nobis ip̄is de ſua beniuolentia certā fide ac ſpei fiduciāexcitemꝰ. In qͣttuor igit̉ in verbis exordij ꝯmēdat̉: a dilectōis mag-nitudine qͣ in filios nos adoptat: cū d̓r pr̄: a liberali bonitatꝭ ſue dif-fuſione: qͣ ſe nobis donat: qꝛ noſter. Ab īmutabili ꝑpetuitate qͣ ſemꝑꝯſtat cum d̓r: (qui es) A potētia ⁊ dignitate qͣ oībꝰ imꝑat qꝛ in cel̓.☞ Circa p. īmū dicimꝰ: diuina inſtitutōe formati ⁊c̄. (pr̄) quodhic accipit̉ eſſential̓ r: vt conuenit toti trinitati. Nā oratio hec fit adtrinitatē. De ſignificatōe aūt huius nōis pr̄ habes ſupra in principio canonis. Eſt aūt deꝰ pr̄ nr̄: nō naturali generatōe: ſed p̄deſtina-tione. creatōe. redemptōe. gubernatōe. inſtructōe ⁊ adoptōe. Sed hattendat orans cū d̓t: Pr̄. vt ſe exhibeat filiū: paternā imaginē viteſue ſil̓itudine unitando: ⁊ filialiter diligendo. Addit̉. non meus qd̓ſolius vnigeniti filij eſt verbi in diuinis: ſed nr̄: qꝛ generalis pr̄ o. mmortalium eſt: quos imaginis ſue ſil̓itudine inſigniuit. Et videquēadmodum in primo huius fecundiſſime orōnis v̓bo excitamurad dilectōem dei pr̄is noſtri. In ſcd̓o ad amorem ꝓximi. In qua duplici dilectōe tota lex pendet ⁊ ꝓph̓e. Nam cum vnū patrē pijſſimū⁊ optimum profitemur nos habere in celis: per ꝯſequens nos pro-fitemur eſſe fratres in terris. Sequitur (qui es) hoc complexū Lec. 63qui es ꝓprie acceptum: ſoli deo ꝯuenit ꝓprie accipitur: qn̄ importatpuꝝ eſſe: nulla potentialitate ad non eſſe permixtū: vn̄ ſolū illud ꝓ-prie eſt: quod nō habet potentiā ad nō eſſe: quod ſcꝫ īmutabiliter eſtIn qͦ nihil eſt preteritum: vel futuꝝ: ſed tm̄ ſemper eſſe eternū. Sic̄vere ⁊ ꝓprie aurum dicit̉: in quo nihil eſt niſi aurū: nihil eſt non aurū. Sic vere eſſe d̓r: in quo nihil eſt niſi eſſe. Hoc eſt: nulla potentiaad nō eſſe. ⁊ ita de ſe d̓t dn̄s. Exod̓ 3. Ego ſum qͥ ſum: ⁊ ad morſen:qͥ eſt miſit me: hoc nomen mihi eſt in eternū. Addit̉ in celis: tamſpūalibꝰ angelis: ⁊ ſctīs qͣꝫ corꝑalibꝰ celeſtibꝰ ſperis. Et qͣꝫuis deusincircūſcpͥte eſt vbiqꝫ ⁊ in oībꝰ per eſſentiā potentiā ⁊ preſentiā: ſpe-cialiter tn̄ ⁊ anthonomatice: dicit̉ eſſe in celis: ꝓpt̓ maiora mirabiliora: ac ſublimiora dei oꝑa: que oꝑatꝰ eſt in celis: corꝑalibꝰ quidem ineoꝝ pulcritudine. magnitudine: incorruptibilitate: motꝰ regularitate. armonia. luminoſitate: ꝟtute influxiua ⁊ oꝑatōe. Spūalibꝰ autēgrām infundendo: gloriā tribuendo: eaſqꝫ ſibi beatifice vniēdo: qd̓excedit omnia opera ſua. Et ſicut per primū quod dicitur pater: adamorem dei: per ſecundū noſter: ad amorē ꝓximi: ita per tertiū quies in celis ad amorē nr̄m inflāmamur. Tūc em̄ vere nos ipſos diligimus cū nobis ſūma ⁊ celeſtia bona volumus: ea ſperamus: et fi-I ij