SecundusDe appellatior

De appellationibus.

5 5

CLemens. iiij.¶ Iudex ap. inique appellantemante ſnīam remittere dꝫ ad iudiceꝫprincipalē: ⁊ in expenſis condēnare: ⁊ hoc ſi principalis iudex nō d̓tulerat appellatiōi: ſed ſi detulit nōfiet remiſſio de neceſtpellationibꝰ interpoſitis a diffiantiqua iura ſeruentur..ar¶ Um appellationibꝰ friuolisnec iuſtitia deferat: nec ſit a iudice deferendūª: ſi iudex īferiorᵇ appellationem minus legitimam nōadmittatᶜ: eaꝫ appellatore nihilominus proſequente: ſuperior d̓ ipſa cognoſcens: cauſam ad prioreꝫiudicē iuxta ſanctiones canonicasſine difficultate remittat: eadēᵉ diecondemnationem faciens expenſaruꝫ. ¶ Si uero iudex admittat eandemꝰ lꝫ tam appellatio qͣꝫ ipſius iudicis delatio a ſuperiore valeat refutariᵍ: qꝛ tn̄ iudex ipſe quantuꝫ ī ſefuitʰ: a ſe iuriſditionē abdicauit eādem: appellationi deferensˡ minꝰiuſte: totius cauſe deciſio in ſuperioris eſt poteſtate tranſfuſa: nec eſtilli cauſa de neceſſitate vlteriꝰ remittēdaⁿ. Saluis his que ſuperappellationibus poſt ſententiaꝫ interpoſitis ſunt ſtatutaⁱ.B Onifacius octauus.¶ Si appellās infra. xxx. dies īſtāter non petit apoſtolos appellationi renunciat: ſi iudex modo debitorequiſitꝰ illos nō tradit ſed poſteaprocedit: non ualet eius proceſſusIoannes an

Beo qui appellat infra. xxx.a.diesᵐ inſtāterⁿ apoſtoli peti d̓bent: ⁊ eidem infra dictuꝫ tempusa iudice exhiberi: alias preſumituappellationi ſue renunciare appelans ſi eos infra idem tēpus peterpretermittat: ⁊ ſi vadatᵈ aūt mittatad appellationem huiuſmodi ꝓſequendam. ¶ Illud autem qd̓ felicis recordationis Innocentius papa. iiij. p̄deceſſor noſter ſtatuēdū d̓cr̄uitᵖ: vt ſi is a quo appellat̉: apoſtolos appellanti nō tribuat requiſitus: ex tunc ſi forte in cauſa procedat niſi appellationi renunciatumfuerit: eius īualidus ſit ꝓceſſus. tūcdemum obtinet: cum iudex ſuperhoc cū debita inſtantia locoq ⁊ tꝑeꝯgruo requiſitus: eos expreſſeᶠ denegat: vel infra p̄miſſum tp̄s malicioſe aut negligenterᵍ illi tradereprętermittit.¶ Dem.Innouata ꝑ iudicē poſt diffinitiuā ſnīam: a qua appellatū extititreuocant̉ ſtatim ꝑ iudiceꝫ ap. etiaꝫſi āte appellationē fuerīt īnouata:attētata v̓o poſt appellationē antediffinitiuā non reuocātur niſi primo de veritate conſtiterit: niſi poſtinhibitionem debito modo factaꝫattenta fuiſſent. Io. an.On ſoluꝫ innouata poſt appellationem a diffinitiuaᵗ ſententia interiectam debent ſemꝑ exceptis caſibusʸ: in quibꝰ iura poſtſententiā prohibēt appellar̄: anteomnia per appellationis iudicempenitus reuocari: ſed etiam ea oīa

9 Tria facit. Nā prima pars loquitur d̓ appellatione cui non defertur. Scd̓a de appellatione cui defert̉. Tertiaproteſtatur ibi: ſaluis. Do.a ¶ Deferendū. hꝫ eniꝫ iudex iuſtitiā imitari: de ver. ſig. forus. in fi. ⁊ meciro nō eſt deferēduꝫ ap. friuole: nō enim fuit inuenta vt eſſet iniquitatis d̓fenſio: ſed īnocentie remediuꝫ. sͣ. e. ad noſtraꝫ.⁊. c. cum. ſpāli. §. porro.ſic ⁊ iuramentum nō fuit inuentū ut eēt vinculūꝗtatis. sͣ. e. li. de iureiurā. c. i. cum ſuis cōcor.b ¶ Inferior. a quo appellatuꝫ fuit ante ſnīaꝫ.c ¶ Admittat. tradere tn̄apoſtolos non eſt d̓ferreut diri. sͣ. e. cordi.d ¶ Canonicas. sͣ. e. vtd̓bitus. ⁊. c. romana. infi. hoc veꝝ niſi iudex deferat ut. jͣ. e. c. ij. in fi.e ¶ Eadeꝫ die. ea eniꝫ q̄ſnīam ꝯcomitantur eadeꝫ die qͣ pͥncipale expediri dn̄t: ſicut fructus ⁊ expēſe. ff. de re iudi. l. paulus de hoc. xxxv. q. ix. §.qꝛ ergo. alias incipit hisita. ⁊ dicam. jͣ. de regu.iu. cōtra eum.f ¶ Eandem .ſ. friuolampellationem.¶ Refutari. ꝑ hāc litteram dico ꝙ ſi iudex detulit appellationi fruſtratorie: ⁊ ſuꝑior ad quemappellatum fuit remiſiteo nō ob. ꝙ d̓tulerat:ip̄e cognoſcit exriſditione ordinaria ueld̓legata quā habebat ⁊nō ex noua demandatōne. Si enī ille refutat dilationeꝫ: ergo ille remanet iudex qualis erat: h̓v̓a niſi ſuperior hoc expͥſſe ageret .ſ. ꝙ delegatuꝫeuꝫ ad cām daret: quodoſſet cū ipſius cauſe ſitiudex ut ſeꝗtur.h ¶ In ſe. no. pro hisno. sͣ. de renu.bijs: ⁊. c. vl. in glo. 1i ¶ Deferens. ⁊ male: ⁊ talis reatus merito debuit ab ipſa honoreꝫ excludere iudicandi. C. vbi ſena. uel cla. l. i. de neceſſitate ergo non fiet ad ip̄mſo. ma. ſi ab hoſtibus. §. i. ff. de pac. l. tres fratres.ēda. ad ipſum iudicē ꝗ detulit. volūtarie āt poſſet ipſe iudex ſiittere ſi vellet: ⁊ ē ſi. de renū. c. vl. Et no. ꝑ hāc litterā terminaa querit̉: an termini aſſignatio quā facit iudex a quo appellatvim dilationis: vides enim ꝙͣ ſi detulit: nō reaſſumit iuriſdim ſi fruſtia fuerit appellatio: ſed elapſo termīo aſſignato ⁊ apreaſſumit iudex iurltionē. sͣ. e. ſepe. vel ſatis poſſꝫcū appellās ꝓſequit̉: ſi enim nō ꝓſequeret̉: tuncſſumet iudex iuriſditioneꝫ ꝑ iura p̄dicta ⁊ per hācore nihilominus ⁊cͣ. ⁊ ad hoc facit qd̓ no. Ber.cle. c. ij. in. iiij. glo. ſꝫ ꝓbat̉ id optimę ꝑ decre. sͣ. e. obpferre ⁊ terminū ad ꝓſequēdū aſſignare ponūt̉ vt diuerſa.ꝑal̓r debeat mittere appellās qn̄ delatū eſt. ⁊ al̓r quum ſolꝰ terdic ut no. sͣ. de renū. veniēs in glo. ſed non vr̄. Iteꝫ ſiiam ſequeret̉ ꝙ omni appellationi deferret̉ a iure: cū ab ipſoſēti ſtatutus ſit terminꝰ. ij. q. vi. ei qui. sͣ. e. cū ſit ⁊. c. ex rōe.ninum ſimpliciter ſtatuendo non detulit: ⁊ ſic d̓ iudicedicendum: vide archidi. ij. q. vi. appellatione.i. eſt aūt rō qͣre illud in appellationibꝰ a diffinitiua īterpoſitiscare iudex .ſ. ẜm allegata ⁊ probata: ⁊ iuſte poſſet ipſiusllationis ꝓnūciare ꝑꝑ nouas ꝓbatiōes. C. de tēp. ap. perteſti. fraternitatis. sͣ. de fi. īſtru. cum Io. ⁊ ideo deferendo appellaiſtinitiua interiecte nō potuit increpare iudex: ſed ſecus in appellaiffinitiuam interpoſita: qꝛ ibi ſit q̄rela tm̄ de iniquitatē iudicād hoc .s. e. interpoſita. §. vlti. An aūt ſi iudex ap. ꝓnunciet bene iuellatum: ipſe idem vel primus iudex habeat exequi ſēim. no. sͣ. de offi. dele. paſtoralis. §. preterea. in glo. vlt. Io. an.

Ceo. Primo ponit terAc. ut ſuper. sͣ. eo. Secundaetendoꝝ apoſtoloꝝ. Secundo declaratud autem. do.m ¶ Xxx. dies. ij. q. vi. poſt ap. ⁊. §. ul. ī fin. ⁊. C. de ap. iudicibꝰ. olī dabant̉ ſolūꝗnqꝫ dies. ij. q. vi. ab eo. ⁊ currunt iſti dies a die ſnīe: ut ī p̄di. §. ⁊. p̄di. l. iudicibus. qd̓ veꝝ ītelligo qn̄ ē appellatū infra. x. dies: cum enī non teneat̉ ꝗs appellare niſi a tꝑe ſcīe: ad hoc. jͣ. e. concertatiōi. pone ꝙ poſt. xxx. diesappellet̉ tūc īpoſſibile fuit tꝑa adie ſnīe ꝯputari. ⁊ tc̄ puto illos.xxx. dies a die ſnīe computari:ad hoc. C. de tēpo. ap. l. i.n ¶ Inſtāter. ſic. c. di. p̓ſca. sͣ. d̓renun. quidam. Quid ſi ꝗs dicat apl̓os peto: ⁊ iterū peto: ⁊ cūinſtātia peto: nūꝗd dicet̉ inſtanter petiuiſſe; vr̄ ꝙ iteratiōes illehabeant̉ ſolū ꝓ vna petitiōe: ſicut cū ꝗs dicat appello appellovnica eſt appellatō. xxxi. q. ij. lotharius. ꝯſuetudo q̄ eſt optimalegū īterpres. sͣ. de ꝯſue. cuꝫ dilectꝰ. īterpretat̉ talē petitioneꝫ īſtāteꝫ dici ꝙ tꝫ guil. in ſpe. ti. deap. §. ſequit̉ ad fi. dicens ꝙ hocnūqͣ vidit opponi: ⁊ ꝙ ſatiſfacitꝗ inſtanter in ipſo actu appellādi illos petit: tu dic ꝙ debꝫ illositeꝝ petere: cū textꝰ dicat eos inſtāter ⁊ ſepius petēdos. ij. q. vi.pꝰ ap. jͣ. dic̄ cū debita īſtātia: ⁊ad hoc. jͣ. de ſen. ex. ꝯſtōem ī fi.hodie dic ut in cle. e. ti. ꝙͣuis .i.rn̄. iudex tn̄ ēt non petēti apl̓osdare dꝫ. C. de ap. qm̄. ij. q. vi.ab eo. Sꝫ lꝫ tūc nō det nō hꝫ locum pena de qua. jͣ. ij. rn̄.o ¶ Uadat. ſed nonne iter arreptuꝫ habet̉ ꝓ ap. sͣ. e. dilecti filij .i. forte illd̓ hodie corectuꝫ eſtꝑ decre. ut debitus. de ap. uel lꝫhēat̉ pro appellatione cū tn̄ appellatuꝫ ē v̓bo: n̄ habet̉ ꝓ apl̓oruꝫ petitiōe: ut h̓: ⁊ fuit hoc ſtatutum ut facilior inſtructio perapl̓os hēat̉. sͣ. eo. ut ſuꝑ: ſil̓e eſtvbi nō ſufficit ſcm̄: qꝛ requiriturverbū. sͣ. de elec. eccleſia vr̄a.p ¶ Decreuit. sͣ. eo. ſuꝑ. io. an.q ¶ Loco. qꝛ nō cuꝫ eꝗtat: uel ꝑviā ꝑgit: ⁊ ꝙ dic̄ tꝑe. i. infra dictos. xxx. dies vl̓ n̄ d̓ nocte: velcum eſt in prandio ul̓ in miſſa.r ¶ Expreſſe. hoc eſt aperta velmanifeſta rebellio: ad idem. jͣ. de ſen. ex. venerabilibus. §. ſecus.s ¶ Negligenter. hic dolus ⁊ negligentia equiparātur: ⁊ facit ad ea que dixi. sͣ.de elec. ſi compromiſſarius. Io. anOn ſolum. Hec ē ſolēnis decre. ⁊ hꝫ materiā vtileꝫ ⁊ quotidianā. SūtO due partes. Prima loquit̉ de appellatiōe īteriecta. Scd̓a d̓ interiecta pꝰibi: illa. Et q̄libet ꝑs a ſuo generali dicto vnum caſum excipit. In pͥma ibi: exceptis. In ſcd̓a ibi: niſi. Premitte qd̓ ſit remediuꝫ attentati ⁊ ī quo differat ab interdicto vn̄ vi: cuius dr̄iam hēs ꝑ īno. in. c. ex ꝑte. sͣ. d̓ reſcrip. De maio. ⁊ obe.dilecti ꝑ glo. in cle. ij. ut lite pē. do. Ortum habuit iſta decre. ex his q̄ no. inno. ⁊hoſti. sͣ. e. bone. de offi. dele. paſtoralis. §. preterea. de excep. dilecti: de elec. dudum. ij. ⁊ plene per Gar. de elec. cupientes. §. pe. in fi.t ¶ Diffinitiua. diſtinguit igit̉ hec decre. īter appel. a diffinitiua ⁊ ab īterlocutoria interpoſitam: vt etiam predicti doctores dicebant: ⁊ ratio. jͣ. patebit.u ¶ Caſibꝰ. vt qꝛ ꝯtumax fuit in nō veniendo vel inſignis latro vel criminoſusnotorius: ad h̓. sͣ. e. romana. §. ſi autē. sͣ. eo. propoſuiſti. xxiiij. q. iij. de illicita. ⁊idē ī alijs caſibꝰ quos hēs. ij. q. vi. §. ſunt quoꝝ. C. quoꝝ ap. n̄ re. l. ij. iij. iiij. v.⁊ vi. ff. d̓ ap. reci. vel n̄. l. pe. ⁊ vl̓. sͣ. e. ꝯſtitutꝰ. ij. ī his caſibꝰ eēt iniquū ꝙ appellatio executōeꝫ ſnīe īpediret: cū tali appellatōi n̄ ſit d̓ferēduꝫ: vt ī p̄dictis iuribꝰ.Sed quid dices pars appellata dicit caſuꝫ taleꝫ eſſe: ī quo appellari non potuit: ⁊iō talis appellationis obtentu reuocationeꝫ fieri n̄ d̓bere ꝑ moduꝫ attētati appellās ꝯͣdicit. pōe ī terminis dicit .n. fuiſſe v̓e ꝯtumacē: ī n̄ veniēdo: appellās negatꝗd erit ī dubio: fiet ne reuocatio? Dixix ī hac qd̓e gar. fore diſtīguēdū. vtꝝ ꝑs appellata velit īcōtinenti ꝓbare illā ꝯtumaciā. dicens hodie ꝯſtat ⁊cͣ. an dilationeslōgiores expectat. In pͥmo caſu nō fiet reuocatio. In ſcd̓o ſic: ad h̓. ff. ad exhi. l.iij. ibideꝫ. d̓ reſti. ſpo. lr̄as. sͣ. e. li. d̓ excep. pia. sͣ. d̓ teſti. veniens. ij. ff. vt ī poſ. lega. ſi is a quo cuꝫ fi. al̓s ſemꝑ ꝯtumax negaret ſe ꝯtumaceꝫ: ⁊ idem in ſimilibus.x ¶ Ante oīa. ⁊ ſic nō expectabit̉ euentꝰ litis: vt ī ꝓx. caſu. Sciaſ. tn̄ ꝙ de hoc primo ꝯſtare neceſſe ē .ſ. ꝙ fuerit diffinitū ⁊ appellatū ⁊ poſt attētatuꝫ. vn̄ vides qd̓ſupra ponit ꝓ ꝯſtāti .ſ. ꝙ ſint īnouata. Sꝫ ꝯͣ vr̄ dicere lex. ff. de ap. cuꝫ ex ea. ꝙ