Ixit ieſus diſcipulis ſuis. Homo qͥdam erat diuēs. Et iſte expſqui habebat villicū ⁊ aduocatuꝫ.et hic accuſatus ē apud illum qͣidiſſipaſſet bona ipſiꝰ q̄ ſibi ꝯmiſitEt vocauit illum dn̄s ſuus ⁊ ait illiQuid hoc audio de te Redde rōemde bonis tibi cōmiſſis Iam non potes tuū officiū plus exercere Et dedit illi dilatione ad certum tempꝰTūc villicus ait intra ſe. Quid faciam. qꝛ dn̄s meꝰ aufert a me villicationem . aduocatione meā Fodere nō poſſuꝫ. mendicare erubeſcoScio igit̉ qͥd faciam exquo habeodilatione. vt cuꝫ fuero amotus ꝙme recipiāt volo facere amicos Cōuocatis itaqꝫ ſingulis debitoribꝰdnī ſui: dicebat pͥmo Quantū tu debes dn̄o meo. Ait ille dixit Centuꝫcados olei. Cadus ē amfora hn̄stres vrnas Et dixit illi Retineas dimidietatē vt mihi benefacias cuꝫamotus fuero. dixit ad aliuꝫ Quatum tu debes dn̄o meo rn̄dit Centum choros tritici Et dixit Scribeoctuaginta ⁊ dimiſit ſibi vigīti vtmichi bene facias cū amotus fuero. Chorus cōtinet. x. vaſa quorūqd̓libet hēt tres modios Et villicꝰeſt laudatus apud̓ dn̄m qꝛ prudēter feciſſet. ⁊ filij huiꝰ ſeculi prudētiores ſunt filijs lucis in generatione ſua ⁊ filij hominū in mūdamſaſtutiores ſunt in terris ſeculi ꝙͣ filij ⁊ amici dei ad ſeculala negocia.et ideo ait dn̄s Facite vob̓ amicoſde mamona iniqͥtatis a d̓ iuſtis rebus qͣs habetis date elemoſinasvt cum venerit dies mortis recipiant vos amici eterni regis qui eſtxp̄s ⁊ angeli et electi dei in eternatabernacula Et ſic patet euangelium Nota nos oportet reddere rōeꝫde quatuor Primo de bonis natureSecundo de bonis gratie Tercō debonis ſubſtantie Quarto de bonisglorie Primo dico ꝙ nos oportꝫreddere rationem de bonis natureque ſunt fortitudo pulcritudo agilitas ſb̓tilitas Et quomodo illa bona exponamuſ tanꝙͣ boni aduocati prouideamus Nam multi maleexpenderunt Ideo vitam ⁊ eoꝝ pulcritudinē amiſerūt. vt patet de abſolon. qui fuit pulcerrimus. ⁊ ipſe multum male illud donuꝫ expendit in peccatis. ido accuſatus coradomino. ⁊ ipſū priuauit hoc donoItem patet de ſamꝑſone cui deditdn̄s donuꝫ fortitudinis ⁊ ipſe male expēdit ideo dn̄s ip̄m ſua fortitudine priuauit. Vn̄ dixerunt impijfortes ⁊ pulcri Coronemus nos roſis anteꝙͣ marceſcant ⁊ non ſit locus quin ꝑtrāſeamus in peccatisDe his legimus hyſtoriaꝫ. ꝙ quedam erat mulier gerens ꝑuulumin vtero ⁊ trāſiuit ad deos et orauitvt ꝑuulo ſuo darēt dona ⁊ pͥmusdedit fortitudinem: Secūdus deditpulcritudinem. tertius dedit honoris plenitudinem. Tunc petiuit vtdarent etiam vite longitudineꝫ vtnunꝙͣ moreretur. ¶ Tunc dij dixerunt. Hoc non poſſumus conferre