rirullo

Ipſe īuiſibiliū ⁊ viſibiliū creator et huāni generis redempcōem vnigenitus patris venirꝫet ſanctūſpūm ad corda nrā mitteret. quate-nus per eū viuificati crederemꝰ. q̄ adhuc ſcire experimēto non poſſumꝰ. Quotquot enīhunc ſpiritū hereditatis noſtre pignus accepͥimiꝰ. de vitā inuiſibiliū nō dubitamꝰ. Quisquis autē in hac credulitate adhuc ſolidusnon eſt. debet ꝓculdubio maioꝝ dictis fidemprebere: eiſqꝫ iam ꝑ ſanctū ſpiritū inuiſibiliūexpͥmentū habētibꝰ crede̓. qꝛ ⁊ ſtultꝰ eſt pu-er ſi matrē ideo eſtimat de luce mētiri. qꝛ ipſenͥl aliud ꝙͣ tēbras carceris agnouit ¶ Pe.Placet valde qd̓ dicis. Sed q̄ eſſe inuiſibilianon credit. ꝓfecto infidelis eſſe dicitur. Quivero infidelis eſt. in eo qd̓ dubitat fidem nonquerit ſed racionem¶ Gre.capitulum. ij.udent̓ dico. qꝛ ſine fide neqꝫ infidelisviuit. Nam ſi eūdem infidelem per-cunctari voluero. quem patrē vel quā matrehabuerit: ꝓtinus rn̄dit. illū atꝫ illam. quē ſiſtatim requirā vtꝝ ne nouei̓t quādo ꝯceptusſit: vel viderit qn̄ natus nihil hoꝝ ſe vel noſſevel vidiſſe fatebitur. Et tn̄ qd̓ non vidit cre-dit. Nam illū prēm illāqꝫ ſe habuiſſe mrēm:abſqꝫ dubitacione teſtatur.¶ Pe.o. iij.