SecundusDe appellat

De appellationibus.

5 6

iudiciª a quo appellare volebas: teporrexiſſe ꝓponisᵇ: non pōt: ex eoꝙ coraꝫ ipſo lectaᶜ non fuerit rationabiliter impugnari. I Dem.¶ Iudex a quo cōpellere non pōtappellātē a grauamine ipſius veritatē ꝓbare: lꝫ citare pōt ad ipſreuocationē audiēdā qua in cā ꝓcedere poterit eius cōtumacia nonobſtante: ac ſi nunquam appellaſſet. hoc dicit. zen.Ia iudice a quo ꝑꝑ grauam̄ºqd̓ tibi ꝓponis illatū appellas: ad docēdū te fore grauatū: etad audiendā reuocationeꝫ eiuſdeꝫgrauaminis: ſi de ipſo docueris: tibi terminꝰ p̄figat̉: Nec corā eocū ipſe ꝑͤ ſe id uidere hēat: hoc docere: nec etiā tāquā corā iudice: cuꝫper appellationē ſit ſuſpenſa ipſiiuriſditio ꝯparer̄ tenerisᶠ: Niſiad hoc ſolū ut reuocationē ip̄aꝫ ardias ſi eā duxerit faciendā: al̓s ſi n̄cōparueris: ⁊ ipſe in termīo grauamē reuocauerit cū effectuᵍ poterit ex tūc libere ī cā ꝓceder̄ ac ſi appellatio interpoſita non fuiſſetʰ.

T Dem.¶ A collatiōe capituli ad ep̄m appellatur ſi vt canonicus interfuit:ſecus ſi vt prelatus. h. d. Do.Collatione bn̄ficij: quā ꝯmuniter ꝑ ep̄m ⁊ capl̓m in tuump̄iudiciūˡ factā eē ꝓponis: Nonad ip̄m ep̄m ſi in ea vt prelatusⁿ interfuit: ſed ad ſuꝑioreꝫˡ te oportuitappellare:? Alias ſi ut canonicꝰᵐīterfuiſſet in ea potuiſtiⁿ appellarelicite ad eundem.I Dem.¶ Per appellationē interpoſitaa diffinitiua reuocari pōt īterlocutoria pͥncipali negocio preiudicāſ:alias non. Io. an.Icet ab interlocutoria ꝑ quāpactiº vel preſcriptionis autalia pͥncipali negocio p̄iudicāsᵖ uliudiciū nullū reddensq exceptio eſtrepulſa nōᶠ fuerit appellatūᵍ: ſi tn̄a diffinitiua q̄ poſt modū ēt vltraᶠdecēdiū ꝓmulgat̉ appellariʸ ꝯtingat: pōt in appellationis cā ipſumgrauamē ꝑ īterlocutoriā eādē illatū licite ꝑ appellatōis iudicē emendariˣ. ¶ Ubi vero interlocutoria

¶ Iudici. No. appellādū corā iudice: de hoc ꝑ Io. ij. q. vi. bidnū. ⁊ perber. sͣ. e. ſuggeſtū. Inotincte teneas cū in iudicijs vl̓ extra a iudice appellatur coramdicellādū. sͣ. e. li. cordi. sͣ. e. ut debitꝰ. ibi coram eodeꝫiudice ⁊cͣ. ⁊ hoc ſi phēri copia: ⁊ ī publico nō in hortis uel villa ſb̓lniſi iuſturbana. ij. q. vi. bmetꝰ appellātē excuſet. sͣ. e. ti. c. vl.Si vero ſūt plureces. dic ut in cle. e. ti. ſi aiudicibus. Io. an.b ¶ Propōis. ⁊ probas.sͣ. de conceſ. preben. ctſuꝑ qōe. vt ergo dixi. sͣ.e. c. i. nō eſt neceſſe ꝙ ſcriytura appel. ſit aucͣ. dūmō poſſit probari: tutuꝫē tn̄ ꝙ ꝑ notariū de hofiat ſcriptura publica: qꝛꝗcquid continet̉ ī chartaifficile eſt probare.e¶ Lecta. videbat̉ ꝯtra.ar. eius qd̓ dr̄. sͣ. ti. ꝓxi.c. vl. in fi. cū ſuis ꝯcor. ſicut enim requirit̉ ꝙ ſnīalegat̉ ꝑ iudicē: nec ſuffic̄ꝙ ī ſcriptis edat̉ ut ibi:ſic etiā videt̉ non ſufficere ꝙ appellatio ī ſcriptisedatur: niſi ēt legatur ſꝫnō tāta ſolēnitas reꝗrit̉in appellando ꝙͣta ī diſfiniēdo: al̓s ſeq̄ret̉ ꝙ dieferiato non p̄ꝯpellari: ſit̄ nec diffinferri: ⁊ ꝙ appellāsret ſedere ⁊ nō ſtare: ⁊ h̓ſunt falſa. cū ergo d̓cre.ut debitꝰ. ⁊ decre. cordi.hoc ſolū reqͥrant ꝙ aſſignet̉ uel exponat̉ cauſaꝓbabilis ul̓ ī ſcriptis: aſſignare aūt ſit v̓bis nutu teſtamēto uel codicillis. ff. d̓ v̓. ſi. aſſignare. ff. de affſi. liber. l. i. §. affignare ergo ⁊ ī ſcriptis aſſignādo ⁊ porrigēdo iudici ſatiſfactū ē iuri: ⁊ facitad hoc. sͣ. d̓ of. or. ſi canonici: ſicut .n. ibi ſufficit cām ceſſatiōis ſcribere ⁊ſcripturā aſſignare ei ꝯͣ quē ceſſat̉: ſic ⁊ h̓ ī appellatiōe: ſic ⁊ olī dabat maritꝰ vxori ſue libellū repudij qd̓ ſufficiebat: lꝫ nō legeret. de quo dr̄ ī proemio decr. probat̉ hoc ēt. ij. q. vi. ſi quis libellos appellatōis īgeſſerit. ⁊. l.biduū ver. ſi ꝗs ipſius. ibi ut ei libellos daret. Et qd̓ hiclde appellatiōibꝰdicitur de exceptionibus intelligo ut ſufficiat illas dari in ſcriptis licet nōgantur ad hoc. sͣ. de proba. quoniam contra. Io. an.Ia iudice. Glo. nō ſummat ſed ẜm zen. pōt ſummari ut in rubro.☞ Uel paſſet al̓r ſūmari ut cōprehendat totuꝫ. Iudex a quo cōpellere nōpōt appellāte a grauamine veritatē ipſiꝰ ꝓbare ſꝫ citare pōt ad ipſiꝰ reuocationē audiēdā: qͣ fcā ꝓcedene poterit eiꝰ ꝯtumacia nō obſtāte ac ſi nunꝙͣappellaſſet. h. d. Primo ponit thema. Scd̓o ibi: nec corā eo. duo dubiaſoluit vtriuſqꝫ reddēs rōem. Tertio ibi: niſi. Scd̓m determīat ⁊ d̓clarat.Do. emanauit ad declarationē eoꝝ que no. Ber. ⁊ moderni. sͣ. e. cuꝫ ceſſante. Et dic iudice ordinario uel delegato: ⁊ idē ſi eſſet arbiter iuris a quoꝯteſt appellari. sͣ. e. li. de offi. dele. arbitris.d ¶ Grauamen. ſecus enī a ſnīa diffinitiua quā iudex reuocare nō poteſt.functus eſt enī officio ſuo ſemel iudicando ſiue bn̄ ſiue male. ff. de re iu. iuder. sͣ. de of. dele, in lr̄is. ⁊. c. venerabilis. intellige igit̉ grauamen ſiue ꝑinterlocutoriā ſiue preter interlocutoriam inferatur.e ¶ Per ſe. dꝫ enī eſſe de fcō ſuo certus. sͣ. de reſcrip. ab excōicato. C. de reſcin. ven. ꝗſꝗs. veritas enī cauſe appellationis ꝓbanda eſt coram iudiciap. vt. sͣ. e. romana. ⁊. c. cum appellationibus. ergo non coram iudice aſuo appellatur: ſaluo eo quod dicitur. sͣ. e. ti. interpoſita.f ¶ Teneris. ꝙ ſi cōpareat ⁊ corā iudice ipſo a quo appellauit de grauamine doceat: nunquid ad ap. vt receſſiſſe; vr̄ pͥmo ꝙ ſic ꝑ decre. sͣ. de of. dele. gratum. sͣ. de teſti. cū veniſſet. in ꝗbus dr̄: ꝙ ſi appellās poſt appellationē ꝓbatōes īducit corā illo a quo appellauerat appellatōi renūciat. Itēb̓ lr̄a dicit ꝙ ꝑ appella. ſuſpenſa ſit iuriſditio iudicis: ſi ergo aliꝗd facit cora ipſo vt corā iudice: allegat ꝯͣria ⁊ ſic nō audit̉ ad hoc. sͣ. e. ſollicitudinē.cū ſuis cōcor. ꝯͣ. sͣ. e. īterpoſita. vbi dr̄ ꝙ appellās pōt ꝓbare ſi vult veritate cauſe corā iudice a quo appellat. Sꝫ rn̄deri p̄t decre. illā locū hr̄e ar̄appellationē. ſatis credo ꝙ ꝑ actum iſtū ſemꝑ intēdat ad iudicis iuriſditōne declinādā ꝙ ꝑ hoc appellatōi n̄ renūciat. ⁊ h̓ ſonat lr̄a q̄ dicit h̓ n̄ teneris nō dixit nec potes. ⁊ ſic ēt ſoluit̉ qd̓ dr̄ d̓ allegante ꝯͣria: cū iſta n̄ ſintria q̄ ad vnū finē tēdūt: ⁊ facit qd̓ dixi. jͣ. de re. iu. nullus pluribꝰ ad d̓cre.gratū: ⁊ cū veniſſent. rn̄det̉ ꝙ ille ꝓbatiōes fiebāt ſuꝑ pͥncipali negocio: ⁊iueo bn̄ renūciabat appellationi: quia ꝯͣrius ſibi: ſꝫ h̓ ſecꝰ faciat ꝓ hac ꝑle ꝙ iſte ꝓuocatꝰ ē: ad hoc. ff. d̓ ꝯdi. fur. ⁊ iō. ī pͥn. sͣ. de excep. cū īter pͥorē.⁊ accedat q̄ no. iij. q. iij. offerat̉. sͣ. de re iu. īter mōaſteriuꝫ. ⁊ vtilius videt̉

negocia tali expediri compendio: ꝙͣ per exactam ſubtilitatem longo prorogaridiſpendio. sͣ. ti. proxi. abbate ſane. in fl. preterea legitime tenetur cōparere ob ioquod ſequitur ⁊ tamen comparendo non renunciat appellationi.g ¶ Effectu. effectualiter .n. intelligēda ſūt verba: vt sͣ. de cle. non reſidē. relatū cū ſuis cōcor. Hinc .n. ē ꝙ nō ſufficit dicere ſe paratū reuocare niſi ⁊ reuocꝫad hoc. sͣ. de eo ꝗ mit. ī poſ. cārei ſer. c. i. ad h̓. sͣ. ti. ꝓx. ad apl̓ice v̓. eratqꝫ parata. Item ſi grauamē fuit v̓bale reuocatio ſufficiat v̓balis. ſi reale n̄ ſuffic̄ v̓balis niſi re etiā reuocet̉. Io. an.h ¶ Non fuiſſet. qꝛ ceſſante grauamine ceſſare debꝫ appellatiovt. sͣ. e. cum ceſſante. Io. an.Collationē. Duo faA cit quia circa vnum ihema diſtinguit. Primū ibi: nōad ipſuꝫ. Scd̓um membrū ibi.Alias ſi. Do. hoc no. hoſti. diexceſ. prela. c. i.¶ Preiudiciū. al̓s appellarenon lꝫ. ij. q. vi. non ſolent. sͣ. doelec. cū inter. R. ff. de ap. l. i.k Prelatus. qd̓ pͥſumit̉ niſialiud appareat. Et ſi queraturqūo cōſtabit an ſit ibi ut p̓latusan ſit ibi vt canonicus? Recitari ſolet. sͣ. de ꝯceſ. p̄bē. poſtulaſtis. ſi ē in pͥmo loco ⁊ ei primoſcribit̉ tūc apꝑet eū eē vt ep̄ꝫ ul̓caput: ſed qn̄ ſedet ⁊ ſubſcribitpoſt archidiaconū uel aliū ꝗ ibidē pͥſit capl̓o: tūc pꝫ ip̄m ibi eſſeut canonicū: ad hoc. xvij. di. c.vl. de ma. ⁊ obe. ſtatuimus.l ¶ Superiorē. papā vel proximum sͣ. e. ti. dilecti. vlti.m ¶ Canonicꝰ. sͣ. de ꝯceſ. p̓bē.poſtulaſtis. jͣ. de p̓bē. cum in eccleſia. ne ſe. vacan. c. i. cum ſi.ri¶ Potuiſti. fi. xvij. di. multis vbi de archiep̄o appellat̉ ad ſynodū: cui tn̄ pͥeſt archiep̄s ad idē. ff. qn̄ ap. ſit. l. i. §. ſolēt. vbi de ordinario ⁊ p̄ſide appellat̉ adp̄ſidē. Et ꝙ dicit potuiſti: intelligo ⁊ debuiſti niſi appellaret ad papā: cū gradatim ſit appellādū. sͣ. e. dilecti. Puto tn̄ ꝙ ſi appellās hoc petit: ipſe ep̄s habeatcām delegare: cū ſatis ſit ſuſpectꝰ: ne velit venire ꝯͣ ſcm̄ ſuū: lꝫ id fecerit ut aliꝰad inſtar eius qd̓ dicimus de iudice a quo fuit appellatum: qui efficit̉ iuriſditinis eius ad quem fuerat appellatū: de hoc. iij. q. vij. §. tria. ver. Item ſi cōtrapatrem. sͣ. de elec. querelam. in prima glo. ⁊. C. de ap. eos. in prin.Icet̉. Sunt duo dicta ẜm ibi: vbi vero. Do. Et determinat̉ h̓ altercatio īno. ⁊ hoſti. no. ꝑ eos. sͣ. d̓ re iudi. ꝙ ad ꝯſultationē: ⁊ sͣ. qd̓ me. cā. c. vlti. ⁊⁊ inno. opi. approbat̉. o ¶ Pacti. de ꝑpetuo nō petēdo: vel ſimilis.Preiudicans. quod in peremptorijs regulariter eſt videre.q ¶ Reddens. ſicut exceptio falſi. ff. de iudi. licet. sͣ. d̓ excep. cū venerabilis. sͣ. d̓procu. in noſtra. uel exceptio contra reſcriptum: quod ab excōicato fuerit impetratum. sͣ. e. li. de reſcrip. c. i. cum ſi.r ¶ Non fuerit. ſecus ſi a repulſione fuiſſet appellatum ſecūdo: ⁊ ſuccubuiſſet appellans: quod dic ut ī cle. e. cum a repulſione.Appellatum. ⁊ ſic videatur tranſiſſe ī rem iudicatam. sͣ. d̓ elec. cum dilectiī fi. de teſti. ſignificauerunt. cum ſi.t ¶ Ultra. d̓cēdiū: hoc dicit ut maior ſit dubitatio. Dicebāt .n. ꝗdā ꝙ ſi n̄ fluxerat decēdiū cū appellauit a die īterlocutorie: tunc reuocari poterat īterlocutoria.⁊ repeti exceptio ꝑ ipſaꝫ reprobata qͣſi ītelligat̉ ſuꝑ diffinitiua ⁊ interlocutoria appellatū. Et īpugnabat̉ h̓ opinio tali mō: certū eſt ꝙ al̓r appellatur ab īterlocutoria ꝙͣ a diffinitiua: ⁊ ēt a diffinitiua cōtinēte plures articulos in vno pōt appellari: ī alio non: de teſta. raynaldus. cū ſi. ⁊ ob hoc dicebāt ſcd̓i: ꝙ ex quo appellatū erat a diffinitiua: indiſtīcte oēs exceptiōes admiſſas ⁊ nō admiſſas ſiue fueritīterlocutū ſiue nō: ſiue. x. dies fluxerint ſiue non repetere licebit. ⁊ vr̄ hoc ſatis expreſſum. ff. de ap. l. i. §. i. ⁊ vl. ⁊. l. ij. ⁊. iij. ff. qn̄ ap. ſit. l. i. ex quo .n. admittit̉ addecēdiū ſuꝑ pͥncipali qd̓ ē maius: igit̉ ꝯͣ īterlocutoriā qd̓ minus eſt. veritas eniꝫſemꝑ eſt iuuanda. Preterea iudex ap. ſuccedit ī locū pͥncipalis. l. cū apud. ff. iudi. ſol. ſꝫ īterlocutoria non tranſit ī rem iudicatā quo ad iudicē pͥncipalis cauſe:ergo nec quo ad iudicē appellatiōis: qn̄ dare poſſit licētiā exceptionē repetendi.Inno. vero tenebat opi. h̓ approbatā. Hoſti. dicebat ꝙ cū ẜm leges regularit̓an̄ ſnīam non appelletur oīa grauamīa illata ī cauſa habent releuari per appellationem īterpoſitam a diffinitiua: ſed ẜm canones a qͣlibet īterlocutoria: ⁊ qulibet grauamīe poteſt appellari ⁊ iō quātūcūqꝫ a diffinitiua appellet̉: firma manet īterlocutoria a qua īfra. x. dies nō fuit appellatum.u ¶ Appellari. jͣ. x. dies a die ſnīe: vel ex quo ſciuit. sͣ. eo. concertatōi.x ¶ Emendari. ſicut .n. cōcluſio ſcā ī pͥncipali nō parat p̄iudicinꝫ quominꝰ nouaiura poſſint in appel. cā ꝓduci. sͣ. de teſti. fraternitatis: ⁊ de fi. īſtru. īter dilectos.C. de tempo. ap. per hāc. ita nec īterlocutoria preiudiciū parat quominus vetera iura repeti poſſint vt h̓: alias eniꝫ quid prodeſſet ſuper diffinitiua appellaſſe.