Sermo
ſolus tn̄ filiꝰ ē incarnatꝰ. Vn̄ dicit Augꝰī li. d̓ fide ad petꝝ. Et ipſe Augꝰ ponit tale exemplū: Si tres puellę tenerēt vnā tunicam. ⁊ vna ex illis indueret̉. ⁊ tūc illa indutio fieret a tribꝰ puellis. ⁊ vna illaꝝ ſola indueret̉. Itē aliꝰ doctor ponit tale exemplū. Si tres .ſ. Petrꝰ. Andreas. ⁊ Iohānes ſimul agerēt rubricādo andreā. rubricatio andreę fieret ab his tribꝰ. attamēſolus andreas rubricaret̉ ¶ Item ſciēdūẜm Guil̓. Lugdo. ꝙ magis debemus eſſeſolliciti naturā humanā mūdā a peccatoſeruare. poſt incarnationē filij dei qͣꝫ anteqꝛ ante incarnationem erat cauſa vna qͣrehumana natura munda erat ſeruanda .ſ.dignitas ipſius. qꝛ imago dei eſt inqͣꝫtumdeꝰ ipſaꝫ creauit. Un̄ Gen̄. pͦ. Faciamushoīeꝫ ad imaginē ⁊ ſimilitudinem noſtrāUn̄ ſi imago beatę virginis mūda ſeruat̉quā pictor ſiue artifex fecit. valde munda.ẜuāda eſt imago dei. quā ipſemet imp̨̄ſſit⁊ fecit. Iſta cauſa innuit̉. Ecc. x. Fili ī maͣſuetudine ſerua aīaꝫ tuam. ⁊ da ei honorēẜm meritū ſuū .i. ẜm dignitatē ſuaꝫ. Modo vero ſūt duę alię cauſę. Una ē qꝛ coniuncta ē humanitas in vna ꝑſona diuinitati. ⁊ qͣſi inſeꝑabiliter. Si igit̉ cruci chriſti in qͣ pependit. defert̉ honor .ſ. ꝙ mūde⁊ honorifice ſeruet̉. qꝛ ei ꝑuo tꝑe cōiunctafuit diuinitas. multū deferendū ē humanę naturę. Alia cauſa eſt. qꝛ mundicia humanę naturę ſanguīe chriſti comꝑata eſt.Apocꝭ. jͣ. Qui dilexit nos ⁊ lauit nos a peccatis nr̄is ī ſanguine ſuo. multū ſeruandaē mūdicia illa quā chriſtꝰ ita care emit. Ethͦ qͣꝫtum ad ſcd̓am partem iſtiꝰ ſermonis.Quantuꝫ vero ad tertiā ꝑtē ē ſciendūꝙ illi ẜm. Apl̓m rurſuꝫ chriſtū crucifiguntq̇ ad peccata redeūt. Un̄ legit̉ ꝙ tꝑe beati Frāciſci. Cuꝫ diuina pietas pͥma ordinis minoꝝ iaceret fundamenta. quidā defratribꝰ redire ad ſęculū tēptabat̉. tandeꝫaccedēs ad beatū Frāciſcum rogare cepitvt a religionis vinculo abſolueretur. eo ꝙnulla ratione poterat in ordine ꝑmanere.Cui cum beatus Frāciſcus. nec poſſe necvelle ſe facere rn̄deret. ad dn̄m Hoſtiēſeꝫacceſſit. ⁊ ab eo ſil̓e reſpōſuꝫ accepit. vidēs
ꝙ ſuꝑ hͦ diſpenſationē obtinere nequiretſpiritu tēptationis impulſus dedit ī commotionē pedes ſuos. Cunqꝫ paululū diſceſſiſſet qͥdā ſibi obuiauit. ⁊ ab eo qͦ tēderet requiſiuit. Cui cū furioſa voce diceretqͥd ad te de facto meo. Ille ſtatim latꝰ exhibuit. manꝰ extēdit. ⁊ pedes ī qͥbꝰ quinqꝫvulnera recētia cruoris nō modicū effūdebāt. Et adiecit. tu vulnera mea renouas.tu iteꝝ me crucifigis. qͦ viſo ꝑterritꝰ ad pedes eius ſe cum lachrymis proiecit. ſibiqꝫvt ignoſceret rogauit. Statimqꝫ chriſtusqui viſus fuerat ab oculis eiꝰ eſt elapſus.Tūc ille ad beatū Frāciſcū rediēs. viſa ꝑordinem retulit. ⁊ vſqꝫ ad finem vitę deuotus in religione permanſit.¶ De eadem dn̄ica. Sermo. II. ꝙmane eſt ſurgendum et diuinisvacandum.Pra eſt iamnos de ſomno ſurgere. Ro.xiij. Boetiꝰ ī de ꝯſola. philoſophię. dic̄. Unicuiqꝫ viro bono inſerta ēnaturalis cupiditas boni. Ueꝝ aūt bonūin qͦ ſolū quietat̉ animi appetitꝰ eſt deus.Iuxta dictum. Augꝭ. in li. ꝯfeſſ. feciſti nosdn̄e a te. ⁊ inquietuꝫ ē cor noſtrum donecquieſcat in te. Et illud bonū acquirit̉ cumbonis exercitijs ⁊ oꝑbꝰ virtuoſis. ⁊ nō cūſomnolētia ⁊ pigritia. Un̄ Leo papa inquodam ſermōe. Nō dormiētibꝰ ꝓuenitregnū cęloꝝ nec ocio nec deſidia torpentibus beatitudo ęternitatis repromittitur.Unde in verbis p̨̄miſſis hortat̉ nos apl̓sſurgere a pigritia. ⁊ inchoare bona operadicēs: Hora ē iā nos de ſomno ſurgere .i.a pigritia ⁊ inchoare bona opera ⁊cͣ. Un̄in p̄nti ſermone tria ſūt dicenda. Primoquō antiqui olim in peccatis dormieruntSecundo quō ſurgere debemꝰ a ſomnocorporali et ſpirituali. Tertio exemplum.Quantuꝫ ad primū ſciēdū. ꝙ olim fereoēs ī peccatꝭ dormierūt. ⁊ a bono oꝑe torpebāt. nec miꝝ. qꝛ ī nocte erant In nocteqͥdē tria ſūt q̨̄ dormire faciūt. ⁊ ſōnū īducunt .ſ. obſcuritas ⁊ frigiditas ⁊ hūiditas
H
G