Sermo

confeſſorem. confeſſus eſt quō furatꝰ eratdn̄o ſuo ficus. ⁊ reſtitutionē ꝓmiſit. ⁊ tūcpoſt abſolutionē ſacr̄m euchariſtię de manu apoſtoli recepit. Sed qualis debeat eēintentio ſeruoꝝ ⁊ ancillarū ⁊ alioꝝ laborātium. quęre in ſermone. lv. y ¶ Quantum ad ſecundū ſciendū ꝙ dn̄i ⁊ dn̄ę tenentur tria famulis ⁊ famulabꝰ ſuis. Primo tenentur ipſis fidelit̓ ꝓuidere neceſſaria ꝓ victu .ſ. comedere ⁊ bibere. qꝛ eandēfidelitatē ipſiſ tenēt̉ quā famuli ipſis dn̄iſtenent̉. Un̄ apl̓s ad Eph̓. vltꝭ. Et vos domini eadē facite illis. Si enī vis ꝙ tibi fidelis ſit ſeruus tuus ⁊ laboret tibi. tunc tueconu̓ſo ſibi eſto fidelis. Nam famuloꝝ ēeſſe ſollicitos quō bn̄ ⁊ fidelit̓ ſeruiāt. Dominoꝝ aūt eſt ꝓuidere ꝙ ipſi famuli neceſſaria habeant. Contra qd̓ illi faciūt qͥ famulis ſuis ⁊ famulabꝰ nō ꝓcurāt neceſſaria ſed fatigant eoſ qͣſi brutū aīal. qd̓ eſt ꝯͣcharitatē fraternā. qꝛ alijs etiaꝫ fortaſſe neceſſe habent in futuro ſeruire ⁊ ſe de laboribus ſuis nutrire. Inſuꝑ dn̄i tenent̉ famulis ſoluere p̄ciū ſuorū laborū ante occaſuꝫſolis. Nam hͦ eſt vnū peccatum de qͣttuorclamantibꝰ in cęlū. nō ſoluere prectū mercennarioꝝ. Et contra hoc aliqͥ faciūt qͥ ꝓtrahunt ad longū tꝑs. Inſuper aliqͥ ſuntqui defraudāt ſuos famulos in ſuo precioNam ſi ollam frangūt nō in ſimplo tm̄ ſꝫin duplo ſolutionē ab his exigūt. ⁊ in talibus deus grauit̓ offendit̉. ¶ Secūdodn̄i debent eſſe humiles ⁊ charitatiui ⁊ benigni ad ſuos famulos. Nam quilibet debet eſſe pius ſuis famulis. ſicut deū vult ſibi eſſe piū ⁊ clementē. Un̄ Seneca. Si cūinferiori viuas. quēadmodū ſuꝑiorē tecūviuere velis. Contra hͦ faciūt qui iracundos continue ſe ſuis ſubditis oſtendūt. raro ꝟba amicabilia ſed ſemper dura verba⁊ contēptibilia loquūt̉. ⁊ extollūt ſe ⁊ ſpernunt ſuos ſubditos: Tales nō attenduntꝙ oēs ſumus natura fratres ⁊ ſimiles. Nādeus qui creauit dn̄m creauit ⁊ ſeruū. ⁊ cūeodē ſanguine quo redemptus eſt diuesdn̄s. redemptus eſt ⁊ pauper ſeruus ⁊ eandem hęreditatem quam poſſeſſurus eſt dominus in cęlo. eandem poſſidebit ⁊ famulꝰ

ergo dn̄s nō debet ſpernere famulum. necdn̄a famulā. qꝛ fortaſſis famulus melior ēcorā deo qͣꝫ ipſe dn̄s. qꝛ humilis eſt: ⁊ ipſedn̄s ſuꝑbus. caſtꝰ ē ⁊ dn̄s luxurioſus. abſtinens eſt ⁊ dn̄s ebrioſus ⁊ guloſus. pius ⁊largus ⁊ dn̄s auarus ⁊ vſurarius. Inſuꝑſciendū ꝙ nunqͣꝫ dn̄s vel dn̄a debet noīare diabolū. nec in noīe ipſius aliqd̓ opꝰ fieri iubere. ¶ Unde exēplū ſcribit Gregꝰ.in dial̓. ꝙ quidā noīe Stephanꝰ de itinere veniens domū. vocauit ex ira famulumdicens: Ueni diabole diſcalcia me. ad cuius vocem mox inceperūt ſe calciamentoꝝcorrigię ī ſumma velocitate diſſoluere. vtaperte conſtaret ꝙ ei ipſe qui vocatus fuerat ad extrahendos calceos diabolus adeſſet ⁊ obediſſet. Qd̓ mox vt dn̄s vidit. vehementer expauit. magniſqꝫ vocibus clamare cepit dicens: Recede miſer recede. n̄eniꝫ tibi ſed famulo meo locutus ſum. adcuius vocem protinus receſſit. Et inde recolligi poteſt ꝙ nunqͣꝫ diabolus ex ira ſitnominandus. ¶ Tertio dn̄i debent cor ʰrigere famulos ſi delinquunt. Nam ſemper cogitare debent. ꝙ reddituri ſūt rationem pro ipſis. vnde tenentur dn̄i famuloſ⁊ famulas inducere ad bonū faciendū. ſcilicet vt ieiunent ⁊ feſtiuent. ⁊ confiteantur⁊ euchariſtiam ſumant. ⁊ miſſam ⁊ verbuꝫdei audiant. Et ſi non imitantur informationes. tunc debent eos corrigere cum delinquūt. Nam quilibet ſuperior debet corrigere ſuum ſubditum. alias omnia peccata quę ſubditus cōmittit in pręſidentē redundabunt. ſi non corrigit ſed ea fieri permittit. Un̄ dicit̉ in decre. Reſiſtere poſſeperuerſis ⁊ nō facere. eſt eis cōſentire. xxiij.q. iij. Qui poteſt. ¶ Quantū ad vltimū ſciendū ꝙ dn̄i ⁊ dn̄ę ex vera hūilitatedebent famulos ⁊ famulas meliores ſe qͣꝫtum ad deum eſtimare. ⁊ ſic eis humiliter⁊ pacifice loqui. Unde exemplum legiturꝙ duo fratres ſenior ⁊ iunior fuerunt initinere conſtituti. ⁊ ad ſeminandum verbum dei miſſi. Et accidit ꝙ in itinere quodam ſeniore dormienti. iunior vidit adſe venire turmam cęleſtem. quę tranſiens nihil ei locuta eſt. ſed vnus de turma

E

F

G

I