Sermo
eſt ſignū ſtulticię. Salomon. Multas curas ſequunt̉ ſomnia. ⁊ in multꝭ ſermonibꝰinuenit̉ ſtulticia. Sic econu̓ſo taciturnitaſeſt ſignū ſapīę. Seneca. Taciturnitas oīſtulto ꝓ ſapīa reputat̉. ergo quicunqꝫ vtit̉multꝭ verb̓. in eo nō eſt fundamētū verę ſapientię. in qͦ vnuſqͥſqꝫ alterū pōt cognoſcere an ſit verus ſapiēs an nō. Ecc̄s. x. Stultus multiplicat verba. Iſido. Multū loqͥſtulticia eſt. ⁊ vox inſipientꝭ in multiplicatione ſermonis. Quintum eſt quia ſilētium eſt materia pacis. Ergo religioſi cōmuniter ad ſilentium ſunt reſtricti. ⁊ hoc ꝓpter bonū pacꝭ. quia ex loquacitatē generātur lites ⁊ diſcordię. Vnde Cato. Lis minimis verbis interdum maxima creſcit. Ergo quicunqꝫ diligit pacem in ſe ⁊ in alijs.debet refrenare linguam. Et vbicunqꝫ eſtpax ⁊ charitas. ibi eſt ⁊ deuſ. Unde in pͣsIn pace factus eſt locus eius. Sed vbi ēdiſcordia. ibi eſt diabolus. Sextum qd̓debet nos inducere ad ſilentium ⁊ moderantiam verboꝝ. eſt exemplum chriſti. quiante Pilatū ⁊ Herodē tacuit. Un̄ Eſa.liij. Si couīs ad occiſionē ducet̉ ⁊ qͣſi agnus corā tondente ſe obmuteſcet. ⁊ nō aperiet os ſuū. In hoc dat chriſtꝰ nobis exemplum taciturnitatis ⁊ ſilētij. Septimūeſt quia de oī verbo ocioſo reddituri ſumꝰrationem ī die iudicij. prout habet̉ Mat.xij. prout chriſtuſ ibidem dicit. ꝙ de omniverbo ocioſo qd̓ locuti fuerīt ⁊cͣ ¶ Seddiceres qͥd eſt ꝟbū ocioſū. Hoc oſtēditbeatus Gregꝰ. in. li. moral̓. dicēs: Ocioſūquippe verbū eſt. qd̓ aut ratione iuſte neceſſitatꝭ. aut intentiōe pię vtilitatis caret.Un̄ Hiero. in ſermōe. Verbū ocioſum ēqd̓ ſine vtilitate audientꝭ ⁊ loquentꝭ profertur. Idem. Quicquid nō ędificat audientes in periculū vertitur loquentiū. Modoſi ẜm dictū chriſti erimꝰ reddituri rōnē deꝟbo ocioſo. qͥd tūc de multiloquio ⁊ d̓ verbis nociuis ⁊ ſcādaloſis? n̄ Gregꝰ. Deocioſo ſermōe exigit̉ ratio. Pēſandū igit̉valde ē quę pęna multiloquiuꝫ ſequat̉. inquo etiā ꝑ ſuꝑbię ꝟba peccat̉. Exempluꝫꝙ libenter loq̄ debemus de licitis ⁊ bonis.Quęre ante ſermone. xcviij. H.
Sęrmo. CXL. De operibꝰPerari HEterdo9APr.o Vnec dies ē. Ioh̓. ix. Sciēdū ꝙī verb̓ p̨̄miſſis chriſtꝰ nos admonet ad faciēdū bona oꝑa. Pro quoſciēdū ꝙ hoīes qͣttuor modis dānāt̉ cū bonis oꝑbꝰ. ex qͥbꝰ modis nos intellige̓ debemus qͣlit̓ oꝑa nr̄a bona face̓ debeamꝰ vt ꝑea ſaluem̄. Et ad hāc oꝑationē chriſtꝰ noſadmonet ī verb̓ p̨̄miſſis dicēſ: Oꝑari oportet donec dies ē ⁊cͣ. ¶ Unde ſciēdum. ꝙoꝑa nr̄a qͣttuor modis maculāt̓. ꝙ nō poſſunt eē deo gͣta ⁊ accepta ⁊ nob̓ meritoriaad vitā ęt̓nā. ſꝫ cū ipſis dānam ſi ſic morimPrimo dico ꝙ cū nr̄is bonis oꝑbꝰ dānam̄. cū ea remittimꝰ .i. faciamꝰ ea cū tedionauſea ⁊ negligētia ⁊ ex qͣdā cōſuetudine⁊ timore. ⁊ nō ex charitate. Un̄ Prou̓. x.Ęgeſtatē oꝑata eſt manus remiſſa. ItemProu̓. xviij. Qui moll̓ ⁊ diſſolutꝰ ē ī opere ſuo. frat̓ eſt ſua oꝑa diſſipātꝭ. Nā materia mollis cito diſſoluit̉. ſic opꝰ mollium ⁊tepidoꝝ cito deficit ⁊ parū ꝓficit. Eſa. pͦ.Erit opꝰ nr̄m ſic̄ ſcintilla cito deficiēſ. Nāſic ignis male accenſus cito deficit ⁊ extingͣuit̉. ſic ⁊ opꝰ factū cū tedio ⁊ negligētia ⁊cū nauſea. Ꝙ āt tepiditas ⁊ negligētia inbonis oꝑbꝰ diſplicet deo. hoc ꝓbat̉. Apocꝭ.iij. vbi chriſtus dicit: Neſcio oꝑa tua. qꝛneqꝫ frigiduſ es neqꝫ calidus. vtinam frigidus eſſes aut calidus. ſed quia tepidꝰ es⁊ nec frigidus neqꝫ calidus. incipiā te euomere de ore meo. Gloſa. euomere. id eſt. d̓conſortio beatorum ſegregare. Calidus ēqui feruidus ē in bonis oꝑbꝰ. Frigidus qͥſimpliciter deſiſtit a bonis operibꝰ. Tepidus qui medio modo ſe habet. Glo. interli. Maior ſpes eſt de frigidis qͣꝫ de tepidisRatio eſt. quia tepidi quandam ſecuritatem recipiunt. eo ꝙ aliquid boni agunt. etideo ſe non corrigunt. Sed frigidi ſe eſſepeccatores cognoſcunt. ⁊ ꝙ non agunt bona. ideo citius conuertunt̉. Tepidus euomitur qn̄ in deteriora pręcipitatur ⁊ impęnitens moritur ⁊ a conſortio ſanctorum ſeparatur. ¶ Circa hoc quęritur: Utrūtediū boni ſit mortale pctm̄ Pro qͦ ſciēdū
T
B
q