ſuperbie

viij

deberemꝰ timere inobedientiaꝫ qͣꝫ mortem exēplo filij dei. de quo Bern̄. dicitMemetote fres chriſtus ne ꝑderꝫ obedientiā ꝑdidit vitā. ¶ Tertio ſcꝫ ad deteſtandaꝫ inobediētia poteſt valere hͦ ꝙinobedientia reddit hoīem maledictuꝫUn̄ Deutro. 27. Maledictꝰ qui nō ꝑmanet in ẜmonibꝰ legis huius. nec eosoꝑe ꝑficit. Et Ecc̄i. 41. Ue vob̓ viri īpij qui dereliquiſtis legem altiſſimi Etſi nati fueritis in maledictione naſcemī⁊ ſi mortui fueritis ī maledictiōe erit ꝑsveſtra. psͣ. Maledicti qͥ declināt a mādatis tuis. ¶ Quarto pōt vale̓ ad deteſtationē huius peccati hoc ꝙ inobediētes ſocij demonū ſūt. Inter oēs creaturas non inueniuntur niſi due que nonobediunt deo. ſcꝫ demones et mali homines Unde Ioh̓. 18. Habitent in tabernaculo eius ſocij eius. immo videntur diabolo attinere inobediētes: ſicutobediētes dn̄s reputat ſibi attinere. vn̄Matthei: 12. Quicunqꝫ fecerit voluntatem patris mei qui in celis eſt: ip̄e meusfrater ⁊ ſoror ⁊ mater eſt. ¶ Ergo ſtude̓debemus obediētiam exēplo xp̄i qui dicit. Ioh̓. vi. Deſcēdi d̓ celo. nō vt faciāvoluntatem meam: ſed voluntate eiꝰ qͥmiſit me. ¶ Querit̉ vtꝝ inobediētia ſitpeccatū mortale? Reſpōdeo ẜm Tho.ſcd̓a ſcd̓e. q. cv. ꝙ ſic. nā inobediētia cōtrariat̉ charitati dei. q̄ exigit vt eius p̄ceptis obediat̉. In preceptis aūt diuīsꝯtinetur ꝙ ſuperioribꝰ obediatur Un̄Roma. 13. Qui poteſtati reſiſtit dei ordinationi reſiſtit. Item contrariat̉ dilectioni ꝓximi inquantum ſuperiori ſubtrahit obedientiam quaꝫ ei debet. Sciendū ꝙ Hermannꝰ de ſchilditꝫ ſub aliis ꝟbis reſpōdit ad p̄dictam queſtioneꝫdicens. Inobediētia eſt q̄dā repugnātia ad voluntatem ſuꝑioris vl̓ tranſgreſſio ſtatuti dei vel prelati. Si ergo illa repugnantia quaꝫ habet ſubiectus ad voluntatem ſuperioris: puta dei vel prelati ſit in his in quibꝰ ſubditus neceſſario

tenetur ſuperiori obtemporare. tunc vocatur preuaricatio vel rebellio. ⁊ quādoſcienter ⁊ cū deliberatione fit eſt mortatale pcc̄m valde graue quaſi quedā idolatria. Unde dicit̉ pͥmo regū. i5. Quaſi pcc̄m ariolandi eſt repugnare. ⁊ quaſiſcelꝰ idolatrie nolle acquieſce̓. Si tn̄ illarepugnātia nō eſſet in his in qͥbꝰ ſubiectus neceſſario hꝫ obtēperare. vl̓ etiaꝫ ſieſſet aīo indeliberato. vel ſi ꝓcederet exꝓbabili ignorātia: poſſet eſſe qn̄qꝫ veniale. qn̄qꝫ ſine pcc̄ō Uerbi gr̄a. Subditus qn̄ repugnaret p̄cepto p̄lati male p̄cipiētꝭ vl̓ ſe oppone̓t male vite ſue eo mōquo deberet corā ſuo ſuꝑiori. Et ſic etiādicēdū videt̉ de tranſgreſſione ſtatuti vl̓canonū vl̓ alicuiꝰ regule vl̓ ſtatuti p̄lati:ſi tale ſtatutū vl̓ mādatū teneat ẜm ſimplicē iuſſione: p̄t eē veniale pcc̄m niſi talis trāſgreſſio eſſꝫ que ꝑ ſe mala eſſet. vl̓etiā indifferent̉ fieret ex ꝯtemptu.¶ De contentione.Ontentōeꝫ vitare debemꝰ. Primo qꝛ eſt pcc̄m̄ diabolicū. vnd̓Augꝰ. Nihil ſimiliꝰ ē actibꝰ demonū qͣꝫ litigare. vn̄ ẜuum diaboli nondei ſe oſtendit qͥ libenter litigat. ij. ad timo. ij. Seruū āt dn̄i nō oportet litigac̓ſꝫ manſuetū eſſe. Deſcordiā faciēs ⁊ cuꝫꝓxīo litigās n̄ ſolū ē ẜuꝰ diaboli ſꝫ etꝭ filiꝰ diaboli. Un̄ gregꝰ. in paſto. Si deivocant̉ filij qͥ pacē faciūt ꝓculdubio ſūtfilij ſathane qͥ eā ꝯfūdūt. Sciēdū tn̄ ꝙqͣꝫuis cū om̄ibꝰ hoībus debeamꝰ habe̓pacē tamen ſpecialius cū quatuor generibus hoīm non eſt litigādū. Prīo cuꝫpotentibꝰ. vnde Ecci. 8. Nō litiges cūhomine potente: ne forte incidas in manibus eius. ⁊ cum hoīe locuplete: ne forte contra te conſtituatlitem tibi. Multos em̄ ꝑdidit auꝝ ⁊ argentū. Scd̓o cūhomine linguato ſcꝫ qui eſt multoꝝ verborum. Unde Ecci. 8. Non litiges cūhomine linguato neqꝫ ſtruas in ignemip̄ius ligna. Et cum homine tracundonon facies rixam. Tertio cū vxoē ꝓpria

3