LI

Gregꝰ. Qualis vnuſqͥſqꝫ apud ſe lateatillata contumelia ꝓbat. Deus enī oīpotēstangit hoīem per tribulationē ⁊ infirmitatem. vt ꝓbet an ſit vas plenū gratię ⁊ virtutum vel vacuum. qꝛ vas plenū n̄ remurmurat. ſed vacuū cum tangitur reclamat.Sic ſimilit̓ eſt de hoībus gratiā habentibus ⁊ ea carentibꝰ. Vnde Augꝰ. li. x. d̓ ciui. dei. Afflictionē dei mali deteſtant̉ atqꝫblaſphemāt. Boni ꝟo deū p̄cantur ⁊ laudant. Itē deus tangit hominē cum tribulationibꝰ. vt probet vtrū ſit filius eius annō. Vnde Gen̄. xxvij. dixit Iſaac ad Iacob filiū ſuū: Accede vt tangaꝫ te ⁊ ꝓbemvtrū ſis filius meus an̄ non. Sic deus pōtdicere ad quēlibet hoīem tribulatū. Ex qͦelicitur ꝙ melius ē infirmitates ferre. qͣꝫ bona opera operari. Itē ſciendū ꝙ ſunt aliqͥqui ſe exiſtimant eſſe bonos. ⁊ vix vnū verbum contrariū ſibi patiēt̓ ſuſtinere volūt.ſed īmediate cōmouent̉ ⁊ ſe ⁊ alios perturbant. ⁊ hi veraciter boni non ſunt. UndeGregꝰ. li. xvi. moral̓. Qui a ſtatu patiētięper linguarū vuinera corruit. ipſe ſibi teſtiſeſt ꝙ contra manifeſtę ꝑſecutiōis gladiūnō ſubſiſteret. Quartū ſignū fit per guſtum dīnę dulcedinis. qͣꝫdiu enī homo pōtcomedere ⁊ bibere ⁊ habet ſaporē. eſt bonūſignū vitę ⁊ ſanitatis corꝑalis. Sic eſt deguſtu ſpūali qui non eſt niſi p̨̄guſtatio ęt̓nę vitę. ⁊ earū rerum quę ꝑducunt ad cęleſtem patriaꝫ. ergo ſignū dignę cōmunionis ē. ſi dulce tibi ē cogitare de gaudijs ęt̓nis ⁊ de viſione diuina. pͣs. Qm̄ mille anni ante oculos tuos tāqͣꝫ dies heſterna ⁊cͣItē cogitare de beata virgine ⁊ apl̓is ⁊ cęteris ſanctis quō ibi a quolibet habebimꝰſpāle gaudiū. Itē de paſſione chriſti. quachriſtus nos redemit. cuiꝰ ⁊ memoriā in ſacramēto euchariſtię reliquit. Itē ſi dulceeſt tibi audire verbū dei. ⁊ ea quę ſūt falutis. Gregꝰ. Cibus mentis eſt ꝟbum dei.Iſta oīa oſtēdūt ſanitatē animę. Sꝫ ſi n̄ſapiunt tibi ęterna. nec verbū dei. nec paſſio chriſti. nec alia ſpūalia. ſignuꝫ eſt ꝙ terepleuiſti mūdāis ⁊ corꝑalibꝰ voluptatibꝰApl̓s. Animalis homo non peꝑcit ea quędei ſūt. Ergo qn̄ das te ad illicita mundi

gaudia ⁊ ad voluptates corporis. tūc chriſtum expellis. Bern̄. Quō ignis ⁊ aquaſimul eſſe non poſſūt. ſic ſpūales ⁊ corꝑalesdelitię in eodem ſe nō compatiūt̉. Augꝰ.confeſſionū. Gaudiū diuinę dulcedinis n̄deguſtas ſi carnali delectatiōe cor maculas. Sed aliqui vellent libent̓ ambas habere. ſcilicet carnis delitias ⁊ ſpūalem dulcedinē. Non enī libent̓ carent delitijs corporis. ſed corpus mollibꝰ p̄cioſis ⁊ ſuperb̓veſtibus veſtire volunt. ⁊ bene comedere:⁊ diu dormire appetunt. ⁊ cū hoc chriſtumquē in ſacramēto ſumpſerūt in ſe retinerevolunt. Sed non eſt ſic. quia nemo poteſtduobꝰ dn̄is ſeruire. Apl̓s. Si ẜm carnē vixeritis moriemī. Amb̓. Impoſſibile ē h̓ implere ventrē ⁊ ibi mentem. Itē per guſtuꝫillū etiam iutelligit̉ ſi viſa vel audita proximi ſunt ſibi dulcia. id eſt. ꝙ oīa interpretatur in bonū quę audit. vel videt a proximis. hoc ē ſignū bonū. qꝛ Ieſus chriſtus qadhuc in illo hoīe viuit. conuertit ſibi oīaverba ⁊ opera in mel dulce. Sed qn̄ qͥs dicta vel facta ꝓximi interp̨̄tatur in peius.malum ſignū eſt. ⁊ ꝓprie iniquitatis. Unde Chryſoſto. ſuper Matth̓. Omnis homō ẜm ſe eſtimat alterum. Iteꝫ ChryſoSicut difficile aliquem ſuſpicatur maluꝫqui bonus ē. ſic difficile ſuſpicat̉ aliquembonū ipſe qui malus eſt. Quintū ſignūſit per verbū rectę locutionis ⁊ per audituNam cū infirmus adhuc perfecte ⁊ bn̄ loquitur. ſpes eſt de vita ipſius. Sed cū vix⁊ imperfecte loquitur. timetur de eiuſ morte. ſic ſpūaliter timendū eſt de hoīe. Et locutio recta eſt orare ⁊ deo gratias agere.Unde Augꝰ. Oratio eſt locutio ad deumqn̄ legis. deus tibi loquitur. quando orascum deo loqueris. Itē recta locutio eſt libenter loqui d̓ dīnis ⁊ ſpūalibꝰ ⁊ honeſtisrebus. Matth̓. xij. Ex abundantia cordiſos loquitur. Et hoc patet in bonis hoībꝰqui frequenter nomināt Ieſum ⁊ Mariā⁊ alia ſpūalia ⁊ honeſta verba. quia habētbona ⁊ pudica corda. Vnde Chryſoſto.Quale cor habet vnuſquiſqꝫ. talia ꝟbaloquitur ⁊ opera facit. Sed quando infirmus impeditę linguę loquitur. ſignum eſt

m 3