accidiexvi

ſcꝫ ieiunare. orare. miſſam audire. ⁊ ſic d̓alijs. Sed libenter iret ad choreā: hoceſſꝫ ſibi dulce ⁊ delectabile. ⁊ ſic de alijsErgo confitendum eſt hic ſi malum cuꝫgaudio perpetraſti. ⁊ bonum opus cuꝫtriſticia feciſti. ⁊ cum tedio magno. Itaꝙ vna hora in eccleſia longior tibi videt̉qꝫ tres in foro vel in chorea. Et hoc eſtſignum ꝙ ſunt vacuia gratia. ⁊ cor eorūplenum eſt cum mundanis delectationibus ⁊ gaudijs. Unde apl̓s: i. Coriū: ijAnimal̓ homo non ꝑcipit ea que dei ſtꝭUnde beatus Augꝰ. li. §. confeſſionū.Gaudium diuine dulcedinis nō deguſtas. ſi carnali delectatione cor macl̓asUnde Bern̄. in qͣdam epl̓a. Quomōignis ⁊ aqͣ ſimul eſſe non poſſunt. ſic ſpūales ⁊ carnales delitie in eodem ſe nō co¶ Tertia filia eſt ranpatiunt̉. Gcor ⁊ ſequitur ex ſecunda. ſcꝫ ꝙ non ſolūodio virtutes: ſed etiam illum qui ſuadꝫmihi v̓tutes ⁊ vult me trahere ad bonū.Uerbi gratia. Si aliquis diceret mihiꝙ deberem ire ad ẜmonem vel ad miſſāvel orare deberem: vel ſi aliquis me frat̓ne ammoneret ⁊ corriperet ꝓ exceſſibꝰmeis. Uel predicaret mihi quid fugien̄dum ſit. ſcꝫ pcc̄a quid ẜuandum ſcꝫ p̄cepta ⁊ ꝟtutes. quid timendum ſit. ⁊ memorādum. ſcꝫ mors ⁊ extremum iudicium. quid deſiderādum ⁊ petendum. ſcꝫgratie ⁊ virtutes in preſenti ⁊ gl̓ia ī futuro: illum odirem ⁊ toruo vultū reſpicerēhoc ꝓuenit ex nimia triſticia et pigriciaquam quis habet: ⁊ non vult reſiſtere. ⁊ita mens ⁊ cor amaricātur ꝙ nihil boniſapit. ⁊ talis mentis amaritudo rancordicit̉. Un̄ Hermānus de ſchilditꝫ loquēs de his duabus filiabꝰ dicit ꝙ malicia eſt quoddā firmatū odiū ad repulſationē oīm mediorū ad deū reducētiuꝫ⁊ cōſtat ꝙ eſt grauiſſimū peccatū. Unde Richar. ſuꝑ illud. nō in fermēto malicie d̓t ꝙ malicia eſt ex propoſita deliberatōe malo cognito malo anīo conſentire. Unde etiaꝫ Chriſoſ. ſuꝑ Mat̓. Si

cut ignis quāto amplius ligna ſuſceperit in maiorem flāma ſe erigit: ſic animamala quāto magis veritate audierit: eoamplius in malicia excitatur. Sed rancor ẜm Hermānum deſchilditꝫ cuꝫ ſitquedaꝫ amaritudo ⁊ abominatio vl̓ deteſtatio virtutum vel hominū ad ſpūalia inducētium vel etiā ip̄orum bonoꝝ:ſemper ē peccatū mortale: licet pͥmi motus poſſint eſſe peccata venialia. Quiaẜm eundem abominatio ſpūalium ẜmgenus ſuum eſt graue peccatum mortale: multo magis qͣꝫ tedium boni: niſi cōſiſtat in pͥmis motibus ſenſualitatis.Quando em̄ ad deliberatōem ratōnis⁊ conſenſum voluntatis pertingit. ē valpe graue peccatum. Quia eſt quedampericuloſa renitentia contra ſpūalia ⁊ diuina. psͣ. Tu vero odiſti diſciplinam.Quarta filia eſt torpor. ⁊ eſt quedaꝫ inſenſualitas ꝓpter quā homo nō p̄t īduci ad executōem mādatorum dei: hoc ēꝙ homo tam ſtolidus ⁊ durus ⁊ peruerſus erit ꝙ non p̄t induci ad ẜuādum p̄cepta dei. Et torpor circa p̄cepta eſt peccatum mortale ẜm genus ſuum. quo īcidit in rōem inobedientie. Ad hanc filiam accidie reduci poſſunt dilatio tarditas: negligentia. Pro quo ſciēdū ꝙ ẜmHermanum de ſchilditꝫ dilatio eſt ml̓tiplex. ſcꝫ conuerſionis que eſt valde periculoſa qꝛ contra ſapientem. Ecc̄i. 5.Ne tardes ꝯuerti ad dn̄m ⁊ ne differasde die in diem. ſubito eī veniet ira illius⁊ in tꝑe vindicte diſperdet te. Iteꝫ ē dilatio confeſſionis que ſine peccato mortali vltra annū differri nō poteſt. vt patꝫextra de pe. ⁊ re. oīs vtriuſqꝫ. Et exiſtenti in peccato mortali dilatio cōfeſſioniseſt valde periculoſa ⁊ damnoſa. qꝛ qͥ culpam mortalis peccati mox expiare n̄ curat: cito ad aliud mortale cadit. Qꝛ ẜmGregꝭ. Unū peccatū mox ſuo pōderead aliud trahit. Item eſt dilatio inchoationis boni operis vt patet ꝑ eos qͥ dicūt cras cras more coruorū qͦuſqꝫ mors

R 2