figes ꝓximū tuum ſic̄ teipſū ẜuaueritreqͥretur. O quō tūc rn̄debit iracūduſhomo qͥ ſępiꝰ ⁊ frequēt̓ mala cogitauit aduerſus ꝓximū: et deliberato aīoaffectauit vīdictā ſuꝑ ꝓxīo. Et tal̓ qͣꝫdiu ſic ſtatī tali ira ⁊ racore quaꝫ geritī corde cōtra ꝓximū: tūc ſēper ē ī ſtatudānatiōis. Unde ꝓpheta. In tēporevindictę diſꝑdet te. Itē alibi legit̉ ꝑꝓphetam. Ecc̄i. .xxviij. Qui vindicariC vult: a deo īueniet vidictā. ¶ Sextoqn̄ ira nō ſolum ī corde retinet̉: ſꝫ etiaꝫper ſigna exteriora oſtēditur. Signaaūt hmōi ſūt illa .ſ. nō loqui. faciē au̓tere a ꝓximo. vel eū toruo vultū reſpicere. ⁊ qn̄ ei obuiare debet: tūc ad aliāplateam vadit vel oculos inclinat neeum aſpiciat. ⁊ ſic de alijs tal̓ reus eritcōſilio. Ergo dicit̉. Matthei. v. Quiauteꝫ dixerit fratri ſuo racha. Rachaſcd̓m Remigiū eſt īteriectō īdignātisvt cū diceret̉ a dolēte heu: et a cadentehei. Cōſiliū autē trinitatis eſt ꝙ eadēmēſura remetiet̉ eis. id eſt. ſic̄ ipſi ꝓxīsſuis ſigna irę oſtenderūt: ſic xp̄s ⁊ btāꝟgo maria ⁊ omēs ſācti ⁊ omēs āgelioſtendēt eis etiā ſigna irę ⁊ indignatōnis. Chriſtus oſtēdet eis iram ſuaꝫ ꝙnunqͣꝫ eum lęte videbunt: et ꝙ nunqͣꝫmiſerebit̉ eoꝝ nec liberabit eos a pęniſetiā ſi oēs ſācti orarēt pro eis. Hieręmīę. vij. Noli orare ꝓ populo hoc: necaſſumas laudeꝫ pro eis .i. orōnem: qꝛnō exaudiā te. Signū irę beate marię⁊ ſctōrum eſt ꝙ nunqͣꝫ aliqd̓ ſuffragium eis faciūt. Exēplū de diuite qͥ petiuit guttā aquę ⁊ nō obtinuit. Signūirę ſctōruꝫ angeloꝝ eſt ꝙ ī iudicio exibūt angeli ⁊ ſeꝑabūt malos de medioiuſtoꝝ: ⁊ mittent eos in caminū ignis.ibi erit fletus ⁊ ſtridor dentiū. ¶ Septimo qn̄ ira non ſolū oſtēditur ſignisſed etiaꝫ exprimitur verbis malicioſis
⁊ vituperijſ. ⁊ talis erit reꝰ gehēnę igniſUnde Matth̓. v. Qui autē dixerit fr̄iſuo fatue reus erit gehennę ignis. Circa quod q̨̄ritur vtrū ꝯtumelia vel cōuitiū ſit pctm̄ mortale? Rn̄deo ẜm beatū Tho. ſe. ſe. q. lxxij. Proprie et ꝑ ſevtrūqꝫ eſt pctm̄ mortale nō minus qͣꝫfurtū vel rapina. non enī homo minꝰamat honore n ſuū qͣꝫ rem poſſeſſā. Etergo ſicut eſt pctm̄ mortale furtū vl̓ rapinam cōmittere: ſic ⁊ ꝓximo ꝯuitiuꝫdicere ⁊ eum in fama ſua dehoneſtareDiffert aūt ꝯtumelia a ꝯuitio in hͦ ꝙper verba ꝯtumelioſa repreſētat̉ ꝓpriedefectus culpę. ſed ꝑ ꝯuitiū rep̄ſentat̉generaliter quicunqꝫ defectus ſiue culpę ſiue pęnę. Un̄ ſi quis alicui dicat īiurioſę eum eſſe cęcum. ꝯuitium qͥdeꝫdicit. ſed non contumeliam. Si auteꝫdicat ꝙ ſit fur. non ſolū ꝯuītiuꝫ ſꝫ etiāꝯtumeliā infert. ſępe tamen vnū ꝓ altero ponitur. Item q̨̄ritur an liceat cacorrectionis ꝯuitium dicere? Reſpondeo ẜm beatuꝫ Tho. ſecūda ſecūde. q.lxxij. Sicut licitum eſt aliquē verberare. vel in rebus damnificare cauſa diſciplinę: ſic etiam poteſt aliquis alteriquem corrigere debet aliquod verbuꝫꝯuitioſū dicere. Et hoc modo dn̄s vocauit diſcipulos ſuos ſtultos. vt habetur Lu. vltimo dicens. O ſtulti ⁊ tardi ad credendum. Et Apl̓s ad Gala.iij. dicens. O inſenſati galathę. tamenſicut dicit Auguſtinꝰ. Niſi ex magnaneceſſitate obiurgationes ſunt adhibendę in quibus non vt nobis ſed vtdomino ſeruiatur inſiſtemꝰ. Ergo val̓de neceſſaria eſt diſcretio vt homo moderate talibus verbis vtatur. qꝛ poſſꝫeſſe tam graue conuitium ꝙ per verbūincaute prolatum auferret honorē eiꝰcontra quem proferretur. ⁊ tūc poſſethomo peccare mortaliter: etiam ſi non