LRI I

qn̄ corrigunt̉. tunc excuſant ſe ꝙ nō denotent talia corde. qd̓ eſt falſum. qꝛ chriſtusdicit. vt habet̉ Matth̓. xij. Ex abūdantiacordis os loquit̉. Et ſi tales eēt muliereshoneſte ⁊ caſte. ⁊ haberēt corda pudica nullo mō talia ꝓferrēt. Vnde Ariſto. iiij. eth̓.Qualiſcūqꝫ ē vnuſqͥſqꝫ talit̓ dic̄. talia operatur ⁊ talit̓ viuit. Et inſuꝑ ꝑ talia luxurioſa ꝟba inficiūt audiētes. Gregꝰ. ſuꝑ Ezechielē. Sicut malus aer aſſiduo flatu inficit corpus. ita ꝑuerſa locutio aſſidue audita inficit aīaꝫ. Et ſi ille malus reputat̉ qͥinficit corpꝰ ꝓximi ⁊ homicida ē. qͥd tuncille qͥ aīaꝫ ꝓximi inficit. quę dignior ⁊ nobilior ē qͣꝫ mille corꝑa? Un̄. Augꝰ. Maiꝰeſt damnū in amiſſione vnius aīę qͣꝫ millecorpoꝝ. ¶ Unde ſciendū ꝙ tres ſūt prouincię. ⁊ quęlibet habet ſuā ꝓpriā loquelā⁊ ſpecialē. ꝑ quā ſeipſum vnuſqͥſqꝫ pōt cōgnoſce̓ ad quā ꝓuinciā ꝑtineat. Primaeſt ꝓuincia cęleſtis. ⁊ loquela illiꝰ ꝓuincięeſt deū laudare ⁊ ei regr̄ari. Un̄ pͣs. Beati qͥ habitāt in domo tua dn̄e in ſęculū ſęculi laudabūt te. Eſa. li. Gr̄arū actio ⁊ voxlaudis inuenit̉ in ea. Ergo qͥ deifica ꝟbaloquunt̉ ⁊ libent̓ orāt. ⁊ deo regr̄ant̉ d̓ beneficijs ſuis oſtēdūt ſe ꝑtinere ad cęleſtemꝓuinciā. Nā hic diſcūt in terris quō debeant deū laudare in cęlis. Bern̄. Diſcamꝰin terris qͣs facturi ſumꝰ laudes ī cęlis. Nihil ita ꝓprie cęleſtis habitatiōis ſtatū rep̨̄ſentat. ſicut alacritas laudātiū deū. Secunda ē ꝓuincia terreſtris ⁊ iſta hꝫ linguam ſpecialē .ſ. loqui de mūdanis rebus.Ioh̓. iij. Qui de terra ē de terra loqͥt̉. Itēj. Ioh̓. iiij. Ipſi de mūdo ſūt. ideo de mundo loquunt̉. Un̄ patet ꝙ multi oſtendūtſe eſſe filios huiꝰ ſęculi. qͥ frequent̓ loquūt̉de mūdanis rebus. Hoc patet qꝛ vbicūqꝫiam hoīes ſunt ſimul cōgregati. vt frequēter nō loquunt̉ niſi de rebus mundanis.Tertia eſt ꝓuincia infernalis ⁊ loquelaillius ꝓuincię eſt iurare. maledicere. blaſphemare. nam dānati p̨̄ multitudine dolorū ⁊ pęnarū blaſphemāt deū. Un̄ Apocꝭxvi. Blaſphemauerūt deū cęli p̨̄ doloribꝰ.Eſa. xviij. Cū eſurierit iraſcet̉ ⁊ maledicitregi ſuo ⁊ deo ſuo. Un̄ patet ꝙ blaſphemi

⁊ maledici addiſcūt hic in terris loquelamquā habituri ſūt in inferno. ⁊ oſtēdunt ſeeſſe filios inferni. Un̄ dictū eſt de Petroapl̓o: Nā ⁊ loquela tua manifeſtū te facitAttendere ergo debet quilibet chriſtianusqͥd loquat̉ .ſ. ꝙ hoc ſit bonū ⁊ licitū. Unde Iſido. de ſum. bo. Mali ſermōes ī orechriſtiani eſſe nō debēt. ¶ Secūdo attendere debet hō qui loquit̉. cū quo loquatur. Gregꝰ. Obſecro vt diſcas qualit̓ vnūquemqꝫ alloqͥ debeas. Nam ſi loquerꝭ cūſtulto. tunc tu nō debes multa facere ꝟbaEccꝭ. xxij. Cū ſtulto nō multa loquarꝭ. Eſtenī ſignū ſtulticię. qn̄ ſapiēs cū ſtulto multū loquit̉. Eccꝭ. xxij. Cū dormiēte loquiturqͥ narrat ſtulto ſapīam. Un̄ Salomon.Non recipit ſtultꝰ verba prudētię. niſi eadixeris quę verſant̉ in corde eius. Item ſicū hoīe iracūdo ⁊ litigioſo loquerꝭ. tūc verba mollia ⁊ nō dura ſunt ꝓferēda. VndeSalomon. Mollis reſponſio frangit iraꝫdurus ſermo ſuſcitat furorē. Augꝰ. Ꝙͣtomagis ignis ligna ſuſceꝑit ſemꝑ in maiorem flammā erigit̉. Ita malus hō qͣꝫtomagis rancorē audierit. ſemꝑ in maiorē maliciam excitatur. Ergo nihil meliꝰ ē qͣꝫ tacere ⁊ victoriā verboſis dare. niſi eſſet cōtrafamam ꝓpriam. tunc bene crudelis eſſet. qͥnegligeret ſuam ꝓpriā famā. Sed in alijsomnibꝰ eſt ſignū prudētię dare victoriamverboſis. Vude Cato. Contra ꝟboſosnoli contendere verbis. Item ſi cū hoīe ſene. tunc loquendū eſt reuerent̓. quia ſenesvenerandi ſunt ꝓpter ſeniū. Unde apl̓us.Senes obſecro honorare vt patres. Naꝫſenes facilit̓ ꝓuocantur ad iram ⁊ difficulter reuocant̉. Item ſi cum homine ſapiente tunc pauca ⁊ breuia verba ſunt dicēdaUnde ſcriptū eſt. Sapienti pauca verba ſufficiunt. ¶ Tertio attendere debethomo qui loquit̉ qn̄ loquat̉. Vnde Salomon. Eſt tempus tacendi. ⁊ tempus loquendi. Unde Hugo. de diſciplina monachorū. Eſt enī tempus qn̄ nihil eſt dicēdum ⁊ eſt tempus quādo aliquid eſt dicēdum. Nullum enī tꝑs eſt qn̄ dicenda ſūtoīa. Unde Albertanꝰ de menſura loquēdi ⁊ tacendi dicit. Magna enī res eſt vocꝭ

G 4

L

M

N