LXXII
dicit ſuꝑ Cantꝭ. Sponſus abſcōdit ſe aliquādo ab aīa ſpōſę ſuę. vt ardētiꝰ eū ecōuerſo q̨̄rat. ⁊ dū eum inuenerit ecōu̓ſo diligentiꝰ et cautiꝰ cuſtodiat. Aīa enī debeteſſe ſollicita ne eū ꝑdat. et dum eū ꝑdiderit magis ſollicite debet eū q̨̄rere. Et dumeum ecōuerſo inuenerit. magꝭ diligēter debet cuſtodire. ⁊ ſic qn̄qꝫ ꝯtingit ꝙ chriſtuscum maiori gr̄a redibit qͣꝫ antea fuit ī iſtaanima. Un̄ Eccꝭ. xxvij. Si non in timoredn̄i te tenueris inſtāter. cito ſubu̓tet̉ domꝰtua. Omne nāqꝫ ꝟtutū ędificiū ilico ꝟgitin p̄cipitiū. ſi huius gr̄ę aufers ſubſidiumItē Bern̄. Cōnexa quidē ſunt timor ⁊ religio. nec manere poteſt alteꝝ ſine altero.Quarta cauſa eſt ne homo ſeipſuꝫ deſtruat et corpus ſuuꝫ nimiū debilitet. qꝛ ſi hōſemꝑ haberet iſtam gr̄am et ſpūalem dulcedinē ſemꝑ vellet ieiunare. orare. vigilare. et alios labores facere. qꝛ quicqͥd facitſemꝑ eſt ſibi dulce et totū delectabile ſtāte illa gr̄a et ꝯſolatione. Vt gͦ animę obſequium ſit rōnabile. tūc deꝰ qn̄qꝫ ſb̓trahithomī ſpūalē dulcedinē. Sūt enī aliqui inpͥncipio ita feruētes ꝙ ſe nimiū deſtruuntet faciunt ſibi capita debilia. et vacua. ꝙmodicū vel nihil poſt modū poſſūt. Sꝫ obſequiū hoīs ẜm apl̓m debet eſſe rōnabile.vt hō ſic aſinū ſuū .i. corpus ſuuꝫ nutriatvt ſaccos portet .i. labores ſuſtineat ⁊ ſuſtineri poſſit. et ſic eū domare diſcat cū abſtinentijs et vigilijs. ne laſciuiat et pondꝰ ꝓijciat. Deus etiā hͦ facit vt hō ſuā ꝓpriam infirmitatē cognoſcat. nā cū chriſtus p̨̄ſenseſt ꝑ ſuā ſpūalē dulcedinē videt̉ homini ꝙfortis ſit ad totum onus laboris ſcꝫ maneſurgere. orare. legere. ieiunare. et male cōmedere. et ꝓclamari. et vilipēdi. et ad cętera hmōi. Et qͥc qͥd ei iniūgit̉ ſibi placet.et eū nō grauat. Et quare hͦ. qꝛ dn̄s ſupponit mīam ſuā et ſubleuat totū onus. Sedſubtracta gr̄a. totū gͣue erit qd̓ antea leuefuit. Apl̓s. Omnia poſſuꝫ in eo qͥ me ꝯfortat. Sꝫ ecōu̓ſo chriſtꝰ dic̄ vt habet̉ Ioh̓.xv. Sine me nihil poteſtis facere. Quintaratio eſt. ne hō alios deſpiciat. et ꝓpter hocalios de facili iudicet. ſed vt alijs in firmis
cōpatiatur. Sūt enī aliqui qn̄ deꝰ eis aliquam gr̄am facit. tūc ſtatim iudicāt et deſpiciunt alios. qͥ forte ſi haberēt illā gr̄aꝫ.plus facerēt qͣꝫ ipſi. Lucꝭ. vj. Nolite iudicare et nō iudi. nolite ꝯdēnare ⁊cͣ. GregꝭUera iuſticia cōpaſſionē habet. gͦ cōꝑatidebemꝰ debilioribꝰ et īꝑfectis. Un̄ GregIn tāto qͥs ꝑfectus ē. in quāto ꝑfecte ſentit dolores alienos. Sexta ratio eſt ꝓptertepiditatem ſcꝫ ꝙ hō nō vult feruēter ſiuefrequenter et fortiter oꝑari. et illa gr̄a vtiſibi data. ſed qn̄ ita tepide oꝑator. tūc deꝰqn̄qꝫ illā gr̄am datā ſibi ſubtrahit. Igit̉admonet nos apl̓s dicēs: Hortamur vosne in vacuū gr̄am dei recipiatꝭ. Qui gͦ vulteſſe inutil̓ ẜuus. et non laborare cum bonisſibi cōmiſſis a dn̄o. dignuꝫ eſt vt dn̄s ſibiecōuerſo. recipiat bona cōmiſſa. ſicut diciteuāgeliū de iſto ſeruo qͥ habuit vnū talentum ⁊ fuit piger et abſcōdit illud. Igit̉ fuit ſibi ablatū et alteri datū. Si enī volumus inſtāter vti gr̄a et ꝟtute vl̓ fortitudīequā iam habemꝰ. tūc deꝰ augmētat nobisiſtam gr̄aꝫ habitā. ſed ſi volumꝰ negligēter agere. tūc deꝰ aufert a nobis gr̄am quāiam dedit. Un̄ ⁊ ſcriptū eſt: Maledictushō qui facit opus dei negligēter. Ergo cūdeus ſubtrahit tibi gr̄am. tūc cogitare debes ꝙ deus hͦ facit ꝓpter tēpiditatē ⁊ laſſitudinē tuā qꝛ ſi alius talē gr̄aꝫ habuiſſet.multo feruētius deo ſeruiuiſſet. Septimaratio eſt ꝓpter peccata venialia a quibꝰ ſenon cauet. Sunt enī peccata venialia ſic̄guttę aquę q̨̄ licet non poſſunt ignē total̓rextinguere charitatis. tamē faciūt ꝙ ignisnon pōt ita frequenter ardere et virtuoſeoꝑari. qꝛ qͥcunqꝫ debet ſibi acquirere gr̄aꝫet cōſolationē ac dulcedinē de qua h̓ loqͥmur oportet hͦ fieri ꝑ magnos laboreſ. Sꝫqꝛ venialia impediunt ꝙ homo non poteſtita fortiter oꝑari. et cōſequēter ꝓpter venialia impeditur homo. ne ad tantā dulcedinem ꝑueniat. ergo anima debet eſſe ſollicita. non ſolum ſe cauere a pctīs mortalibꝰ.ſed etiā venialibꝰ inquantū pōt. Etiā dulcedo gr̄ę amittit̉ qn̄qꝫ ꝑ īmundas et importunas cogitationes. quibus homo nō