Sermo

ſuis ꝓpter deū dat dilationē qͥ libenter ſibi ſoluerēt ſi haberēt. et hͦ eſt valde meritoriū. qꝛ qͥs in hͦ poſſet mereri in vno hoīe. ꝙdeꝰ ſibi in agone mortis daret dilationēvt poſſet cōfiteri et ſatiſfacere. et ſic ſaluariqͥ alias forte damnaret̉. Unde etiā ſciendum. ꝙ qͥlibet qn̄ terminꝰ ſolutionis īſtattenet̉ ſtatim ſoluere ꝓximo vt ꝓmiſit. qꝛ ſicut ꝯͣ deū ē furari ꝓximo bona ſua. ſic etiāꝯtra iuſticiā eſt tenere bona ꝓximi ꝯtra voluntateꝫ ipſius. qꝛ ꝑ hͦ impedit̉ ille in vſuillius rei. gͦ illi grauiter peccāt qͥ ꝓmittūt vl̓iurant ꝙ velint ſoluere debita ſuꝑ illumterminū. et adueniēte termino ꝓtrahūt ſolutionē vſqꝫ ad qͣttuor vel qͥnqꝫ vel deceꝫhebdomadas. et tales qͥ ſic mentiūtur ꝓximis. et non ſoluūt ſicut ꝓmiſerūt. cum tn̄ſoluere p̄n̄t. non dn̄t in ꝯfeſſione abſoluia peccatꝭ. niſi ꝑſoluāt vel dilationē petātab eo cuius eſt iſta res. Quinto meremcum rebꝰ tꝑalibꝰ qn̄ reſtituimꝰ res iniuſtaſveris hęredibꝰ. et hͦ intantū placet deo ꝙnil ſine reſtitutione ab homīe acceptat. qͥcquid etiam boni fecerit. ſiue ieiunādo. ſiueorādo. ꝑegrinādo. ſiue elemoſynaſ dādoEt qn̄ qͣs ſciēter poſſidet res iniuſtas tūc ēinimicꝰ dei. et ꝟginis Marię. oīuꝫ ſctōꝝet angeloꝝ. beatorūqꝫ oīum in cęlis exn̄tiūnec aliqͣꝫ habet ꝑticipationē in om̄ibꝰ bonis q̨̄ fiunt in eccl̓ia. ſiue ꝑ or̄ones. ſiue permiſſas. Et talis qͥ ſic habet res īiuſtas nōdꝫ dare illas monachis nec ſacerdotibusnec pauꝑibꝰ ſꝫ veris hęredibꝰ ſi poterit ſcire qͥ ſint. Sꝫ ſi nō ſcit nec pōt ſcire hęredeſtūc debet dare illas res ẜm cōſiliū ſui confeſſoris qͥ autoritatē habet a ſuo ep̄o. Sꝫſi qͥs habet aliqͣs res iniuſtas occulte. tūcdebet fieri reſtitutio ꝑ interpoſitā ꝑſonamſcꝫ ꝑ cōfeſſorē. vel ꝑ alium diſcretu virumſine exp̄ſſione noīs ipſius detinentꝭ. qꝛ hōnon tenet̉ ſeipſū diffamareˢ. dicēdo: Egoſum tibi furatꝰ hͦ vel hͦ. ſꝫ ſufficit ꝙ reſtitutio fiet ꝑ interpoſitā ꝑſonā .ſ. per ꝯfeſſoreꝫvel ꝑ alium diſcretū virū. et debet fieri nōſolum ꝓ rebꝰ magnis ſꝫ etiā ꝓ paruis. Verbi gr̄a. Si decē inſimul furarēt̉ vnā aucāvel pullū. tūc qͥlibet tenet̉ reſtituere ꝑteꝫ q̨̄

eum cōtīgit. donec tota ipſa ſic fuerit ſoluta. ſi tales volūt ꝯſequi indulgentiaꝫ et remiſſionē peccatoꝝ ſuoꝝ. Sil̓r intelligēdūeſt de his qͥ gramina in pratꝭ alioꝝ metuntvl̓ cū pecoribꝰ ſuis dāna ꝓximis ſciēter ī ſegētibꝰ vel pratis inferūt. vel etiā ruſtici quiqn̄qꝫ agros ꝓximoꝝ cuꝫ aratro ſuo diminuunt. et ſuos augmētant. vel qͥ lapidesꝓijciūt ī agros ꝓximoꝝ. qm̄ tenēt̉ eos ecōuerſo inde amouere. Et venatores qͥ cumcanibꝰ et equis ſegetibꝰ hoīuꝫ dāna infer̄tvel etiam ruſtici cū curribꝰ. vel qͥ fructꝰ arborū vel rapas ſb̓trahūt. ⁊ ſic de alijs rebꝰtales oēs tenētur ad reſtitutioneꝫ. Seddices. cum quis multa talium furatus fuiſſet. et non ſciret quibꝰ reſtiture deberet. cūipſe multis hominibꝰ in iſtis paruis rebusdamna intulit. Rn̄detur ꝙ ille tales resfuratas in eſtimatione ſua debet cōputaread vnā ſūmā. et ẜm cōſilium ſui cōfeſſorisillam ſūmam debet erogare ad vſum pauperum. tunc omnibꝰ illis ſubuenit illa elemoſyna qͦꝝ illa bona fuerūt Ꝙ aūt hōnon ſolū dꝫ reſtituere magna ſꝫ etiaꝫ ꝑuaſi vult cōſequi remiſſionē pctōꝝ. quia ẜmAugꝭ. Peccatū nō dimittit̉. ⁊cͣ. Inde legitur tale exemplū ī dialogo ceſarij. Ꝙ qͥdam conu̓ſus ordinis ciſtercienſiū cū miſſus eſſet ab abbate ſuo et ꝑtrāſiſſet quandam aquā. et non hr̄et naulū. ꝓmiſit naute trāſmittere vnū obolum. qui conuerſuspoſtea defunctus nec miſit ei illum oboluꝫnec etiā fuit cōfeſſus illam negligentiā. qꝛcogitabat ꝙ modicum qͥd eſſet. Qui poſtobitum prędictuꝫ obolum ante oculos habebat. qui etiam obolus intantū creuit vtmaior toto mundo videretur. Et cum ſibi nihil aliud obſiſteret qd̓ ſibi impediretingreſſum cęli niſi ille ſolus obolus. et vidit ꝙ non poſſet euadere quin ille obolusin eo puniretur. Ad petitionem ſanctoruꝫangelorū quibus ſeruierat permiſſum eſtanimam ad corpus redire. et confeſſus eſtillud abbati. et miſſus eſt ille obolus cummagna velocitate. quem mox vt nauta recepit conuerſus expirauit. et cęli gaudiaintrauit.