canonis miſſe☞ Hec eſt ſcd̓a pars pͥncipalis ſacri canonis. In qua poſt per iti-onem bn̄dictionis appoſitoꝝ muneꝝ: ꝓ tota eccleſia offerent orumin p̄cedenti ꝑte premiſſam. Sequit̉ ſanctoꝝ inuocatio: quoꝝ p̄cibꝰ⁊ meritis eorundem donoꝝ nobis a deo facta eſt collatio. Et prīoponit̉ ſanctoꝝ inuocatio. deinde additur per eoꝝ merita ⁊ preces addeum ſupplicatio. ibi. Quoꝝ meritis. Et circa primū tangit̉ prīo.cōis ſanctoꝝ memoria venerabiliter. Scd̓o fit mēoria gl̓. oſe ꝟgīsmarie pͥmo ⁊ pͥncipaliter. Tertio exprimuntur quorundā apoſtolorum ⁊ martyꝝ noīa ſpēal̓r. Quarto addit̉ oīm memoria generalit̓partes patebūt. Circa primū cum d̓r Cōicantes: erigit̉ affectusnr̄ ad ſanctoꝝ inuocatōem. Nā fiducialiter eos inuocamus: vt ſubueniant nobis in eo: in qͦ nobiſcū cōicant .i. qd̓ nobiſcū cōe habent.Cōicant aūt nobiſcū ſancti generaliter in obiecto fidei. ſpei. ⁊ charitatis ⁊ in ip̄a charitate. Nā id qd̓ credimus ip̄i clare vident qd̓ ſperamus ſcꝫ beatitudinē: ip̄i ꝯprehendunt ⁊ ſecuri tenent: deo quemnos diligimꝰ ip̄i fruūtur: eadem charitate ꝯſummata qͣ licet imꝑfe-cta: ⁊ nos amamus: qm̄ fidei ⁊ ſpei q̄ nō manent in patria: ſuccedūtviſio ⁊ tentio ſecura. Charitati aūt vie q̄ nō euacuat̉ ſed manet nonſuccedit alia: ſed eadem manens ꝑficit̉ vt ſit ꝯſummata. Cōicantetiam nobiſcū ſpēaliter in hͦ ſacrificio qm̄ per mediū huius ſacrificijꝯſecuti ſunt ſalutem patrie. Ip̄m em̄ eſt viaticū perducens ad patriam: vnde dn̄s ait Ioh̓. 6. Qui manducat meā carnē ⁊ bibit meumſanguinē: habet vitā eternam ⁊ ego reſuſcitabo eum in nouiſſimodie. Etiam in eo cōicant nobiſcū qꝛ qd̓ ip̄i percipiunt rei veritatenos frequentamus ſacramentali ſpecie. Cōio em̄ eſt ꝑceptio vniꝰ eteiuſdē: in qͦ vniuntur qui cōicant qͣꝫuis diuerſi diuerſimode id vnūꝑticipent. Propter hanc igit̉ cōionem ſanctoꝝ nobiſcū: fiducialiterad eos recurrimus eoꝝ memoriā venerātes: vt nos fragiles ⁊ mortales mereamur eorū meritis ⁊ precibꝰ ad eoꝝ īmortalitatis gl̓iamꝑuenire: atqꝫ eoꝝ ſuffragijs de fide perduci ad viſionem: de ſpe adrem: de ſtadio ad brauiū: de via ad patriā. ☞ Multa ſiqͥdē diſpōſuit dn̄s dare viatoribꝰ in tꝑe ⁊ et̓nitate ꝓpt̓ ſcōꝝ ſuoꝝ merita. vn̄⁊ azarias orās dn̄ꝫ ait. Dan̄. 3. Ne auferas a nob̓ miſcd̓iam tuā dn̄edeꝰ nr̄: ꝓpt̓ abraā dilectū tuū: et Iſaac ſeruū tuū. ⁊ Iacob ſctm̄ tuū.Et dn̄s ad ſalomonē. 3. Reg. ii. Nō ſcindā regnū tuū in diebꝰ tuisꝓpter dauid patrē tuū. Et iteꝝ. 4. Reg. 20. Saluabo hieruſalē ꝓpt̓me: ⁊ ꝓpter dauid ſeruum meū. ☞ Non tn̄ inuocant̉ ſctī tanqͣꝫdatores bonoꝝ ꝓ quibus oramus: ſed tanqͣꝫ interceſſores apd̓ deūbonoꝝ oīm largitorem. Ꝙ aūt ſancti ꝓ nobis orent (non obſtantemiſericordiſſima voluntate dei ad nos: ꝓpter quā ip̄i cura eſt de nobis: vt Petrus ait. Neqꝫ etiā ineffabili eius ꝓuidentia. qua ꝓuidit