XCIIII
deꝰ tibi accōmodat. Ꝙ aūt tꝑalia n̄ ſūtnoſtra ꝓpria. hͦ patet ẜm Guil. lugd̓. perquattuor. Primo ꝑ ſacrā ſcripturam.Un̄ Abachuc. ij. Vę qͥ cōgregat nō ſuai. tꝑalia. Et. Ambro. ſuꝑ Lucam. Bonahoīs nō ſunt q̨̄ ſecū ferre nō pōt. gͦ tꝑaliaaſſimilant̉ fluuio. pͣs. Diuitię ſi affluant.nolite cor apponere. Ad modū enī fluuijaffluūt ⁊ effluūt diuitię. Aqua enī īterimꝙ ꝑtranſit ciuitatē. quilibet de ciuitate eavti poteſt. Sic eſt d̓ bonis tꝑalibꝰ nobiscollatis. Sęcūdo oſtendit̉ qꝛ terra in qcreſcūt tꝑalia n̄ ē nr̄a. pͣs. Quō cātabimꝰcanticū dn̄i ī terra aliena? Idem Aduena ego ſum apud te ⁊ ꝑegrinus ſic̄ omnespatres mei. Un̄ Bern̄. Filij Adam genꝰauarū ⁊ ambicioſū. audite quid vobis dicam cū terrenis diuitijs ⁊ gloria tꝑali quęnō vere veſtrę ſunt. aurū ⁊ argentū nōneeſt terra rubea ⁊ alba. quā ſolus hoīuꝫ error facit aut magis reputat p̄cioſam? deniqꝫ ſi veſtra ſint hęc. tollite vobiſcū. ſꝫ hōcum interierit nō ſumet quicqͣꝫ. Tertiooſtendit̉ qꝛ ianitor .i. mors nihil permittitdeferri de mūdo. Cū aliquis ſedet ad mēſam diuitis. multa ſibi apponunt̉ .ſ. ciphiargentei ⁊ ſcutellę. in qͥbus ſolū vſum hꝫ.Si quis ꝟo ex ſimplicitate crederet ſua ⁊vellet ea ſecū ferre. ianitor bene oſtenderetei in porta. ꝙ nihil iuris in eis haberet. itadiuites ſi credūt bona tꝑalia ſua eē morsbene oſtēdet eis ꝯtrariū. Un̄ nihil intulimus in hūc mundū. haud dubiū nec auferre quicqͣꝫ poſſumꝰ. Unde Iob. Nūdꝰegreſſus ſū ex vtero matris meę. nudus reuertar illuc. nudū terra te ſuſcepit cū natꝰfuiſti. ⁊ nudū terra te ſuſcipiet ecōuerſo cūmorieris ⁊ ſepelieris. Cupidꝰ aūt cupit diues fieri in mūdo in quo ꝑuo tꝑe ꝑdurabit. ⁊ ē ſtulticia magna. vt patet Lucꝭ. xij.de illo diuite qui dixit: Deſtruam inquithorrea mea ⁊ maiora faciā. ⁊ illic cōgregabo oīa q̨̄ mihi neceſſaria ſunt. Et rn̄ſum ēei: Stulte hac nocte repetēt animā tuā ate ⁊cͣ. Item ps: Theſaurizat ⁊ ignorat cuicōgregabit ea. Itē diues cū dormierit nihil ſecum auferet. aꝑiet oculos ſuos ⁊ ni-
hil inueniet. Quarto oſtēdit̉ exēplo canis. Qn̄ enī canis ſequit̉ duos hoīes neſcit̉ qͥs eoꝝ ſit dn̄s eiꝰ. ſꝫ ſi ſeꝑant̉ illi ab īuiceꝫ. canis ſequit̉ dn̄m ſuū. ⁊ tūc apparetcuius ſit. ſic diuitię ī morte remanēt ī mūdo ⁊ deſerūt auarū. Et ē notabile exēplūmagni pͥncipis ſarracenoꝝ. qui cū morteꝫſibi inſpiceret īminere pannū lineū d̓ quoſibi ſudariū cōſuendū erat. erexit in ſignū⁊ fecit circūferri a p̨̄cone ꝑ ciuitatē clamātem. hęc dicit pͥnceps: Cū eſſet dn̄s vndecim regnoꝝ. hͦ ſolū de gloriā mea ⁊ de diuitijs mecū auferā. Itē ſciendū ꝙ diuitięſunt ſic̄ īfideles amici qͥ amatores ſuos inneceſſitate extrema deſerūt. Un̄ cū qͥdamī morte ſua a diuitijs ſuis auxiliū poſtulalaret nec potuit habere ait: O fallaces diuitię. toto corde vos amaui et honorauinūc in tali neceſſitate poſitus nihil conſilijnec auxilij hr̄e poſſum a vobis. paratę enīeſtis me deſerere nec vultis me ſequi. qͣre ⁊ego dimittaꝫ vos. ⁊ his dictis diſtribuitoīa pauꝑibꝰ. Tertiū eſt ꝙ amor ⁊ ſollicitudo tꝑaliū amorē dei extinguit. vt patet ꝑ Chryſo. ſuꝑ Mattheum. Qui vultdeū amare. neceſſe eſt vt odiat diuitias. qͥaūt voluerit amare diuitias neceſſe eſt vtodiat deū. Et etiā dulcedinē diuinam expellit. vt patet ꝑ dictū Bern̄. in quodamẜmōe. vbi dic̄: Pręoccupatū qͥppe ſęcl̓aribꝰ deſiderijs delectatio ſancta declinat.Un̄ etiā Gregꝭ. Qui terrenaꝝ reꝝ amnore vincit̉. ī deo nullatenꝰ delectat̉. Vndeetiā Hugo d̓ ſancto victore. O infęlix aīaqͥd ſollicita es erga plurima. porro cū vnūſit neceſſariū: Dilige vnū in quo ſūt oīa.ibi fige cor tuū ⁊ deſideriū. mundus enimtranſit ⁊ ꝯcupiſcētia eiꝰ. Quartu eſt ꝙtꝑalia inqͥetant mentē ⁊ replēt eā amaritudine. gͦ ſpinę vocant̉ in eu angelio. Vn̄auari hn̄t duplicē inquietud inē ⁊ amaritudinem .ſ. h̓ ⁊ ī futuro. Un̄ Iſid̓. li. iij. deſum. bo. Qui bona mūdi diligit. velit nolit timore ⁊ dolore pęnę ſuccumbit. VndeChryſo. ſuꝑ Matth̓. Qui pecunie deſeruit. ⁊ p̨̄ſentibꝰ cōpedibꝰ ꝯſtringit ⁊ futurꝭ.hn̄t enī temꝑalia magnā amaritudinem
v 4
D