CXL
ꝙ ẜm Hermannū de ſchildit3. Zediū boni pōt cōſiderari triplicit̓. Uno mō ꝓut ēmotꝰ natural̓ ex laſſitudine corꝑis poſt exercitiū ſpūale ꝓueniēs. ⁊ ſic nō eſt peccatū.Secūdo modo ẜm ꝙ eſt motꝰ appetitꝰſenſitiui ⁊ cōtriſtati de oꝑe ſpūali laboroſo. Et ſic pōt eē pctm̄ veniale. qͣꝫuis etiamille appetitꝰ ſit deliberatiuꝰ. qꝛ conſenſus īveniale nō ē niſi veniale. Verbi gr̄a. Sicanto vel oro aliqualit̓ cuꝫ tedio tn̄ ꝓpt̓eadimittere nolo. ſic ſolū eſt veniale. Tertio cū hͦ tediū redundat ī omiſſionē illoꝝq̨̄ ſūt neceſſaria ſaluti. ad quę etiā neceſſarie hō tenet̉. ſic ē mortale. Verbi gr̄a. Sic̄nō audire miſſam ī die dn̄ica. vel pęnitentiam iniūctam nō cōplere. Cū aūt tediū redundat in cōſenſū rōnis vel volūtatꝭ. bonū diuinū nō amātꝭ. vel cū faſtidio recogitātis. ſic eſt pctm̄ mortale: Tuꝫ ex eo ꝙ ratio ⁊ volūtas cū triſticia ferunt̉ in bonū dequo gaudēdū eſſet. qd̓ directe cōtrariaturcharitati. Tū etiā qꝛ tale tediū redūdat inomiſſionem eorū quę neceſſaria ſunt ſaluti. ſcilicet diligere verum bonū. ⁊ declinarea malo. Si autem tediū illud ex omiſſiōeeorū quę neceſſaria ſunt ſaluti cuꝫ difficultate aggrediēdi bonū ducit in deſperationem. tunc incidit in pctm̄ in ſpiritū ſanctūEt ſi tediū ita creſcit. ꝙ etiā ducit in tediūvitę. intantū ꝙ inijciat ſibi manus. tunc ſimilis erit Iude qui laqueo ſe ſuſpendit.Ergo magna mala oriri poſſunt ex tedio⁊ accidia. niſi ei reſiſtatur. Un̄ etiā de negligentibꝰ dicit dn̄s ꝑ Hieremiā ꝓphetā:Maledictꝰ qui facit opus dei negligenter¶ Ut aut opus nr̄m ſit deo acceptum.tūc debet fieri cū diligentia ⁊ hilaritate etcum bona voluntate. Primo cū diligētia. ij. Paralipo. xix. Cū diligētia oīa facite. Un̄ diligētia in oculis dei plꝰ placꝫqͣꝫ opus bonū. Sed quid eſt diligentia inoꝑbus bonis? Rn̄det̉ ꝙ nō eſt aliud niſiintenta deuotio. ⁊ hoc facimuſ cum mentēnoſtram infigimus in illud quod agimusomnē euagationē mentis ẜm poſſe reſtringentes. ⁊ hęc diligentia multū placet deo.Sic econu̓ſo eiꝰ oppoſitū multū diſplicetvnde ꝙ aīa ē in corpore. hoc eſt deuotio in
bono oꝑe. Sꝫ corpꝰ ſine aīa nihil ē. Vn̄Ariſto. pͦ. de aīa. Egrediēte aīa de corꝑecorpꝰ marceſſit ⁊ expirat. ſic bonū opꝰ ſinediligētia corā deo nihil ē. Sęcūdo cuꝫhilaritatē. ij. Corꝭ. ix. Hilarē datorē diligit deꝰ. Hiero. Mallē pſalmū vnū cū deuotiōe ⁊ hilaritate mētꝭ decantare. qͣꝫ totūpſalteriū cū faſtidio ⁊ tedio. Tertio cuꝫbona volūtate. ſic ꝙ libent̓ plus vel et face̓⁊ tūc deꝰ inſpicit tam corqͣꝫ opus. Gregꝰ.Cor ⁊ nō ſub̓am penſat deꝰ. ⁊ nō ꝯſiderāt̉qͣꝫtū in eiꝰ ſacrificio ſꝫ ex qͣꝫto offerat̉. Un̄qn̄ qͥs libent̓ vellet plus dare vel facere etnō pōt. tūc ſufficit deo volūtas etiā qͣꝫtumcunqꝫ ſit opꝰ paruū. Gregꝰ. Regnum deitm̄ valet qͣꝫtū habes. Ualuit nāqꝫ Petro⁊ Andreę regnū cęloꝝ rete. Zacheo mediāpartē ſub̓ꝫ ſuę. valuit viduę duas minutas. valet etiā calicē aquę frigidę. imo etiāvalet bonā volūtatē. Un̄ Bern̄. Bonavolūtas ī animo ē origo oīum bonoꝝ. etmater oīum ꝟtutū. quā qͥ habet vitam hꝫ⁊ quicquid ei ad bene viuendū opus eſt.Secundo damnam cum bonis oꝑbꝰ.ſi ea vendimꝰ. ⁊ hoc fit tam pro lucro tꝑali qͣꝫ ꝓ honore cōſequēdo. qn̄ ſcꝫ ea facimꝰcorā hoībus. qd̓ dn̄s ꝓhibet Matth̓. vi.dicēs: Attendite ne iuſticiā veſtram faciatis coram hominibꝰ vt videamini ab eis.alioqͥn mercedem nō habebitis ⁊cͣ ¶ Unde quęrit̉ vtrū ſit peccatum mortale. cūquis laudem humanā in bonis operibusquerit. Rn̄detur ꝙ ſic. qn̄ honor vel lucrūquod quęrit̉ pręponitur deo ⁊ ꝓprie ſalutinaꝫ in oībꝰ oꝑbꝰ bonis pͥncipalit̓ debemquęrere honorem dei. Apocꝭ. pͦ. Ego ſumalpha ⁊ o. pͥncipium ⁊ finis. Et deinde ſalutem animę noſtrę. Vnde Gregꝰ. Quiſquis ideo ſeminat vt hic laudis vel muneris mercedeꝫ recipiat. ęterna proculdubiomercēde ſe priuat. Maximus in ſermone.Non poſſumus ſimul pro vno ⁊ eodemopere fauorem mundi expetere. ⁊ pręmiuꝫcęleſtis glorię inde acquirere. Item ſciēdum ꝙ opera noſtra vt ſint deo accepta⁊ nobis meritoria. debent fieri in recta ſinceritatis intentionē. Eſt enim recta ⁊ ſincera intentio. vt ſingula nr̄a bona oꝑa nō
C
D