Sermo
acceptꝰ erit qͣꝫ ſi fortaſſiſ nūqͣꝫ mortalit̓ peccaſſet. ſed ſemꝑ ſegniter vixiſſet. ⁊ tales peccatores qn̄qꝫ erūt feruentiores cęterꝭ. Inde Gregꝰ Fit plurimū gratior deo amoreardens vita poſt culpam. qͣꝫ ſecuritate torpens in īnocentia. Qui enī diceret ꝙ ſolūmodo chriſtꝰ totiēs peccata dimitteret. qͦtſunt ſtellę cęli. priuare eū vellet magno honore. qꝛ peccata traxerūt eū de cęlo in vterum ꝟginis. ⁊ d̓ vtero virginis in hūc mūdum. ⁊ de mūdo in crucē. Un̄ Gregoriꝰ.Beata peccata quę talē charitatiuū redēptorem traxerūt qui nos tam charitatiueoī hora vult recipere. Un̄ Amb̓. ſuꝑ Lucam. Vide inquit qͣꝫ magnꝰ bonus eſt deus. ⁊ qͣꝫ facilis eſt indulgere. nouit ſententiam mutare. bn̄dictionē dare. ſi tu nouerꝭdelictum emēdare. nec ſolū ablata reſtituit. ſed etiam inſpirata concedit. Uū Bernardus in ſermone qͥ incipit: Mīcordiasdn̄i in ęternū cantabo. Miſeratio tua domine ſuper me. non enī poterit explicari. qͣꝫbenigna. qͣꝫ liberalis. qͣꝫ gͣtuita fuerit. Egopeccabam ⁊ tu diſſimulabas. nō continebam a ſceleribꝰ. ⁊ tu a ꝟberibꝰ abſtinebasꝓlōgabā multo tꝑe iniqͥtatē meā. ⁊ tu domine pietatē tuā. Qm̄ tanta eſt bonitasdei. ꝙ ex bonitate ſua quę infinita eſt. totūreatū hoī dimittit. Un̄ Bern̄. Sic indulſit mihi deus ex toto. ⁊ tam liberalit̓ omnēremiſit iniuriā. vt nec dānaret vlciſcendo.nec confunderet improperādo. nec etiā minus diligat imputādo. Qui ſic cogitat bonitatē dei. ⁊ mīam ſuam. nullo modo deſperat de venia ⁊ ſaluatione ꝓpria. Secundo qꝛ neſciūt ponderare qͥd ſit peccatuꝫ. Pro quo ſciēdū ꝙ pctm̄ ſtat in hͦ ꝙhomo cū p̨̄meditata rōne ſcient̓ ⁊ volūtarie ⁊ libenter abſqꝫ contradictiōe rationisauertit ſe a deo ſuꝑ res defectuoſas ⁊ cumdeliberato ꝓpoſito. qꝛ ſi hō tot accurrētescogitatiōes haberet. quot ſunt arenę marꝭ⁊ tam male eſſent ⁊ enormes. ẜm ꝙ cor cogitare ⁊ imaginari poſſet. etiam vndecūqꝫeſſent. ſiue de deo. ſiue de ſanctꝭ. ſiue de hoībus. ſiue de alijs creaturꝭ. ⁊ ꝙ homo etiamiſtas per longū tꝑs hr̄et ꝑ annū ſcilicet velper maius tꝑs. ſi niſi ratio reluctaret ⁊ ſꝑ
diſplicētiā haberet. ſic ꝙ nō caderet ſuperiſtas voluntarie cū deliberato aīo. tūc nōeſſet peccatū mortale. ⁊ hoc vtiqꝫ verū eſtẜm ſacram ſcripturā quā ſpūſſanctꝰ locutus eſt. Un̄ Gregꝰ. Non eſt cogitatio taꝫīmunda quę mentē polluat. ſi ratio nō cōſentit. Modo hic incluſus eſt vnus ſtimulus qui eſt ſatis acutus. ſcꝫ qn̄ illa ſagittapeſtifera cogitatiōis fit. ⁊ homo cū aliquali delectatione ſuꝑ hanc cadit. ⁊ ſuiipſiusobliuiſcit̉ ⁊ nō ſtatim ⁊ īmediate ſe auertita tali delectatiōe. tūc timet ꝙ cū volūtate⁊ ratione ſuꝑ illam ceciderit. ⁊ ſic ſuiipſiusoblitus peccatū mortale cōmiſerit. Et tamen hoc non ſic fit. qꝛ ẜm ſacram ſcripturam ratio ſępius p̨̄uenit̉. tam cū talibꝰ ſagittis cogitationū. qͣꝫ etiam cū delectatione anteqͣꝫ ratio ſuiipſius recte aduertit. etquando bene ⁊ recte aduertit cuꝫ bona ratione ⁊ deliberatiōe. tunc enim poteſt recipere vel reſpuere. ⁊ ſic peccare ⁊ nō peccareUn̄ Bern̄. in quodam ſermone. Poteſtinimicus excitare cogitationis motum. ſedin te eſt. ſi volueris dare vel negare cōſenſum. ⁊ ergo boni homines non debent nimium terreri in talibus cogitationibus incidentibus. ſaltem de peccato mortali. quiaẜm Augꝭ. Nullū eſt peccatuꝫ niſi ſit volūtarium. Vnde etiam Rich̓. Mortale peccatum inqͣꝫtum mihi videtur nō poteſt cōmitti ſine grandi corruptione ſui ſine graui lęſione proximi ſiue ſine magno contemptu dei. Nam ſi Eua ſola peccaſſet nihilnobis nocuiſſet. ⁊ ſic quicquid habet inſpirationis ſenſualitas ſine pleno cōſenſu rationis non attingit peccatum mortale.Tertio ꝙ non poteſt ponderare quid ſitcontritio ⁊ pęnitentia. Nam contritio eſtvirtus quę delet homini peccata qn̄ eſt vera ⁊ diſcreta. pͣs. Cor contritum ⁊ humiliatum deus nō deſpicies. Un̄ etiā ſctūsBern̄. dic̄. ꝙ inordinata ⁊ indiſcreta cōtritio deo diſplicet. Nam ille malus Caynetiā habuit ꝯtritionē. tn̄ ſine mō. qꝛ dixitMaior eſt iniqͥtas mea qͣꝫ vt veniā merear. Iudas etiaꝫ pęnituit. ſꝫ nimis indiſcrete. quia deſperauit ⁊ laqueo ſuſpendit ſe.Sic hō aliqn̄ venit ī inordinatū dolorem
P
Q