Liber

interlocutoriamª vel diffinitiuamſententiam appellatuꝫ fuiſſe ſeu aliquid aliud ſimileᵇ: ſicqꝫ nō eſſe perappellationem ad eūdē archiep̄mvel eius officialem deuolutū negociū ꝓponatur: iideꝫ niſi priꝰ ipſiscōſtiterit cauſam ipſam ad eos totaliterᶜ fuiſſe delatam: ꝓhibere nein illaᵈ vel ne ad executionē ꝓcedatur ſnīeᵉ nō preſumātꝭ. ¶ Quod ſiobijciat̉ ex iniuſta cā ſeu minusᵍ legitima ante ſententiā appellationēinterpoſitā extitiſſe: ⁊ ex eo nō eſſeappellationē huiuſmodi admittēdam: nequeunt p̄dicti archiep̄s uleius officialis prohibereʰ: ne ꝓcedatur ī cauſa: niſi priꝰ appellatiōerecepta velut emiſſa ex cauſa ꝓbabili cognoſcere incipiāt de cā huiuſmodi an ſit veraˡ. ¶ Si autē poſtſnīam in caſibus a iure prohibitisvtpote a ſnīa ſuper manifeſto ⁊ notorioˡ crimine vel de quoᵐ ꝗs in iureⁿ confeſſus extitit ꝓmulgata: velcōſimilibꝰº appellatū fuiſſe dicaturpoſſunt: ne ſnīa executōi mādet̉ᵖ:poſtquā cognoſcere ceꝑint: vtruꝫſit recipiēda vel nō appellatio abeo interpoſita: inhibere. ¶ In aliumq quoqꝫ ꝗ circarē de qua īter appellātē ⁊ appellatū cōtrouerſia v̓titur: aliꝗd poſt eoruꝫ īhibitionemattentant: nō valēt occaſiōe huiuſmodiʳ iuriſditionē aliquā vendicare. ¶ Cum vero is qui ad remenſem curiam ſuꝑ aliquaᵍ cā vocē appellationis emittit: nihilominus īcauſis alijs ordinarij ſui iuriſditioni ſubijciat̉: Remen̄. archiep̄s uel

officialis ipſius nequaquaꝫ iuriſditioneꝫ ipſam in alijs impediant utab eiuſdē ordinarij ptāte totalitereximāt taliter appellātē. ¶ Debꝫautē ad eosᵗ ab ep̄is p̄fate ꝓuincieſuper cauſis in ꝗbus tꝑalemʸ iuriſditionem exercent niſi forte de conſuetudīeˣ aut pͥuilegio ſiue iur̄ alioʸſpāli ſit appellandū ad aliū appellari. ¶ Snīas quoqꝫ interdicti vl̓ſuſpenſionis ſeu excōmunicatiōiſᶻin appellantem ab eo a quo appellatū ꝓponitur ꝓmulgatas: nullatenus niſi vocatisᵉ partibꝰ de appellatione legitime cognito reuocētaut denūcient eſſe nullas. ¶ Cumaūt ad remen̄. archiep̄m ab audiētia ſuffraganei ſui ſuper aliqua cauſa fuerit ante ſnīamʸ appellatum:Idem archiep̄s poſtqͣꝫ de appellatiōe cognitoª ꝯſtiterit eā minꝰ rōnabilemᵇ extitiſſe: cauſam ad eūdēſuffraganeum remittereᶜ non poſtponat.IDem.¶ Si iudex requiſitꝰ n̄ tradit apoſtolos ⁊ poſtea ꝓcedit in cauſa nōvalet proceſſus: niſi renunciatumfuiſſet appellationi. Io. an.T ſuper appellatione ac eiuſcauſaᵈ inſtructio faciliorᵉ valeat in proceſſu haberi: diſtricte pͥcipimuſ: ꝙ illef a quo appellat̉ apoſtoſos appellanti iuxta tenorem cōſtitutionis noſtre ſuper hoc editeᵍtribuat requiſitusʰ. ¶ Si vero nōexhibuerit: ex tuncⁱ ſi forte ī cauſa ꝓcedat: niſi appellationi renūciatūfuerit: eius inualidꝰ ⁊ irritusⁱ ſit ꝓceſſus

iſtud ſupplendum eſt: uel citare non debet ut hic: ſi citauerit expreſſione non factatenet: vt ibi: qꝛ multa fieri ⁊cͣ. ẜm hoſti.o interlocutoria tranſit in rem iudicatam: niſi ab ipſaa ¶ Interlocutoriam. eīfra. x. dies fuerit appellasͣ. de elec. cuꝫ dilecti in fine quod veruꝫ eſt quo adpartem: ſed non quo ad iulod dic ut. sͣ. eodem titulo cum ceſſante: ⁊ jͣ.ē. c. vltimo.b ¶ Simile. ut ſi dicat̉ appellationi renunciatum tacite uel expreſſe. sͣ. de offi. d̓lega. gratuꝫ.vel dicatur ex probabili cauſa n̄appellatum. jͣ. ꝓxi. rn̄. vel dicatur non appellatum in ſcriptiseo caſu quo d̓buit in ſcriptis apellari. sͣ. e. c. i. ante ergo ꝙͣ dehis cōiterit priorum iudicuꝫnon impediet officium. Ioan.and¶ Totaliter .i. talem fuiſſe appellationeꝫ: que deuoluat negocium: licet forte cā ſit falſa.d ¶ Illa .ſ. quando appellatumeſt ante ſententiam.e ¶ Sententie .ſ. quando eſt appellatum a diffinitiua.r ¶ Preſumant. primo .n. debꝫē iuriſditione ꝯſtare: ⁊ cognito an ſit iudex: exercitium iuriſditionis precedere. sͣ. d̓ reſcri. ſuper litteris ad fi. Inno.¶ Minus legitima. cum cauſa non eſt in iure exp̄ſſa. ff. delega. nō poſſunt. sͣ. e. paſtoralis.in prin. ⁊ hoc arbitrabitur primo iudex an legitima cauſa ſit⁊ ſi male arbitraretur appellaripoterit. ff. qui ſatiſda. cog. l. arbitrio. ⁊. l. ſe. ſi autē cauſam iniure expreſſam negaret eſſe legitimam non audietur. ff. de proba. ab ea parte.b ¶ Prohibere. partibus vl̓ iudici a quo fuit appellatum velforte tertio d̓putato forte ad executionē ſententiarū.i ¶ Uera. licet .n. quo ad cōmiſſionem facidam ſufficiat ꝙ ꝓbabilis ſit cauſa: ut. sͣ. §. cuꝫ autem. probari tamen habet veritas cauſe ap. niſi ſe offerens ꝓbaturum coraꝫ iudice a quo appellauit nō fuerit admiſſus: vt.sͣ. e. interpoſita. ⁊ dic ut ibi.k ¶ Prohibitis. ml̓to ergo fortius hoc in non prohibitis locūhabebit: ar. a minori. sͣ. d̓ elec. cum in cunctis.l ¶ Notorio. in quo admittatur ap. sͣ. eo. cum ſit romana: ⁊. c. peruenit: ⁊. c. conſuluit. ⁊ dic notorio per euidentiam rei: ut differatur ab eo notorio iuris per confeſſionem ⁊ de quo ſequitur.m ¶ Uel de quo. no. alternatiuam. nam vr̄ ꝙ tria concurrere debeant ad hoc utin crimine debeat appellari .ſ. ꝙ ſit ꝯfeſſus teſtibus ꝯuictus ⁊ argumētis ſuperatus. ij. q. vi. §. ſunt quoꝝ. ver. nullus. C. quoꝝ ap. no. re. l. ij. ⁊ dixit dn̄s azo. ꝙniſi omnia iſta tria ꝯcurrant: reſeruatur ꝯdemnato bn̄ficium appellādi. Alij dcunt ⁊ forte bene: ꝙ cōfeſſus in iure nō ar appellans: ſi tamen ita ſit confeſſus ꝙ ſtandum ſit ꝯfeſſioni nō tormētoꝝ forē territus. ⁊ hoc tam in ciuiliꝙ in criminali niſi vellet allegare ſe ſic errorē facti ꝯfeſſum. In quo caſu poſſetappellare: vt ſuum corrigeret errorem. ff. ad turpil. l. i. §. vl. ⁊ hec opinio ꝑ hāclitteram ſatis probatur que diſiunctiue loquitur: nec poſſet negari crimen pericōfeſſionem fore notorium. sͣ. de coha. cle. veſtra. ⁊ in notorio non admittitur appellatio: ut in proxi. glo. ⁊ no. Io. ⁊ archi. ij. q. vi. ꝗcūqꝫ: ⁊. ij. q. i. in primis.n ¶ In iure. alias non preiudicaret cōfeſſis ſuper crimine. sͣ. de cōfeſ. c. vlti. ſaluoeo qd̓ habes de exceſ. prela. ꝙͣ ſit graue.o ¶ Conſimilibus. puta ſi appelletur ne teſtm̄ aperiatur: vel ne ſcriptus heres inpoſſeſſionem mittatur. ff. de ap. recipiendis vel nō. l. pe. ⁊ vlti. sͣ. e. cōſtitutꝰ. ij.vel per contumacem in nō veniendo: vt. xxiiij. q. iii. de illicita.¶ Mandetur. ergo notorius criminoſus ⁊ cōfeſſus in iure auditur appellanscōtra iura ſuperius ſignata. Poteſt dici ꝙ notorius criminoſus appellare pōt:ſed iudex nō tenetur appellationi deferre: vt in ꝯͣrijs. ad idem. sͣ. de ap. paſtoralis. niſi exprimeret cām rōnabilem: puta ſe timore tormētoꝝ confeſſuꝫ: vt ſuꝑiusdixi: vel ꝑ errōeꝫ. ff. de cōfeſ. l. vl. ⁊ pe. alias ergo anteꝙͣ ſuperior de appellatiōecognoſcat ⁊ inhibeat. pōt iudex ſnīam exequi: poſtea non. jͣ. e. non ſolum.q ¶ Alium. ab appellante appellato ⁊ iudice: iſte enim alias non tranſtulit ad archiep̄m cām ſuam. ⁊ ideo ſimpliciter pōt aduerſarium coram ſuo iudice conueni

re. ⁊ non coram archiepiſcopo cum nullam habeat poteſtatem in ipſumd̓ offi. ordi. paſtoralis. sͣ. eo. romana. in prin. ad hoc. sͣ. eo. cuꝫ teneamtales ergo citare non poteſt: quod verum eſt niſi iuriſditionem ſuam impedirent. jͣ. de penis romana.r ¶ Hmōi. cū caſus iſte non ſit expͥſſus ī iure. sͣ. de offi. or. paſtoralis.s ¶ Aliqua cā. ī quaexeptus eſt appellās a iuriſditione ſui iudicis: achiep̄s ergo in alijs carſis in quibus remanetiuriſditiōe ordinarij n̄lam habet ptātem: ut l̓dicit: ad hoc. sͣ. e. priſuit ubi de hoc: licet ēipſe ſubditus appellafortaſſis poſſet illuꝫ recuſare ut ſuſpectū: ut. sͣ. e.ad h̓ ſi in vna. archiepͥstn̄ de hoc ſe intromitterenon hꝫ ut h̓.t ¶ Eos .ſ. archiep̄os.u ¶ Temporalem.in criminibus per alioexercent: quod dic ut. jͣ.e. li. ne cleri. ul̓ mo. c. vl̓timo. ⁊ hoc quod h̓ diciprobabamꝰ olim per decre. sͣ. de delic. pu. c. ij.vbi de hoc. sͣ. d̓ maio. ⁊obe. ſolite. ⁊ ibi etiam d̓hoc: ⁊ vide qd̓ noͣ. hoſtiin ſum. e. ti. §. de quo adquem. ⁊ ver. ſed pone.uer. ſe.x ¶ Conſuetudine. p̄ſcripta alias non valeret. sͣde conſue. c. vlti.y ¶ Alio. puta in cauſafeudi. sͣ. de fo. compe. extrāſmiſſa: ⁊. c. verum dema. ⁊ obe. ſolite.z ¶ Excōicationis. ī hocſūt iſta paria ad hoc. jͣ.d̓ ſen. ex. is cui. in fi.⁊ ¶ Uocatis. partibus.sͣ. e. c. §. ſi v̓o. nā meritacārum ⁊cͣ. C. ſi per vimvel alio modo. l. vlti. econcor. ad hoc. sͣ. d̓ offiordi. cum ab eccleſiaꝫꝯ ¶ Reuocent. uel abſouant: ⁊ intēiligo hoc verū vbi periculū non eſt īmora. quia tūc bene poſſent abſoluere ⁊ ſi non poſſent nullas nunciare uel reuocare ad hoc. sͣ.e. qua fronte. §. i. de ſen. ex. ſacro. ibi abſqꝫ periculo ⁊cͣ.x ¶ Ante ſnīam. qꝛ aliud ſi a ſententia: qꝛ ibi aggreditur iudex ſtatim cognitionem principalis negocij: quod dic ut no. s. e. ut debitus in glo. penulti. Quis autem habeat exequi ſententiam latam per iudicem ap. videquod no. sͣ. de offi. dele. paſtoralis. §. preterea.a ¶ Cognito. legitime .ſ. partibus preſentibus: uel altera per contumaciāabſente. §. e. interpoſita.b ¶ Rationabilem. ut quia peccatū fuit in decre. cordi. i. uel in decre. ut d̓bitus. uel cauſa non eſt reperta vera.c ¶ Remittere. quid de attentatis: videbis. jͣ. eo. non ſolum.T luper. Diuide decre. in duas partes. In quarum prima poniius antiquum. In ſecunda penam iudicis non ſeruantis: ⁊ emanauit ſuppletorie ad decreta. sͣ. eo. cordi. io. an.d ¶ Cauſa. debet enim in apoſtolis cauſa appellationis exprimi: ⁊ cauſadelationis uel repulſionis. sͣ. e. c. i.¶ Facilior. concor. sͣ. eo. libro de elec. cupientes. §. ad hec.f ¶ Ille. iudex .ſ. quando extra iudicium appellatur: ꝯſueuit appellans dicere ⁊ apoſtolos peto: ſi ſit qui ipſos dare poſſit ⁊ debeat.¶ Edite. sͣ. eo. ti. cordi.h ¶ Requiſitus. cum debita īſtantia loco ⁊ tempore congruo: alias penaſequens locum non hꝫ. jͣ. e. ti. ab eo. ij. rn̄.i ¶ Ex tunc .i. ex quo negauit expreſſe uel infra tempus debitum negligenter uel malicioſe non tradidit. jͣ. eo. ab eo. in fi.k ¶ Renunciatum. tacite uel expreſſe. sͣ. d̓ offi. dele. gratum. de teſtibꝰ cūveniſſent. Io. an.l ¶ Irritus. poſito ꝙ alias valeret de iure. puta quia fruſtratoria eſſet appellatio: cui deferēdū nō ē. jͣ. c. proximo.