De ira

XV

Adulātiū līguę ligāt hoīes ī pctīs. delectat enim ea facere in quibꝰ nō ſoluꝫnō metuit̉ reprehenſor. ſed etiā laudatur operator. Ergo qͥlibet chriſtianꝰ vīdicare debet iniurias dei. ⁊ ꝓprias patienter ſuſtinere. exemplo chriſti qͥ vendentes ⁊ ementes eiecit de tēplo. qͥa hͦfuit in iniuriā ſui patrꝭ cęleſtꝭ: ſꝫ ꝓpriaſiniurias ſibi a iudęis factas patienterſuſtinuit. ⁊ tanqͣꝫ agnꝰ māſuetꝰ obmutuit. Itē exēplū habemꝰ in hoc de moyſe ꝙ debemus vindicare iniurias dei:qui ꝓpter idolatriā quam filij iſrl̓ fecerunt cum vitulū ꝯflatilem adorauer̄t⁊ circa eum chorizauerūt. occidit cuꝫ filijs leui de ppl̓o iſrael viginti tria miliahominū. ⁊ hoc eſt ſignū ꝙ ſunt filij deiqui non pn̄t ſuſtinere iniuria dei. Sꝫilli non curat dei iniuria: qui in domibus ſuis ꝑmittunt deum omnipotenteꝫ blaſphemare. ⁊ luſores ludere. ⁊ potatores inebriari. ⁊ fornicatores luxuriari ⁊ inſuper chorizanteſ ꝑmittūr chorizare. ⁊ ſic de alijs. Et hoc ideo ꝑmittunt quia lucrū temporale inde acquirunt ⁊ tale lucrū deo ⁊ ꝓprię ſaluti p̨̄ponunt. ergo tales in hoc oſtendunt ſeeſſe filios diaboli ⁊ non dei. Quis enīfidelis filiuſ poſſet ſuſtinere ęquanimiter iniuriam ſui dilecti patrꝭ quin hͦ cōtradiceret ⁊ impediret inquātū poſſet?ſic ſimiliter eſt de deo ⁊ de filijs dei. ergo iraſci ſuꝑ ꝓpria pctā ⁊ aliena pctā:⁊ vindicare iniuria dei. ⁊ ꝙ ipſe homonō proficit in bona vita ſicut cęteri homines. talis ira eſt bona ⁊ laudabilis ⁊⁊ nullum peccatū. Dic enī bonauētura d̓ ordine fr̄m minorū. Ꝙ affectusirę datus eſt homī vt iraſcat̉ vitijs etmalis ſuggeſtionibus: ſic ꝙ nō patiat̉ſe trahi ī cōſenſu peccati. ⁊ vt vlciſcat̉dei iniurias ⁊ tranſgreſſiones iuſticięSic legimus chriſtū iratū fuiſſe pha-

riſęis ⁊ alijs nō recte agētibꝰ. Et ſimiliter hͦ idem legit̉ de alijs pluribꝰ ſāctis⁊ ſic hͨ ira vocat̉ c̨elus iuſticię. Scd̓o ēquędā ira ſubita ⁊ ſine ratōe de liberationis q̨̄ venialis ē. quia ī aliquibꝰ hominibꝰ ignis irę cito acceditur. et citoremittitur. Et ī aliqͥbus tardius accēditur. ⁊ tardiꝰ extinguit̉. ⁊ illi peioresſunt prioribꝰ. Vnde Augꝰ. Melior ēqui qͣꝫuis ira ſępe tēptet̉: tn̄ feſtinat ꝙſibi remittat ille cui ſe feciſſe agnoſcitiniuriam: qͣꝫ qͥ tardius iraſcitur. ⁊ adveniam petēda tardiꝰ inclinatur. Unde etiā Hiero. ſuꝑ epl̓am ad titū. Neqꝫ ꝟo qui aliqn̄ iraſcitur iracundꝰ eſt:ſed ille dicit̉ iracundꝰ qui crebro hacpaſſione ſuꝑatur. Ergo cū quis ex ſurreptione cōmouebit̉: ⁊ qͣꝫ cito ratio hͦaduertit: tūc hoc expellat: ⁊ ſic ſolū peccat venialiter. Tertio cū quis iraſcit̉: ⁊in modico ſe vult vindicare qͣꝫuis etiābn̄ poſſet ſe in magno vindicare tamēnollet facere. tunc talis ira ⁊ cōmotioꝓpter paruitatē vīdictę p̄t ſolū eē peccatū veniale: ſicut tra here puerū ꝑ crines. ⁊ ſic de alijs. ¶ Quarto cū quisiraſcitur in ſeipſo ⁊ impatiēs efficitur⁊ tn̄ in nullo vult illā iracundiā vīdicare nec verbo nec facto. Et hoc idē qͥndoqꝫ ꝯtingit ex naturali cōmotione ꝙhō in ſeipſo cōmotꝰ eſt: ⁊ tn̄ illā irā nōvult ꝓducere ad effectuꝫ. Et ſic tal̓ iraetiā p̄t eſſe pctm̄ veniale. Item Caſſiodorus. Venialis ira eſt quę non ducitad effectū. ¶ Quinto cū qͣs iraſcit̉ cūdeliberatione ⁊ cū conſenſu rationis: ⁊in aīo cogitat quō ſe poſſet vindicare:licet hoc non oſtendat. ⁊ talis ira deliberata eſt pctm̄ mortale. Et taliſ ſic iraſcens reus erit iudicio. Vnde Matt.v. Omnis qui iraſcitur fratri ſuo reuſerit iudicio. Talis enim ad iudiciū deicitabitur: ⁊ qualit̓ illud pręceptū. Dim 3