Liber

que medio tꝑe inter ſententiam ⁊appellationeꝫ: q̄ poſtmoduꝫ infradecendiūª interponit̉ ab eadeꝫ contingit innouariᵇ: ac ſi poſt appellationem eandeꝫ innouataᶜ fuiſſent.¶ Illa vero q̄ poſt appellationeꝫinterpoſitā ante diffinitiuāᵇ ſnīaminnouāt̉: donec appellationis cāꝫverā eſſe ꝯſtiterit reuocari non debent: niſi iudexᵉ appellationis poſtqͣꝫ ſibi conſtiterit: ꝑ appellationeꝫemiſſam ex cauſa ꝓbabili fore adſe negotiū deuolutūᶠ īhibeat canonice iudici a quo appellatum extitit ne ꝓcedat: tunc .n. ꝗcꝗdᵍ poſt inhibitionē huiuſmodi fuerit īnouatum: eſt: lꝫ cāʰ eadeꝫ non ſit vera ꝑeūdē appellatōis iudiceꝫ an̄ oīa inſtatum priſtinum reducendumⁱ.¶Dem.¶ Qui appellat extra iudiciuꝫ: infra. x. dies quo ſciuit grauamē appellare debꝫ: poſtea per remediuꝫ

iuris cōmunis audiet̉: ſed non perpellationis remedium. Io. an.Oncertatōi antiq̄ finē īponere p̄ſenti ꝯſtōne volētes:¶ Statuimus. vt ab electionibuspoſtulationibꝰ ꝓuiſionibꝰ ⁊ ꝗbuſlibet extraiudicialibꝰᵏ actibꝰ in quibus pōt appellatio īterponi: ꝗſꝗsex eis grauatūⁱ ſe reputās ꝑ appellationis bn̄ficiuꝫ grauamē illatumdeſiderauerit reuocari: īfra. x. diespoſtquā ſciueritᵐ: ſi velit appelletPoſt decendium vero eideꝫ aditus nō pateat appellādi: ¶ Sed ſiper contradictionem debitaꝫⁿ velalia iuris remedia petierit r̄uocarigrauamē: ei ¶ Dūmō medio tꝑehis non aſſenſeritᵈ lapſus decendiinon obſiſtatᵖ.I Dem.¶ Ualet appellatio ī ſcriptis porrecta: licet coram iudice non legatur. hoc dicit zen.. Ppellatio quam in ſcriptisq

dicit ꝙ ex tunc reuocabitur quod factum eſt poſt appellationem: cū appellās meliorem ſnīam meruerit obtinere: ergo nō ante. Eegat̉ quin etiā antereuocari poſſit quod conceditur ꝑ alias leges. ff.ari ap. pen. in rubro etnigro: ⁊ ſic vacat ibi ar. a ꝯͣrio ſicut ⁊. C. de ep̄i.nuenticulam.a ¶ Decēdiū. ſecus ſi poſt: qꝛ tūc nō teneret appellatio ne ipſius p̄textu fieret auētatoruꝫ reuocatio. .sͣ. e. romana.§. ſi vero. Sūt āt iſti dies vtiles a pͥncipio ⁊ ī ꝓgreſſu ⁊ cōtinui: ⁊ ſit ipſoꝝ cōputatio d̓ momēto adi momētū qd̓ dic ut plene no. ij. q. vi. anterioꝝ. ⁊cͣ.b ¶ Innouari. hic repetere debent ante oīa per ap. iudicē penitus reuocari ac ſi ⁊cͣ.c ¶ Innouata fuiſſent. ⁊ eſt ideoqꝛ ſicut pꝰ appellationē a diffinitiua nil attentari debet: vt. sͣ. i.rn̄ſo: ſic nec pēdēte iure qd̓ competit ꝯdēnato ad appellandū .ſ.vſqꝫ ad. x. dies. Indultum .n. aiure bn̄.jͣ. de re. iu. īdutum. xxviij. di. de his. tūc .n. ꝓprie dr̄ iudicatū: qn̄ infra illudappellari nō pōt. sͣ. de re iudi.ꝙ ad ꝯſultationē ⁊ an hoc habeat locū in ſnīa excōicationis: vide qd̓ dixi. jͣ. de ſen. ex. venerabilibꝰ. §. porro. ⁊ notabatur qd̓h̓ dr̄. ff. nil īno. ap. pē. l. i. ī pͥn.in pͥma gl. ff. de ver. ſig. ſi quapena circa mediū. Io. an.d ¶ Diffinitiuā .ſ. ab īterlocutoxia vel grauamine: hmōi atueꝫdicti ē rō quia ī caſu iſto appellatio dꝫ interponi exp̄ſſa cā ꝓbabili nec ſufficit cām eē ꝓbabilē niſiſit vera. sͣ. e. īterpoſita jͣ. pͥn. Eſt igit̉ neceſſe ꝙ pͥus ꝯſtet de veritate. In euētū gͦlitis ſcietur an attētata veniāt reuocāda necne: ⁊ ē ſi. sͣ. d̓ frigi. fraternitatis. neceſt hoc ius nouuꝫ: immo ꝓbat̉ expreſſe ꝑ antiqua iura. nōne eniꝫ ſemper papa īappellationibus an̄ ſnīam interiectis mādat: ſi ē ita reuocato in irritū ⁊cͣ. sͣ. d̓ reſcrip. ſignificāte. ⁊ duobꝰ. c. ſe. sͣ. de iudi exhibita. sͣ. e. ſignificātibꝰ cū multis ſi.e ¶ Niſi iudex. ponit vnū caſuꝫ exceptū a ꝓximo generali dicto: aliū caſū poſſesaddere qn̄ .ſ. iudex ipſe detulerat appellationi. sͣ. e. cū appellationibus. Io. an.¶¶ Deuolutum. alias inhiberi non poſſet. sͣ. e. romana. §. ſi vero. ⁊. §. ſe.Quicꝗd. ītellige ꝙ ꝑ ip̄m iudicē attētari n̄ poſſit: hoc dico: qꝛ q̄dā poſſent iudices a ꝗbus appellatū ē: ſic̄ ē reformare poſſeſſionē appellāti cū ſibi turbata fuit omittere tn̄ dꝫ articulū ſuꝑ quo appellatū ē. sͣ. e. ti. cū teneatur. Item ſi appellās nimis ꝓlixū terminū aſſignauit pōt moderari. sͣ. e. cū ſit romana: ⁊. c. ꝯſuluit ī fi.h ¶ Cauſa. propter quam appellatum.i ¶ Reducēdū. decre. iſta loquit̉ ī his q̄ ſunt attentata ꝑ iudicē: ⁊ hoc apparet exeo ꝙ dicit inhibeat canonice iudici ⁊cͣ. ſi aūt aliꝗd attētaret̉ a tertio .i. qn̄ fuit ꝑsuel iudex ī eā illa attētata nō reuocant̉ ꝑ modū attētati a iudice ad quē fuit appellatū: ſed ꝑ ſuū ꝓpriū iudicē cognito de cā ẜuato iuris ordine. sͣ. e. ti. romana§. ī aliū. ff. de rei ven. a quo. nō .n. pͥiudicat alijs res īter alios acta. sͣ. d̓ re in. ꝙͣuis. qd̓ ē veꝝ: niſi ille tertiꝰ ꝑ attētationē illā iuriſditionē iudicis īpediret: de of.d̓le. c. i. n̄ ob. sͣ. e. bōe. vbi vr̄ attētatū a tertio r̄uocari ꝑ modū attētati: ibi .n. fuit generaliter appellatū: ne ꝗs ſuꝑ poſſeſſionē ⁊cͣ. ⁊ iō moleſtās n̄ potuit dici tertiꝰ. ſꝫ potiꝰ pars appellata. Alij dicūt ꝙ illud reducit̉ ī pͥſtinū ſtatum ꝑ īterdcm̄vn̄ vi: nō ꝑ modū attētati: ⁊ ẜꝫ hoc nō ob. idē ⁊ ꝑ eadē iura ītellige ſi tertiꝰ aliꝗdattētat lite relatōe ul̓ ꝯſultatōe pēdēte: h̓ tn̄ oīa de tali tertio ītelligas ꝗ cū ꝑte ueliudice nihil attētat illicitū: nec ab eis cām cepit hr̄e: al̓s ſecꝰ. sͣ. d̓ ꝯſti. cū. M. infi. ut li. pē. eccl̓ia. ij. Si āt aliꝗd attētet̉ a ꝑte: aut illd̓ d̓ natura ſua ē irreuocabile: aut reuocabile. Si irreuocabile: puta pēdēte ap. ul̓ lite īter duos ſuꝑ ſpōſa: alius eoꝝ cū ea ꝑ verba de p̄ſenti ꝯͣxit: ēt poſt inhibitionem fiet reuocatio: qꝛ ex futuro euētu patebit an valeat mr̄imoniū uel n̄ .ſ. cū ꝑpetuū īpedimētū p̄ceſſit necneſꝫ bn̄ fiet ad tp̄s ſeꝑatio ⁊ alia pn̄ia uel pena imponit̉. sͣ. de ma. ꝯͣcͣ. ꝯͣ īter. ec. c. i.⁊ ul. Si v̓o reuocabile ſit: diſtinguo an ſit licitū uel illicitū. Si illicitū. ut qꝛ ap.pē. ꝑs ſpoliat ꝑtē: reuocat̉ ꝑ modū attētati: de appel. bone. ff. de edil. edic. edile§. Itē ſciēdū. Et ſit talis reuocatio ⁊ reſtō ex ſolo iudicis officio: ut li. pē. c. i. ⁊ ꝑtotū. Tenet̉ tn̄ duo ꝓbare ꝙ īnouatū fuerit: ⁊ ꝙ li. pē. uel ap. ut li. pē. ꝑ totumSi v̓o aliꝗd attētet̉ qd̓ al̓s eēt licitū: ut ſi ꝗs facit q̄ de iure cōi ſibi cōpetunt: utputa ap. pen. collegiuꝫ eligit: ul̓ his ſil̓ia: ⁊ ſi exͣiudicialis fuit appellatio: talia attētata n̄ reuocant̉ ꝑ modū attētati: ſꝫ pēdēt ex euētu futuro. sͣ. de elec. cuꝫ inter. ⁊ c.cōſideramꝰ. C. d̓ reiʳ vē. ſi fundū. Si āt ī iudicio fuerat īterpoſita: h̓ fuerunt opiniones no. de in inte. reſti. c. ij. d̓ iurepa. ex lr̄is. Dic tn̄ ẜꝫ gar. ꝙ ſi li. ul̓ ap. pē.ꝗs vtit̉ poſſeſſiōe eo mō quo an̄ nil īnouās illicitū vl̓ doloſuꝫ ī pͥiudiciū ꝑtis nōhꝫ locuꝫ reuocatio ꝑ moduꝫ attētati: cuꝫ nil īnouari videat̉. viij. q. iiij. nōne. īmocirca ip̄m fieret īnouatio: qd̓ ꝓhibituꝫ ē: ut ī p̄dictis iuribꝰ. Si āt dicit aduerſarius aliꝗd īmutatuꝫ illicite: ꝓbet hoc. sͣ. e. bōe. d̓ iurepa. ex lr̄is. al̓s pendent ex futuro euētu: d̓ reſti. ī īte. c. ij. niſi prohibitio iudicis ex cā interpoſita alid̓ īducat. sͣd̓ pͥbē. īter cetera. sͣ. d̓ d̓ſpō. ipu. ad diſſoluēduꝫ. ff. ne ꝗd ī lo. pu. l. ul. vn̄ vnumſcias ꝙ ſi ꝑs appellās aliꝗd illicitū attētat: eo ip̄o īdignā ſe fac̄ appellatiōis be

neficio ⁊ ꝓcedit iudex a quo appellatū eſt ꝑinde ac ſi n̄ fuiſſet appellatū. sͣe. an ſit. ẜm caſum īno. Sed redeūdo ad textū q̄ro: ſi iudex appellatiorſtatim reuocat attētata: poſtea ꝓnūciet male appellatū: nūꝗd illa reuocta reſumūt vigorē ipſo iure? Rn̄. nō: qꝛ illa reuocatio legitime fcā eſt atuitionē appellatōis: cū ꝓceſſus in ipſius appellatōis ꝯtēptū factus fueru⁊ iō tanquam legitiſcā: firma ⁊ ſtabilis ꝑſeueret. C. d̓ adul. Grachꝰ. Itē illa reuocatō fiit qͣſi interlocutoria: ⁊ ſiccum ab ea nō fuerit appellatū trāſiuit ī rē iuocatā. sͣ. de elec. cū dilectide re iud. ꝙ ad conſultationem. Cū igit̉ talis reuocatio n̄ pendeat ex euētu ap. ſꝫ ſola dependētiaappellationis ad reuocationem ſufficiat: ut hic: ⁊.sͣ. de iureiu. venientꝗcꝗd de appellatiōe cōtīgit ſcm̄ ip̄a pēdēte fuitlegitime reuocatū. ꝓnūciata igit̉ ap. legitima: d̓nouo iteꝝ ꝓcedetur: d̓ accu. qͣliter. ⁊ qn̄. i.Ini.Primo ponit mocert.tiuū ꝯſtitutionis. Scd̓oibi: Statuimꝰ. cōſtōemque diſtinguit an̄ per appellationē uel al̓r petat̉reuocari grauamen. Etẜꝫ mēbrū ibi: ſed ſi cui d̓terminationem interſerit ibi: dummodo. Do.Emanauit hec decre. ad declarationē eius quod no. Io. ij. q. vi. biduum⁊ hoſti. de ap. ut debitus. ⁊ inno. sͣ. eo. bone. dn̄s Io. an.¶ Extraiudicialibus. ſiue fiant a iudice ſiue a priuato. sͣ. e. c. i.l ¶ Grauatuꝫ. no. ꝙ decre. iſta locum hꝫ in ap. interpoſita a grauaminiam illato: ſecus ſi ab inferendo. cum ex probabili cā timet̉ ⁊ interponituappellatio. vn̄ aduerte ꝙ infra. x. dies appellādum ſit a grauamine exͣ iudiciuꝫ. allegabatur talis rō: ſi appellari poſſit. xi. die: eadeꝫ ratione ⁊ centeſimo. qd̓ eēt. abſurduꝫ. Preterea ſi ꝗs velit dicere d̓curionē legitime nōcreatuꝫ: non audit̉ niſi infra legitimum tp̄s ꝯͣdicat. ff. de d̓curi. īperator̄s.§. fi. ⁊ infra id tpͥs infra qd̓ appellādum eſt ar. C. ꝗ ad ciuilia: ⁊. l. nomtiones. ij. q. vi. §. diffinitiua. ver. noīatiōes. qd̓ .n. tp̄s in ſnījs attenattendi dꝫ ⁊ ī his in ꝗbꝰ nō profert̉ ſnīa. ff. qn̄ ap. ſit. l. i. §. in ſnījs. ⁊. ij. qvi. biduum. Dicebat āt hoſti. in decre. ut debitus. ad fi. de ap. ꝙ in elnibus an̄ ⁊ poſt ēt poſt. x. dies poterit appellari: ſed hoc modo: qꝛ ſi extima cauſa interponitur appellatio nefiat electio valet: ⁊ cā probata irbitur electio poſtea ſubſecuta. sͣ. de elec. cōſiderauimꝰ: ⁊. qͣreo. conſtituij. alias non reuocabitur: ut. sͣ. dixi. c. ꝓx. poſt electioneꝫ ⁊ an̄ cōfirmanem appellatur ēt poſt. x. dies ne fiat ꝯfirmatio: ⁊ ſic poſſet ītelligi qd̓ no.inno. in decre. bone. ꝙ extra iudiciuꝫ appellat̉ poſt. x. dies: cuꝫ .n. exͣiudcialis appellatio non ſit aliud ꝙͣ ad cām prouocatio. sͣ. e. cum ſit. ſicut leſus qn̄cūqꝫ pōt ledētem ad iudicium vocari facere: ſic eum poteſt prouocare ad cām exͣ iudicium appellādo. nō .n. tranſit grauamen in rem iudcatam ſicut ſnīa: vt. sͣ. e. romana. §. ſi vero. In iudicialibus autem actibus uel qͣſi neceſſe eſt infra. ꝓdies appellari: ⁊ ſic intelligunt̉ leges pͥusinducte: loquūt̉ .n. in electionibus in ꝗbus decretuꝫ decurio nuꝫ qd̓ ē qͣſiiudiciale: vel preſidis interponit̉: ad hoc. ff. qn̄ ap. ſit. l. j. Sed decretcanonicoꝝ eligentiū nō ē iudiciale uel qͣſi: immo oīno extraiudiciale. Expeditum ergo ſit per hāc decre. ꝙ a grauamine exͣ iudicium illato neceſeſt infra. x. dies appellari: ⁊ ſic intelligatur. sͣ. d̓ elec. c. i. ⁊. c. vt circa. ⁊. c.cupiētes. al̓s appellatio non d̓uolueret. sͣ. e. romana. §. ſi vero. Iuris atalia remedia propter hoc nō tolluntur: vt ſeꝗtur.m ¶ Sciuerit. eſt enim tpͥs vtile a principio: licet continuum ī progreſſu ⁊hoc plene no. ij. q. vi. anterioꝝ. ⁊ ſit de momento ad momentuꝫ comptatio ut ibi. Et intelligo ſciuerit non ſoluꝫ actum illum factum: ſed per illum ſe grauatum. Quid .n. ſi ſciui te electum: ⁊ poſt. x. dies ſciui ꝙ priuſmihi de illo beneficio papa prouiderat;? adhuc īfra. x. dies a die ſciētie prouocabo: qꝛ modo ſcio me grauatum. ⁊ hoc ſonat hec littera.n ¶ Debitā. ut ſi corā ſuꝑiore excipiatur: uel ceſſatio petatur. uel his. ſi.o ¶ Aſſenſerit. ſcienter: ꝑꝑ ea que. sͣ. dixi: nil .n. taꝫ ꝯͣrium ꝯſenſui ſicut error. ff. de iuriſ. om. iu. ſi per errorem. ⁊ intellige aſſenſerit etiam tacite. deof. dele. gratū. de his que fi. a ma. par. ca. ex ore. cū ſuis concor.p ¶ Obſiſtat. optime concordat. sͣ. e. li. de reſti. in inte. c. ij.pellatio. Quia breue eſt nō diuiditur. Do. Hoc notat guilLin ſpe. eo. ti. §. qualiter āt in prin.q ¶ In ſcriptis. ſic enim eſt appellandum ante ſnīam: ⁊ a ſentētia ex interAlo quodcut no. sͣ. eo. ti. c. i.