Sermo
⁊ deo gr̄as agis. ⁊ cibꝰ ⁊ potus deū laudātUn̄ ꝓ pręſenti ẜmone tria ſunt dicēda.Primo quō hō debeat ſe hr̄e ī ꝯmedēdo⁊ bibēdo ⁊ q̨̄ ſūt rep̄henſibilia ī cibo ⁊ potuSecūdo quō qͥs peccat mortalit̓ in comedēdo ⁊ bibendo. ⁊ ꝙ ſic ſe hō debet hr̄e ꝙilla caueat q̨̄ ſūt rep̄henſibilia circa comeſtionē. Tertio ponit̉ exemplū. ¶ Circa pͥmū eſt ſciendū ꝙ quinqꝫ ſūt rep̄henſibiliacirca comeſtionem q̨̄ hō dꝫ cauere. Primum ē ante debitū tēpꝰ comedere. Nāſic̄ ẜui dei ẜm doctrinā chriſti pͥmo quęrūtregnū dei. ſic guloſi quoꝝ deꝰ venter ē. primō q̨̄rūt regnū dei ſui qḋ ē eſca ⁊ potꝰ Cōtra quos dicit apl̓s. Nō eſca ⁊ potus ē regnū dei. Un̄ Eſa. v. dicit̉ de guloſis. Bęq̄ cōſurgitis mane ad ſectandā ebrietate.Ergo merito rep̄hendēdus ē chriſtianꝰ ille qͥ de mane cōmedit anteqͣꝫ aliqd̓ paternoſter dicat. vel deo aliquā reuerentiā exhibeat. qꝛ qͥlibet homo dꝫ p̨̄cauere pͥmo d̓peccatis. ⁊ cibare aīam cū deuotis orōnibus ⁊ ſanctis meditationibꝰ. qꝛ aīa nobilior ē corꝑe. Augꝰ. Maius ē dānū ī amiſſione vniꝰ aīę qͣꝫ mille corꝑuꝫ. Sꝫ iſti quiqn̄qꝫ ꝑ duos dies nunqͣꝫ aliqd̓ pater noſter dicūt ꝑiculoſe ſtāt. qꝛ ē ſignū ꝙ deumnō diligūt. nec ꝓpriā ſalutem quęrūt. ideoobliuiſcunt̉ dei. Un̄ Ariſto. ij. rheto. Obliuio ē ſignū ꝑuipenſionis. Et iſti qͥ ſic obliuiſcunt̉ deū in vita ſua. illoꝝ vult etiamdeꝰ obliuiſci ī morte. Augꝰ. Ita fit vt ī fine obliuiſcat̉ ſui. qͥ dū viueret oblitus eſtdei. ¶ Secūdū rep̄henſibile ē qn̄ qͥs nimis delicata cibaria vult hr̄e ⁊ nimis magnā diligentiā apponit ad cibaria delicatep̨̄paranda. Un̄ legit̉ Numeri. xi. de filijsiſrael qui ī deſerto carnes deſiderabāt. etꝓpt̓ hͦ irā dei incurrerunt. pͣs. Adhuc eſcęipſoꝝ erat ī ore eoꝝ. ⁊ ira dei deſcēdit ſuꝑeos. qͣꝫuis ſatiſfecerat deꝰ deſiderijs ⁊ cōcupiſcentijs eoꝝ. tn̄ nihilominꝰ eos puniuit. In qͦ oſtēdit ꝙ ei ſumme diſplicet. ꝙhomo nimis delicata cibaria appetit. Ettales etiā vt frequent̓ nimis magnā ſollicitudinē hn̄t in p̨̄parādo cibaria. Alij enīqͣſi intantū occupant̉ circa p̨̄parationem
ciboꝝ ventris. ꝙ vel raro vel nūqͣꝫ vix vnāmiſſaꝫ pn̄t audire. ⁊ d̓ cibarijs aīę modicum vel nihil curāt. Aliqͥ etiā ſi ꝑ ſe nō faciūt. oportet tn̄ ꝙ ancillę vel familia ītantū occupent̉ circa illud. ita ꝙ negligāt miſam ⁊ ẜmonē. ⁊ ꝙ nūqͣꝫ vel raro poſſint viſitare eccleſias. ⁊ p̓ncipalit̓ in die dn̄ico.cū tn̄ qͥlibet illa die d̓ iure tenet̉ audire miſſam. vt patet d̓ ꝯſe. diſ. i. miſſas. ⁊. c. Oēsfideles. Nec aliqͥs excuſat̉ niſi magna neceſſitate cogēte. vt habet̉ eodē. c. Et tunctalis neglectio redūdat ī dn̄ os illoꝝ qͥ ſiceos occupāt. Un̄ Hugo ī ſuo clauſtrali.Quidā ſuꝑſticioſū nimis ī p̨̄parandis cibis ſtudiū adhibēt. decoctionū. frixariorū ⁊ ꝯdimētoꝝ genera excogitātes. modomollia. modo dura. modo frigida. mō calida. mō cocta. mō aſſata. mō piꝑe cōditaẜm ꝯſuetudinē p̨̄gnantiū mulieꝝ deſiderantes. ⁊ cuꝫ tanta ſollicitudine p̨̄parant̉vt deuoratis qͣttuor vel quinqꝫ ferculis pͥma nō īpediāt nouiſſima. Iſti hn̄t colereventrē tanqͣꝫ deuꝫ. ⁊ heu qd̓ peius ē. talesraro vel nunqͣꝫ ꝯtenti ſūt de cibarijs ipſisp̨̄paratis. etiā qn̄ vxor vel familia fecerūtomnē diligētiā ſuā ī p̨̄parādo cibaria. tūcadhuc cōquerunt̉ ⁊ murmurāt. aut ꝙ ſūtnimis ſalſa aut nimis frixa aut nimis mollia. aut nimis dura. ⁊ ſic de alijs. ⁊ qd̓ adhuc peius ē. ſi aliqͣ negligētia notabilis facta ē ī p̨̄parādo cibaria tūc ad hęc cōquerunt̉ vituꝑando ⁊ maledicēdo vxori ⁊ familię. etiā qn̄qꝫ blaſphemāt ⁊ volūt ꝓijcere ipſis ſcutellas ad collū. Talis cogitaredeberet. ꝙ deꝰ ideo ꝑmiſit illā negligētiaꝫfieri. vt recognoſcat ſe nō eſſe dignū cibarijs bene p̨̄paratꝭ. qꝛ forte es peccator mortalis. ⁊ ante ingratus fuiſti deo d̓ bonis cibarijs q̨̄ ex largitiōe dei habuiſti. vel etiāantea in bene p̨̄paratis cibarijs exceſſiſti ⁊deū offendiſti. ⁊ gͦ iā deꝰ punit te ī illis rebus in qͥbus peccaſti. imo qn̄ recognoſciste eſſe ī peccatis mortalibꝰ. tunc ſcire debesꝙ non es dignꝰ comedere panem ⁊ bibereaquā ad ſacietateꝫ. ſꝫ vix deberes ſumerepurā neceſſitatē ad ſuſtētationem naturę.Et rō huiꝰ ē. qꝛ peccator indignior ē oībꝰ
G