Sermo
quęrit dicēs: Suꝑ quē requieſcet ſpūs meus. niſi ſuꝑ humilē ⁊ quietū? Bern̄. Colūba cū nō inueniret vbi quieſceret pes eiusreuerſa eſt in arcā ad Noe. Sic ſpūſſctūsvbi nō inuenit cor quietū. reuertit̉ ad congregationē ſanctoꝝ in cęlū vbi ē pax cōtinua. Un̄ Augꝰ. Non pōt aīa niſi in eo qͥdiligit quieſcere. Eterna aūt requies nondatur ei niſi in dilectiōe ⁊ delectatiōe deiqͥ ſolus ęternꝰ eſt. Un̄ etiā Damaſ. li. iiij.Quid enī p̄cioſius qͣꝫ in manu dei eē. Vita enī eſt deus ⁊ lux. q in manu dei ſunt invita ⁊ luce exiſtunt ¶ Tertiū impedimētum eſt defectꝰ ſapīę ⁊ diſcretiōis. Diſcretio enī eſt mater ꝟtutū. Indiſcretū feruorē habentibꝰ. diabolꝰ qn̄qꝫ ſuggerit artiorē vitā vt cito deficiāt. Tales qn̄qꝫ ī inſaniam incidūt. ⁊ inutiles fiūt ſibi deo ⁊ proximo. Et poſtmodū qn̄ debilitant̉ tūc quęrūt recreatiōes. ⁊ exinde diſſolutiores erūtUn̄ Caſſia. in colla. patrū ſcribit. ꝙ antiqui pres ad Antoniū adeūtes quęrebantquę naͣm virtus hoīem ad ꝑfectionē rectotramite veheret. diaboli inſidijs euitatis.Quiſqꝫ rn̄dit. Primꝰ inquit hͦ in vigiliarū ⁊ ieiunioꝝ attenuatione cōſiſtere. qꝛ hiscorpus attenuatū faciliꝰ ſpūi obediret. Alius in pauꝑtate. eo ꝙ familiariꝰ tales deoinherere poſſent. Alij in oꝑbꝰ mīę. qꝛ ſolatalia chriſtus in iudicio dixit remunerari.Demū btūs. Antoniꝰ dixit: Hęc oīa bona ⁊ neceſſaria ſūt. ſed his ſpecialē ꝑfectionem attribuere. caſus multoꝝ non ſinuntSola ergo diſcretio virtꝰ pͥncipalis ē. quęoīum ꝟtutū generatrix. cuſtoditrix ⁊ conſumatio exiſtit. ¶ Et narrauit eis exemplū d̓ quodā antiquo pr̄e Hero. noīe. quiqͥnquaginta āniſ in heremo cōmoratꝰ. magnę abſtinētię fuit. qͥ tandē angelū ſathanę ꝓ angelo lucis ſuſcipiēs. ⁊ ſuis ſuaſionibus acquieſcēs. ſe in puteū ꝓfundū ꝓiecit.ex iuſſu ſathanę quem angelum dei credebat. ⁊ ipſe antiquus pater credebat ſe illęſum exire de puteo ꝓut diabolus ei ꝓmiſerat. Extractꝰ itaqꝫ a frībꝰ. licet ſemiuiuꝰcredere tn̄ noluit ſe eſſe deceptū. ſicqꝫ mortuus eſt ⁊ a pafuntio ſepulturā difficillime ex rogatu fratrū obtinuit. Un̄ Bern̄Diſcretio oībꝰ ꝟtutibꝰ ordinē ponit. tolle
hanc ⁊ virtus vitiū erit. Quęrit̉ quō diſcretio acqͥrit̉. Rn̄dit Caſſia. ꝙ ſola hūilitate cuius pͥmū iudiciū eſt oēs cogitatiōesſpūali pr̄i reuelare a quo poſſit informari.Item ſciendū. ꝙ quilibet deuotꝰ oīacū cōſilio diſcretoꝝ viroꝝ debet facere inquibus eſt dubius. ⁊ alijs diſcretꝭ viris pl̓credere debet quiuis qͣꝫ ſibiipſi. ⁊ debet eaſequi quę iubent. ⁊ vitare quę ꝓhibēt fieriUn̄ Eccꝭ. xxxij. Fili mi ſine cōſilio nihil facias. ⁊ poſt factum nō pęnitebit. nulluſ enīſibiipſi ſufficit. vult enī deꝰ ignorātes doceri ab alijs: Un̄ dn̄s miſit Paulum adAnaniā vt eū inſtrueret. Itē ſciendum ꝙſanctitas vitę nō conſiſtit in ieiunijs ⁊ vigilijs ⁊ exercitijs. ſed cōſiſtit in ꝟtutibꝰ. ſcꝫin hūilitate. patīa. caſtitate. mīa ⁊ obediētia. ſcꝫ ꝙ homo frangat ꝓpriā volūtatē. ethoc patet ī diabolo qui ſemꝑ ieiunat ⁊ duram vitā habet. ⁊ tn̄ nō eſt ſanctꝰ. qꝛ caretꝟtutibꝰ ſcꝫ hūilitate. charitate. ⁊ ſic d̓ alijſUn̄ iſta exteriora exercitia intm̄ ſūt laudabilia inqͣꝫtum hominē diſponūt ad ꝟtuteſ¶ Quartu impedimentū eſt verboſitaſquę impedit ꝓfectum ſpūalem ipſius hoīsIob. Nunqͣꝫ verboſus iuſtificabit̉. Inde Gregꝰ. Vultiloquio quiſqꝫ ſeruiēs. rectitudinē iuſticię tenere nō pōt. Psͣ. Virlinguoſus nō diriget̉ in terra. Vnde ſciendum. ꝙ quilibet religioſus ⁊ homo deuotꝰqui vult in bono ꝓficere. debet ſtudere adrefrenādū linguā a ſuperfluis ⁊ inutilibuſverbis. Ratio huiꝰ. qꝛ per vitiū loquacitatis nimis perdit homo deuotionē ⁊ religioſitatē. Vnde Iacobi. pͥ. Si quis putat ſe religioſum eſſe. ⁊ nō refrenās linguāſuam. huius vana eſt religio. ergo verboſus homo nunqͣꝫ veraciter ꝓficit in ſanctitate ⁊ virtutibꝰ. Unde Arſenio dictuꝫ eſtfuge. tace. quieſce. Vnde Iacobi. pͦ. Sitoīs homo velox ad audiendū. tardus adloquēdū. modicū loqui eſt ſignū ſanctitatis ⁊ probitatis. Vnde Eſa. In ſilētio etſpe erit fortitudo veſtra. Iacō. iij. Si quiſin verbo non offendit. hic perfectus eſt virUn̄ religioſi qui tenent̉ tendere ad perfectionem habent ex conſtitutionibꝰ ſuis. inquibꝰ locis ⁊ tꝑibus debeant ſeruare ſilen-
Q
P
S
R