XCVIII
creaturis. Un̄ Ariſto. i. poli. Sic̄ optimūaīaliū eſt homo fruēs lege ⁊ iuſticia. ſic peſſimū aīaliū ē hō a lege et iuſticia ſeꝑatus.gͦ nō ē dignꝰ hr̄e vſū alicuiꝰ creaturę quādeꝰ ad hͦ creauit. vt hoīes vſū illaꝝ creaturarū haberēt ⁊ deo d̓ hͦ gr̄as agerēt ⁊ ei ſeruirēt. Sꝫ heu tales pctōres ⁊ guloſi pluscōſumūt d̓ creaturis. qͣꝫ boni hoīes. d̓ qͥbꝰdeo raro vel nūqͣꝫ regratiant̉ nec ei ẜuiūt.ſꝫ potius diabolo ⁊ mūdo ẜuire volunt. deqͥbus omnibus ſic vſis diſtriciā reddituri ſūt rōneꝫ deo. Ex qͦ ſeqͥt̉ ꝙ merito nullꝰde cibarijs murmurare deberet vel blaſphemare. ſꝫ ꝓ peccatis ml̓tiplicit̓ factis deberet hō hͦ ſuſtinere ⁊ cogitare. ꝙ chriſtusī cruce ꝓ peccatis nr̄is pendens bibit fel etacctū. Un̄ pͣs. Dederūt ī eſcā meā fel ⁊ inſiti mea potauerūt me accto ¶ Tertiuꝫrep̄henſibile eſt qn̄ qͥs nimis multū ſumitde cibo ⁊ potū vt legit̉ de ſodomitis Gen̄.xviij. ꝙ vixerūt ī delitijs carnis. Sic̄ enimpluuia nimis magna nociua ē. ſi autē nimis ꝑua ē etiā nō valet. Sic qͥſqͥs ſibi p̨̄uidere diligent̓ debet. ꝙ nō nimis multū fumat. ne cibus grauet corpus ⁊ ſuffocet rōnem. nec etiā nimis modicū. ne corpus nimiū debilitet̉. ſꝫ ī medio ꝯſiſtit virtꝰ. Un̄Ariſto. ij. eth̓. Sediū in oībꝰ ē laudabileQuia ẜm Hugo. d̓ ſancto victore. Siccaro ē nutriēda vt ẜuiat. ⁊ ſic domāda eſtꝙ nō ſuꝑbiat. Quartū rep̄henſibile eſtqn̄ qͥs nimis auide ſumit cibuꝫ. Signumaūt huius auiditatis eſt qn̄ ſic animus adcibū tanto ardore ꝯcupiſcentię trahit̉. vtnihil ſinat hoīeꝫ d̓ deo cogitare vel d̓ alijsbonis. ſꝫ fundit ſe ſuꝑ cibū tanqͣꝫ brutumaīal. ⁊ hͦ vtiqꝫ nō eſt bonū nec rōnabile. ꝙbō rōnalis fundat ſe ſuꝑ cibū vt irrōnaleaīal Et etiā corꝑalit̓ nocet. qꝛ ad ſanitatēcorꝑis valet. ꝙ cibus honeſte ordinate etmoderate ingerat̉. qꝛ tanto faciliꝰ ⁊ ſalubrius digerit̉. Ergo ꝯtra iſtā auiditatembonū ē ꝙ qͥlibet homo ante ſūptioneꝫ cibiad minꝰ dicat vnū pater noſter. ⁊ ſignumcrucis faciat anteqͣꝫ cibū ſumat. Exēpluꝫlegimus de vna moniali q̨̄ d̓ mane anteqͣꝫorauerat comedit lactucā ſine ſigno crucꝭ.
⁊ diabolū cū lactuca comedit. Itē qͥdā cōuerſus bibit vinū ī ciuitate ſiue licentia etſine ſigno crucis. ⁊ ſic diabolū cū vino bibit. Un̄ ⁊ ſemꝑ in pͥncipio prandij ⁊ cęnęhō cogitare dꝫ de pauꝑibꝰ. ſic ꝙ vellet ꝙqͥlibet pauꝑ intantū haberet ſic̄ ipſe habꝫad comedendū ⁊ bibenduꝫ. Inſuꝑ dꝫ eisimpartiri elemoſynā d̓ mēſa inqͣntū facultas admiſerit. Un̄ Cato. Cum ſedes inmenſa pͥmo d̓ pauꝑe penſa. Tūc bn̄ prandet̉ cū chriſtꝰ adeſſe putet̉. Et infra prandiū cū ſedet in menſa. debet loqui d̓ bonis⁊ honeſtis ⁊ deificis. ⁊ debet cauere ne verba ſcurrilia īmunda ⁊ detractoria loquat̉Exemplū tale legimꝰ. ꝙ qͥdā diues inuitauit vicinos ⁊ cognatos ſuos locando eosin vna mēſa ⁊ ī alia mēſa collocauit pauperes. ⁊ qͥdā ſanctꝰ homo vidit qn̄ bn̄dicite dixerūt. ⁊ pͥma duo fercula comederūt.angelos circūire diſcūbentes. qꝛ loquebātur d̓ deo. Et poſtmodū loqui incipiebātmūdanā. ⁊ ꝯſequenter vitioſa ⁊ detractoria. tūc dęmones affuerunt ⁊ diſcūbentescircūdederūt. angeli aūt fugierūt ab eis ⁊dederūt locū dęmonibꝰ. qͥ tūc oēs diſcūbētes circūier̄t ⁊ circa eos ſaltauer̄t: Tūcamare fleuit iſte ſanctus hō. Poſtmodūiterū in fine mēſę ceperūt loqui d̓ deo ⁊ honeſtis ⁊ bonis materijs. tūc angeli redierūt⁊ diſcūbentes alacrit̉ circūdederūt. ⁊ tuncdęmones fugierunt. ⁊ iſte deuotus hō videns cepit alacriter ridere. Tūc alij interrogauerūt illū deuotū hoīem. qͣre pͦ fleuiſſet ⁊ poſtmodū riſiſſet. ⁊ ipſe manifeſtauiteis q̨̄ vidit. ⁊ exhortatus ē eos vt vbicūqꝫeſſent cū hoībꝰ cōgregati. ꝙ ſemꝑ loqͥ deberēt d̓ deo ⁊ d̓ bonis ⁊ honeſtis materijstūc chriſtꝰ cū angelis ſuis ſemꝑ eſſet p̨̄ſensUn̄ Matth̓. xviij. Vbicūqꝫ duo vl̓ trescōgregati fuerint ī noīe meo. ibi ego ī medio eoꝝ ſum. Et poſt menſam quilibet regratiari debet deo d̓ ꝑceptis. Unde apl̓sIn oībus gratias agentes. Ex his patet.ꝙ homo qn̄qꝫ poteſt vti p̄cioſis cibis ſinepeccato. ⁊ alius groſſis cibarijs vtēs pōtdeū offendere. Un̄. Augꝰ d̓ doctrina chriſtiana Pōt eſſe vt ſine aliqͦ vitio crapulę
x3
E