PrimusEOIicio iudi.

De officio iudi. delega.

3 6

iuris appellatur ad paAo anBarbitris qui ẜm formamiurisª vt de propoſita contraiudicemᵇ ſuſpitionis cauſa cognoſcant: vel qui cum de reuocationeambigitur litteraꝝ iudicibꝰ nequeuntibus in vnam ſnīam concordareᵉ: ad concertationem huiuſmodi ſopiendam a partibus eligūtureſt ſi grauauerintᵈ ad ſedem apo.appellandumᵉ.T Dem.¶ Executor datus a papa vt prouideat p̄erſone ſubdelegate: ſi detur vt prouideat eccleſie nō expreſſa perſona non ſubdelegat niſi habeat ſpeciale mandatum. ⁊ cauſaꝫredanScui ab apoſtolica ſedeᶠ cōmittitur certe perſone prouiſioᵍ de beneficio ī certa eccleſia dioceſi vel prouinciaᵖ facienda poteſtalij committere licite vices ſuas.Sed ſi non expreſſa certa perſona committatur eidem: vt alicui ꝑſone idonee de certa eccleſia velbeneficio debeat ꝓuidere. ¶ Quiacirca eligendam perſonam eius induſtria tunc videtur electa: ꝓuiſionem ſibi commiſſam alteri demādare non poteſtˡ. ¶ Niſi formā cōmiſſionis habeat: vt per ſe vel peraliumᵏ id valeat expedire.¶ Dem.¶ Is cui aliquid certo loco expediendum committitur ex iuſta cauſa illud expedire poterit extra locūlo. an.h.Tatuimus vt is per queꝫ abI apoˡ. ſe. certo loco īquiſitō fieri: vel quicquid aliudᵐ expediri

mandatur: ſi ꝓpter potentiam vl̓maliciam illius contra quemⁿ inꝗri debet: ſiue procedi: ſeu fautoruꝫeiuſdeꝫ nō poſſit hoc exequi eo loco ſecureº: ne ipſe ꝯmodum ex dolo vl̓ fraude reportet ad id exequēdum locum aliū eligat idoneum ⁊ſecurum. ¶ Idem faciat ſi alia rōnabilis cauſaᵖ ſubſit propter quaꝫin loco decreto perfici nequeat cōmodeq quod mandat̉: ne tali pretextu impediri contingat mandatūapoſtolicum vel differriʳ.¶ Dem.¶ Quando a ſubdelegato non intotuꝫ appellatur: quia non admittit exceptionem: per quam d̓negatur etiam delegatuꝫ habere iuriſditionem: adprimum delegantē apellabitur. h̓. d. Io. an.I a ſubdelegato cui delegatꝰnon in totumˢ commiſerat vices ſuas ex eo fuerat appellanduꝫqꝛ exceptionem coram ſe propoſitam ꝙ antequam ꝑ eum vel per ipſum delegatum in aliquo proceſſumᵗ fuiſſet: delegans viam fuerat vniuerſe carnis ingreſſus: admittere recuſauit: non ad delegatūcuꝫ iuriſditioneꝫ negetur habere:ſed ad deleganteꝫ potius appellari debebit. ¶ Idem fietʸ in alijs caſibusˣ: in ꝗbus delegatus iuriſditionem haberi negatur. ¶ Aliasſi appellari deberet ad ipſumʸ: eētappellās quiꝰ ſic fateri videretur eādem iuriſditionē habere quod ante negauerat: contrariusᵉ ſibijpſi.Dem.¶ Ponit hic qui poſſint eſſe conſeruatores: ⁊ vbi cognoſcere: ⁊ at

.jͣ. de of. ordinarij. vt litigantes.arbitris. Nō diuidit̉ qꝛ tota lr̄a vno cōſtructu clauditur do.¶ Aeprobad no. Ber. sͣ. eo. ſuſpitōis. circa prin. in glo. ⁊ guil.in ſpe. de appel. §.c tractemus. ver. ſed ad quem.a ¶ Iuris. vbi ſunt iura videbis infra. ⁊ iſta eſt ratio quare debet appellari ad papam: qꝛ cumiſti arbitri ẜm iuris formam ſint electi: ad ip̄mius a quo poteſtateꝫ habent oportet appellari:⁊ ſic ad papā qui eſt lexanimata in terris.b ¶em. delepape. sͣ. eem ſuſpitionis. quod intelle: vt. sͣeodem. ſi cōtra vnum. ⁊idem ſi recuſetur ordīarius. sͣ. d̓ appella. cumeciali.c ¶ Concordare. nec ſibiinuicem deferētibus. sͣ.de reſcrip. paſtoralis inai̓ Srauauerint. ſiue īſnīa: puta qꝛ iniqꝫ ꝓnūciantumuꝫ qꝛſuſpeē: vl̓ecōuerſo: veltiam: puta nimisdilationem dādo. sͣ. dedila. c. i. quod eſtpſorūium. sͣ. eodem ſuſpie ¶ Appellandum. cotra. C. d̓ arbi. l. i. ij. qd̓evi. a iudicibus. in ꝗbusdr̄ ꝙ nō appellatur abarbitris. ſol. ſunt quidāarbitri qui comſarij vocant̉: ⁊ volunt.te adeuntur: ⁊ ab iſtis n̄appellatur: ⁊ ſic loquūtur contraria. ſunt alijd̓ neceſſitate iuris habētaſſumi: de quibus loquitur hec d̓cre. ⁊ a talibusbene appellatur vt hic: ⁊ſic etiā poſſet ītelligi lexilla. C. d̓ iudi. l. vltīa. ⁊hac rōne puto hāc d̓cre.locuꝫ habere. in arbitriselectis ad audiēdam cāꝫquaꝫ mouet ep̄s contraſuuꝫ ſubditum: cuꝫ etiaꝫillo caſu d̓ neceſſitate eliantur arbitri. xi. q. i. ſide of. or. irrefragabili. in gl. pe. ſic ēt magis fauet lexclericus. ⁊ deei qui nſariam ſatiſdationem p̄ſtare dꝫ ꝙ ei ꝗ voluntariā: qꝛ primumſi ſibi ſatiſdare nō pōt alio loco ſatiſdare ꝑmittit: ſcd̓m nō. ff. ꝗ ſatiſ. cog..l. ſi fideiuſſor ad idē. C. de rebus cre. generaliter. in fi. i. rn̄.cui Sunt due partēs. ſcd̓a ibi: ſꝫ ſi. que facit tria. primo ponit dictū ibi: qꝛ circa. tertia ibi: niſi. excipit. Do. ſumpta fuit de extrauagāeſtuit a nobis. ⁊ declarat iſta decre. ⁊ ſequens decre.Io. an.d̓legati a pͥncipe ꝙ ſubdelegare pōt. C. d̓ iudi. a.⁊. c. vlti.am ſi cōmittatur ei ꝙ inquirat de illius vita ⁊ conuerſe: vt in cle. e. ti. iudices.cia. gͦ nō reꝗrimꝰ ꝙ bn̄ficiū ſit certū: ſufficit ꝙ ſit certa ꝑſocertū ltiū: vt ſubdelegar̄ poſſit: ī h̓ caſu n̄ hꝫ locū dec. ul. sͣ. e. ti.Nonteſt. ⁊ ſic intelligat̉. sͣ. eo. c. vlti. §. vlti. is .n. cuius īduſtria eliitur nonlelegat. ⁊ ibi plene de hoc.¶ Per aliū. gͦ qd̓ de iure cōi nō pōt ex ptāte cōmiſſionis poterit. ad idē.j. e. c. vl. §. vices. ⁊ faciūt hec ad qōem quā diſputaui: an d̓legatꝰ ab alioꝙ a pͥncipe hn̄s ſpāle mandatū ſubdelegandi ſubdelegare poſſit: ⁊ credoꝙ ſic. qꝛ ſicut iſti non habēt a lege ꝙ ſubdelegare poſſint: tn̄ ſi ad hoc haberet ſpāle hoc poſſent: ſic dicā ꝙ lꝫ delegatꝰ ab alio ꝙͣ a pͥncipe non hēathoc a lege: ⁊ ſic luunt̉ ꝯͣria: tn̄ ſi hꝫ hoc ab hoīe ſubdelegare poterit: adptie faꝓcur. c. i. ij. rn̄ſo: vbi ꝓcurator ad iudicia an̄ lit. cōte.gis niſi eēt datus in rem ſuā. tn̄ ſi hꝫ ſpāle mādatūidē. sͣ. e. c. vl. vbi ꝓcurator datus ad mr̄imoniū ꝯͣhēt niſi hēat ſpāle: ⁊ cōpromiſſariꝰ datꝰ ad eligēdū nō eligit

vnum noīe ſuo: ⁊ aliuꝫ noīe dn̄i ex ptāte legis: tn̄ ſi hēat̉ ſpāle: hoc pōt ex ptāthoīs. sͣ. e. li. d̓ elec. c. pe. §. porro. ad hoc ēt fa. jͣ. ti. ꝓxi. c. i. ⁊ sͣ. ti. ꝓxi. c. ij. ⁊. iij.⁊. jͣ. de re. iu. qui ꝑ aliū. ⁊ in regula pōt ꝗs. ſtabo igit̉ regule cū ꝯͣriū nō reperiā:⁊ dicit lex ꝙ nō refert an ipſe ordo d̓curionū elegerit: an is cui ordo ip̄ꝫ negociūdedit. ff. qd̓ cuiuſqꝫ vniuer. no. l. itē eoꝝ. §. ſi decuriōes. ad hoc ēt facit. sͣ. de reſcrip. cū aliꝗbus: ⁊. jͣ. de p̓ben.hi qui .i. rn̄ſo. inſti. de attil. tuto. §. ſed ꝙ iure veteri.js. Primo poSyitipale ſtaturum cum ſuacā. ſcd̓o illud general̓r ꝓrogat⁊ cām reddit ibi: idem do. Etno. ꝙ dicit ſtatuimꝰ qͣſi innuatꝙ ante hanc d̓cre. ex quo ꝯmiſſum erat expediendū in loco exͣlocum expediri non poterat vtforma mandati diligēter ẜuaret̉. exͣ de p̄ben. cui de non. ſit gͦhoc de iure nouo. Io. an.l ¶ Apoſtolica. ſꝫ ꝗd ſi ab inferiori ordinario fiat talis commiſſio: cū eadem ſit rō: ſatis videret̉ idem ius. ff. d̓ le. nō oīuꝫ..sͣ. de tranſla. inter corporaliaſed ꝯͣrium puto: vt iſtud v̓bumaliquid operet̉: ad hoc. sͣ. de deci. ad audientiā. ⁊. jͣ. de p̓uil. ſipapa. nec eſt eadē rō qꝛ non ſicde facili de d̓legato pape ꝑ vniuerſum orbē recurrit̉ ad papā:ſicut ad ordinariū de prouinciavl̓ dioceſi ſua pōt recurri. hinceſt ēt ꝙ lꝫ d̓legatus pape recuſetur corā arbitris: qꝛ ibi difficileeſſet recurrere ad papam: delegatus ordinarij nō: ſed recuſat̉corā ordinario. sͣ. eo. ſi ꝯͣ vnuꝫ.§. cum āt: ſi igit̉ delegatus ordinarij in loco exeꝗ nō pōt: inſinuet ordinario. qui ſuꝑ hoc ſuad̓liberatione ꝓuideat: uel expͥſſe cōmittēdo eidē qd̓ exͣ locū ſtatutū id poſſit vel alio modo.m ¶ Alid̓. puta ꝓnūciatio monitio denūciatio: vel his ſil̓ia.n ¶ Illius ꝯͣ quem. idem̄ ſi ꝑꝑaliā iuſtam cām: vt dr̄ in fi.o ¶ Secure. locus ergo non ſolum debet eſſe ſecurus partibꝰ.sͣ. de appel. ex parte .i. ſed ēt iudici uel inquiſitori: vt hic d̓betetiam eſſe idoneus: qꝛ nō in taberna vel in loco inhoneſto expediri id debet: vt hic.p ¶ Cauſa. ēt ſine dolo ⁊ fraud̓dum. Io. an. q ¶ Cōmode. xxij. q. ij. facit. ff. de v̓. ſi. nepos proculo.eius ꝯͣ quem imminet expediēr ¶ Differri. prouideri igitur non dꝫ nō ſolum ne impediatur in totum: ſed etiāne nimium differatur: ⁊ concor. sͣ. eo. ſuper gratia in fi.a ſuPrimo ponit ſtatutum. ſcd̓o illud prorogat ibi: ideꝫtertio cauſam reddit ibi: alias. doNō in totū. al̓s nō eſſet qō̓: vt dixi. sͣ. e. ſi duo ex tribꝰ. ⁊. c. ſi is cui. Io. an.t ¶ Proceſſum. ꝗd dices. pone papa dedit delegatū: ille ſubdelegauit nō in totū: demuꝫ ⁊ anteꝙͣ ſubdelegatus incipiat vti morit̉ delegās .ſ. papa: nunꝗd d̓legatꝰ vel ſubdelegatꝰ ꝓceder̄ poterūt: ſatis credo ꝙ ſic. qꝛ ſubdelegar̄ ē iuriſditōnē d̓legare: exquo ſubdelegauit ꝑpetuata ſit iuriſditio: ⁊ h̓ ſonat h̓ lr̄a q̄ dicit inaliquo ꝓceſſuꝫ. sͣ. e. ti. ⁊ li. cū plures. dū dicit īchoāte. ⁊ sͣ. e. lꝫ dū dicit vti ceꝑitſic ⁊ retinere ptātē reuocādi ē iuriſditōis. sͣ. e. ſi d̓legatꝰ. ij. rn̄. ſꝫ pone ꝙ omiſſahac exceptiōe cū ꝯpetit procedat̉: tꝫ ne ꝓceſſus: d̓ hoc vide. sͣ. de te. cū veniſſet.v ¶ Idē fiet .ſ. ꝙ n̄ appellabit̉ ad dlegatū ſubdelegatē ſꝫ ad pͥmū d̓legātē. io. an.Alijs caſibꝰ. puta qꝛ dicit reſcriptū īpetratū ab excōicato. sͣ. e. li. d̓ reſcri. c. i.vel ip̄ꝫ delegatū ſubdelegantē excōicatū. sͣ. de re iu. ad probandū. vel delegatūnō eſſe talē qualē requirit ꝯſtō. sͣ. e. li. de reſcri. ſtatutū. i. rn̄. vl̓ ꝯmiſſionē ad eūfactam exͣ locū de ꝗbus ibi dicit̉: vl̓ reſcriptū impetratū eſſe ꝑſurreptionē. ita ꝙnō valet ẜuata diſtinctione decre. sͣ. de reſcri. ſuꝑ lr̄is. vel ꝙ ipſe delegatus ſubdelegans ē ẜuus vel infamis: d̓ reſcri. ſciſcitatus. vl̓ nō eſt etatis idonee. sͣ. e. cūviceſimū. vel ꝙ ipſe pͥmus delegans reuocauerat delegatū ſubdelegantē. ff. deiudi. l. iudiciū. vel ꝙ ipſe delegatus retulerat. sͣ. de ap. intimaſti. vel ab eo fuerat legitime appellatum. sͣ. de ap. vt debitus. hec ⁊ ſimilia coram ſubdelegatoopponunt̉ per que delegatum negatur iuriſditionem hr̄e.y ¶ Ad ip̄m. delegatum ſubdelegantē.z ¶ Qui ſic. appellando adcuꝫ quem negat iudicem. ⁊ ¶ Contrarius ſibijpſi. ⁊ ſic nō audien-

e iiij