De peccato
teriū cū faſtidio ⁊ accidia. Miꝝ gͦ eſt ꝙſumꝰ ita pigri ⁊ accidioſicū merces ſit tamagna. vn̄ Bern̄. d̓ ꝯſideratōe. Si labor terret: merces inuitat. vnuſqͥſqꝫ em̄ẜm ſuū labore mercedē accipiet. Un̄ augꝰ. Quāta em̄ ſeminauerimꝰ ī oꝑibꝰ bonis tm̄ metimꝰ ī fructibꝰ. Igit̉ deberemꝰ nos cogere ad ẜuitiū dei. ⁊ excutere illā pigriciā ⁊ accidiā. ⁊ feruent̓ deo ẜuireD ¶ Tertio accidia ē vitāda ⁊ cauēda. qꝛ ē hoī valde nociua. aufert em̄ hoībona natue̓. bona gr̄e ⁊ bona gl̓ie Primo eī aufert hoī boa nature. nā accidianaturaſe ingeniū ⁊ cetera boa naturaliadeteriorat. ⁊ ſi nullū dānū aliud facerethoī niſi de tꝑis omiſſione: nō paꝝ dānificaret hoīem. Sꝫ multi ſūt qͥ dānumiſtd̓ nō reputāt. cū tn̄ nihil nobiliꝰ habeamꝰ. nā in vna hora tꝑis p̄t hō ꝓmereriremiſſionē oīm pcc̄oꝝ. dei gr̄aꝫ ⁊ et̓namgl̓iaꝫ. Scd̓o aufert accidia boa gr̄e. adqd̓ valꝫ illd̓ Mat̓. 25. d̓ ẜuo pigro Tollite ab eo talētū: ⁊ date ei qͥ hꝫ decē talenta. Om̄i em̄ habeti dabit̉ ⁊ qͥ nō hꝫ: idqd̓ videt̉ hr̄e auferet̉ ab eo. ⁊ ab eo qͥ nōhꝫ ſtudiū ⁊ volūtatē oꝑandi ſepe aufert̉facultas. Iuſto em̄ dei iudicio fit vt qͥ n̄vult oꝑari duꝫ p̄t poſtea nō poſſit dumvult. nec ſolū graꝫ aufert accidia ſꝫ etiaꝫfructū qͥ ex gr̄a deberet ꝓcedere. ⁊ ſic aufert totā vtilitatē huiꝰ. Bern̄ Quid mitius me pͥuares: o amara mors vite vſuqͣꝫ fructu. Nā vita ſine fructu gͣuior ē qͣꝫmors. Deniqꝫ duplex malū paratur ligno infructuoſo ſecuris ⁊ ignis. ¶ Tertio accidia aufert bona gl̓ie. qꝛ bona glorie ꝓmittunt̉ ſolū ſtrennuis ⁊ vigilātibꝰUn̄ Luc. 12. Btī ẜui illi quos cū venerit dn̄s inuenerit vigilātes. Amen dicovobis. ꝙ p̄cinget ſe. Mat̓. 12. Regnuꝫcelorum vim patitur. ⁊ violenti rapiuntillud. Ecōtrario pigri ⁊ accidioſi amittunt illud. Unde leo papa in quodamẜmone. Non dormiētibꝰ ꝓuenit regnūceloꝝ: nec ocio nec deſidia torpentibꝰ beatitudo et̓nitatis ingerit̉.
¶ De filiabꝰ accidie.Equit̉ de filiabꝰ accidie queſtꝭ⁊ qn̄ ſunt pcc̄a mortalia: Circaqd̓ ſciendum ꝙ pͥma filia eſt puſillanimitas .i. kleynmūtigkeyt. Eſt eīpuſillanimis qͥ magnis exiſtē donis dignꝰ his nō dignificat ſeip̄ꝫ. ſic̄ bn̄ diſpoſitus ad ꝟtutes vel ad ſciam ⁊ ad aliorūdirectōem non vult ẜm ſuā poſſibilitatē oꝑari vt his ſe dignificet. Contrariatur em̄ legi nature. Oīa em̄ ẜm ſuā naturalem inclinatōem exequunt̉ ſuas actiones ẜm cōem cōmenſuratōem ſue potentie. vt pꝫ in rebꝰ tā cognitōe carētibꝰqͣꝫ cognitōem̄ habentibꝰ. Quia quādoqꝫ tn̄ puſillanimitaſ ꝓcedit ex ſuꝑbia (īqua puſillanimis nimis innitit̉ ſue pertinacie ⁊ ꝓprie ſententie qua reputat ſe inſufficientem ad ea que p̄t. Und̓ ꝓuerb̓26. Sapientior ſibi ſtultꝰ videt̉ ſeptemviris loquentibꝰ ſentētias) multotiēs ēpcc̄m mortale. ſcꝫ qn̄ ex hac ꝑtinacia puſillanimus abutit̉ ſuis bonis naturalibus. vel gratijs diuinitus ſibi datis nōtendēdo ad bona: ſed diuertendo ad vilia ⁊ ad mala. Unde dominꝰ ẜuum pigrum dānauit ⁊ puniuit. qͥ acceptā pecuniā dn̄i ſui ſuffodit in t̓ra. ⁊ non eſt operatꝰ in ea ꝓpter quendam puſillanimitatis timorem. Ad iſtā filiā accidie poſſunt reduci tepiditas mollicies ⁊ ſomnolentia. q̄ ab alijs ſpēs accidie ponunturUnde mollicies qn̄qꝫ eſt pcc̄m̄ magnūẜm eundem Hermannū deſchilditꝫ .ſ.qn̄ homo non renitit̉ carnalibꝰ. ſed voluntarie eas inualeſcere ꝑmittit. Sōnolentia āt que vigilātie ⁊ cautele opponit̉p̄t eſſe cauſa mortalium pcc̄orum. ⁊ qn̄qꝫ pcc̄m mortale. vt qͣndo homo nō eſtcautus ⁊ vigilā ſ in his q̄ neceſſaria ſuntad ſalutem. Tepidus eſt modicus ⁊ remiſſus amor ad bonū. F ¶ Scd̓a filia accidie eſt malicia. que ſignat inimicitiam quaꝫ habet aliquis ad virtutes ꝙfit inimicus v̓tutum. ⁊ ex pigricia ⁊ nauſea dolet de hoc qd̓ aliqͥd boni dꝫ face̓