XCVIII
gloriā ⁊cͣ. Sic etiā intelligit̉ d̓ pęnis pręſentibus ⁊ futuris quarū nulla poteſt eſſeęqualitas. qꝛ pęnę inferni ſūt īfinitę. Ariſtoteles. Finiti ad infinitū nulla ē ꝓportioErgo ſis ſapiēs ī tribulationibꝰ et ī infirmitatibꝰ ⁊ ī pęnitētijs agendis. q̨̄ hic tibiꝓ peccatis tuis iniūctę ſunt. Attende etiāin mēte quaſcūqꝫ ſęculi pęnas. quoſcūqꝫtormētoꝝ dolores. quaſcūqꝫ doloꝝ acerbitates. ⁊ cōꝑa hͦ totū gehennę. ⁊ leue eritoē qd̓ pateris. Tertio miſeret̉ pęnitentibus in hͦ ꝙ virtutes reſuſcitant̉ quas perpeccatū extixer̄t. pͣs. Tu aūt dn̄e miſereremei ⁊ reſuſcita me. Et qn̄qꝫ plures qͣꝫ ante habuit tribuit virtutes. Sicut patet inMaria magdalena quę ꝑfectior facta eſtpoſt caſum qͣꝫ ante fuit. Un̄ Lucę. xv. habetur de filio ꝓdigo. cui pater dixit: Citoafferte ſtolā pͥmam. id eſt innocentiā quāpeccando ꝑdiderat. ⁊ pęnitēdo recuꝑat. ⁊date illi anuluꝫ. id ē gr̄aꝫ oꝑandi. qꝛ oꝑaextra charitatē facta. nihil valent ad vitāęternā. Et calciamenta ī pedibꝰ eius .i. patientiā in qua aīa cuſtodit̉ ne lędat̉. Un̄Lucę. xxi. In patientia vr̄a ⁊cͣ. Tertiodico ꝙ dn̄s miſeret̉ iuſtis ⁊ bene oꝑantibꝰtripliciter. Primo eos ī bono ꝯſeruat nerecidiuēt. qꝛ niſi dn̄s hoīem ī bono ẜuaretfacilit̓ recidiuaret. Un̄ difficultas ſtandi⁊ ī bono ꝑmanēdi patet in lucifero. ī. Adā⁊ ī Iuda. Luciferū ventꝰ vanę glorię deiecit de cęlo. Adam mulier expulit de paradiſo. Iudas ꝓpter auariciā cęcidit d̓ cōſortio apl̓oꝝ: Quid tūc nos fragiles homines q̇ ſumus in hͦ mundo qui eſt plenꝰlaqueis ꝯſtituti. pͣs. Niſi dn̄s cuſto. ci. ⁊cͣSecūdo ꝙ internā dulcedinē dat ſuis etꝯſolationē q̨̄ eſt quaſi q̨̄dā arra ſpūſſancti. d̓ qua Eccꝭ. xxiiij. Spūs enī meus ſuꝑmel dulcis. qꝛ deuotio ⁊ dulcedo ſpūalisexcedit omnē dulcedinē carnalē atqꝫ delectationē. ⁊ eſt ſignū p̨̄ſentię ſpūſſancti inhoīe. Un̄ Augꝰ in li. ꝯfeſſio. Qui ſpūſctōſemel inebriatus ē. ad oīa bona hilareſcitſi laborat n̄ laceſcit. ſi dolet nō ſentit. ſi deridet̉ nō aduertit. Bern̄. Cibꝰ aīe eſt gr̄adei dulciſſimus. omnē habens in ſe ſuaui-
tatē. ⁊ delectamentū ſaporis. Tertio quiadat iuſtis regnum cęleſte ex ſua miſericordia. qꝛ ꝓpter merita noſtra parū tenet̉ nobis. imo nihil d̓ cōdigno Nā ſi etiā aliqͥdboni facimꝰ. plus tn̄ tenemur deo. Vn̄ cūomnes vires corꝑis ⁊ aīę cōſumpſerimusin ẜuicio dei. ⁊ totū poſſe noſtrū fecerimusadhuc dicere debemus illud Lucę xvij.Serui inutiles ſumꝰ. qd̓ debuimꝰ facerefecimus ⁊cͣ. Ꝙ ex noſtris meritis nō poſſumus vitā ęternā habere ex cōdigno. ſꝫ ſolum ex miſericordia oſtēdit Bern̄ dicens:Si nati eſſemus ex qͦ factus ē hō ſuꝑ terram ⁊ vſqꝫ ad centū milia annoꝝ vita noſtra extenderet̉. nō eſſet tn̄ cōdigna oꝑatio huius temꝑis ad futuram gloriā q̨̄ reuelabitur in nobis.¶ De eadē dn̄ica Sermo. xcviij.De his quę reprehenſibilia ſuntin comedendo.Tcipiēs ſepa Item panes gr̄as egit ⁊ fregit ⁊dedit diſcipulis vt apponerēt⁊ appoſuerūt. Marcl̓. viij. Cū hō triplicit̓ꝯſideret̉. ſcꝫ qͣntū ad corpus. ⁊ qͣntum adaīam. ⁊ qͣntū ad vtrūqꝫ cōiunctum. Ideodebet ſibi triplicē cibū p̨̄parare. ſcꝫ corꝑalem qͦ ad corpus cū quo corpus reficitur.Spūalem cū quo aīa nutrit̉. Et cęleſtemqͦ totꝰ hō beatificat̉. Cōuiuiū aūt corꝑaletm̄ bis chriſtꝰ ī hac vita fecit .ſ. hic d̓ ſeptēpanibꝰ. Et Iohannis. vi. de quinqꝫ panibus. Cōuiuiū aūt ſpūale multotiēs fecit.nā qͦtiēs p̨̄dicabat. totiēs alim̄ta ſpūaliatribuebat. Augꝰ. Nō ē magnū paſce̓ ventres cito morituros. ſed magnū ē paſcereaīas ī ęternū victurās. Cōuiuiū aūt cęleſte tm̄ ſemel faciet. qd̓ tn̄ nunqͣꝫ finē accipiet. Lucę. xxij. Edatis ⁊ bibatis ſuꝑ mēſaꝫmeā ī regno meo. Sciendū ꝙ ſic̄ dn̄s pauit quattuor milia hoīuꝫ corꝑalit̓. ſic nosquotidie paſcit etiā corꝑalit̓. qꝛ nihil habemꝰ a nobiſipſis. gͦ cū gr̄arum actione ſumere debemꝰ iſtū cibū ſic̄ donū dei. vt deꝰex hͦ honoret̉ ⁊ laudet̉. Un̄ Augꝭ. Porroſi māducas ⁊ bibis ad refectionem corꝑis
x 2