CI
eſt de infortunijs q̨̄ deus ſuꝑ hoīes aliqn̄ꝑmittit. ſic ꝙ aīalia eoꝝ moriūtur. vel tēpeſtas ſegetes deuaſtat. tl̓ia īfortunia oīaſunt deo in patīa cordis offerēda. Et dicere debet vnuſqͥſqꝫ illud pͣs. Iuſtꝰ do. inom. ⁊cͣ. Quia ingratꝰ fui de omnibꝰ bn̄ficijs meis acceptis. Et inſuꝑ bn̄ficijs ⁊ donis dei abuſus ſum .ſ. ad peccandū. et ideoẜm dei iuſticiā merito ꝑ illa infortunia priuari debeo illis bonis. Un̄ Bern̄. ſuperCantꝭ. Ingratitudo eſt bn̄ficioꝝ perditioSed diceres qn̄ qͥs triſtat̉ d̓ infortunioan hͦ ſit peccatū. Rn̄det̉ ꝙ ſic. qꝛ hͦ ē ſignūꝙ rem amiſſam nimis dilexit. gͦ nimiū etiādolet. Gregoriꝰ. xxxj. moral̓. Sine doloreamittit̉ qͥcquid ſine amore poſſidet̉. q̨̄ ꝟoferuēter diligimꝰ habita gͣuiter ſuſpiramꝰablata. Ex quibꝰ ꝟbis patet ꝙ qͥlibet dꝫeſſe patiens cū ſibi bona ſua iniuſte a mal̓hoībus auferūtur. et debet deū ꝓ ipſis orare. vt ipſis inſpiret vt ſibi illa bona iniuſteablata reſtituāt. ne ꝓ eiſdem ęternalit̓ dānentur. Sed qͥ maledicūt ꝓximis. qͥ eis bona iniuſte ſic auferūt. vel alias verbis vl̓ factis tribulant. vel de infortunijs vel īiurijscōtra deū murmurāt. illi habebūt duplexdamnū. qꝛ ꝑdunt h̓ illa tꝑalia. et cuꝫ hocꝓpter impatīam incurrūt offenſionē dei etmagnū ꝑiculuꝫ aīaꝝ ſuaꝝ. Ergo talia qͥlibet patiēter debet ferre. et deo totum cōmittere. ⁊ ei ī charitate offerre. et hr̄e firmāſpem ꝙ deus refūdet ſibi in alijs h̓ et in futuro. Tertio meremur cū rebꝰ tꝑalibꝰ cūꝓpter deū volumus carere illis bonis q̨̄ cōtra deū lucrari potuiſſemꝰ. et oīa iſta q̨̄ ſiccōtra deū et cōtra nr̄am ſalutē dimiſimuset lucrari noluimus iniuſte deo obtulimuſGregꝭ. Hoc aurū deo obtuliſti qd̓ contraeius volūtatē acciꝑe noluiſti. Verbi gr̄a.Si duo nobiles eſſēt et vnꝰ faceret exactiones in ſubditos aggrauādo et ſpoliādoeos iniuſte. et alter nobilis hͦ non vellet facere ſuis ſubditis. ⁊ dimitteret hͦ ꝓpt̓ deuꝫet ꝓpter ſalutē aīę ſuę. ille idem apud deūeſſet magni meriti. et deus in ęterna vitaꝓculdubio multiplicit̓ remunerabit. Et ſimiliter intelligendū eſt de ruſticis ⁊ ciuibꝰ
qui vſuras cōmittūt et cū iniuſtis rebꝰ ditant̉. et alij boni et iuſti viri nolūt ſic ditari ꝯͣ deū nec qͥcqͣꝫ iniuſte lucrari. ⁊ talia oīadeo offerūt q̨̄ ſic reciꝑe noluerūt et tn̄ benepotuerūt. Sil̓r intelligit̉ de ẜuis et ancilliset alijs hoībꝰ. gͦ ſi audires aliquē lucratuꝫeſſe centū florenos ꝑ fallacias. ꝑ luduꝫ ſiue cū vſuris. vel alio qͦcūqꝫ modo īiuſto ⁊tu iſtos florenos hr̄e nolles ꝯͣ deū. ⁊ tn̄ bn̄poſſes ſi velles deū offendere. et aīam tuaꝫdānare. tūc deꝰ remunerabit tibi iſtos florenos in vita ęterna. Et ſic intelligēdū eſtde omnibꝰ alijs rebꝰ ſiue magnis ſiue ꝑuisqͣs aliqͥs cōtra deū non vult iniuſte lucrariQuarto merem̄ cū rebꝰ tꝑalibꝰ mutuādo ꝓximis ꝓpter deū. Lucꝭ. vj. Mutuumdate. ⁊cͣ. Sꝫ aliqͥ ſunt qͥ hn̄t pecuniā ſuꝑfluā et nolūt mutuare ꝓximis gͣtis niſi aliquid detur ipſis. et qͥcquid ſic inde recipiunt vſura eſt. ſi etiā nil poſtularēt ſꝫ ſꝑarētqꝛ ſola ſpes facit vſurariū corā deo. Iteꝫaliqͥ ſunt q̇ potius pecuniā ſuꝑfluaꝫ ſb̓ terra fodiūt. vel in ciſta recludūt. qͣꝫ ꝙ ꝓximisꝓpter deū accōmodarēt. qͦs vidēt ī neſſitate cōſtitutos. et in hoc oſtendunt ſe nō habere charitatem dei et proximi. et per cōſequens habent ſignum ꝙ ſtant in malo ſtatu. quia ſine charitate dei et ꝓximi nemoſaluabitur. jͣ. Ioh̓. iij. Qui habuerit ſubſubſtantiā huius mundi. ⁊cͣ. Un̄ Gregꝰ.Minus proximum amare conuincit̉ qͥ nōcum eo in neceſſitatibꝰ illius ea quę ſūt ſibi neceſſaria ꝑtitur. et gͦ eſt ſignum magnęauaricię et diffidentię de deo. cū qͥs pecuniam ſub terra fodit. Un̄ legitur Ꝙ qͥdādiues fodit theſaurū ſub terra vel in muroabſcondit. et infirmatus poſtmodum nonpotuit confiteri hoc peccatū. quia diabolꝰtenuit linguam eius. tunc p̄ſbyter vir prudens portauit corpus chriſti ad infirmumet ſic dęmonē ab eo fugauit. Tūc infirmꝰille cōfitebat̉ illud peccatū. ꝙ ſic longo tēpore theſaurū ex auaricia abſcōdit. et pauperibꝰ indigentibꝰ inde non ſubuenit. ⁊ ſictheſaurū abſconditum oſtendit. et fecit eūpauꝑibꝰ dari pro ſalute animę ſuę. Itemhō meretur cum rebus .ſ. qn̄ debitoribus
X
A