Liber

Iſpēdiaª litiū eꝗtatis cōpendio volētes qͣ poſſumꝰᵇ īduſtria coartare: ſtatutū fe. re. greᶜ. pape. ix. pͥ .n. ſuꝑ hoc editū ampliantesᵇ ¶ Decernimus: vt ſiꝗs contra aliū plures ꝑſonalesᵉ mouerevoluerit qōnes: nō ad diuerſos iudices ſed ad eoſdeꝫ ſuꝑ oībusᶠ huiuſmōi qōnibꝰᵍ litteras ſtudeat impetrareʰ. Qui vero ꝯtrariū feceritᶠoīᵏ cōmodo careat litteraꝝ nec proceſſusˡ habitus valeat ꝑ eaſdē: al̓sreo ſi eū ꝑ ipſas fatigauerit ī expenſisᵐ legitimisⁿ ꝯdēnādꝰ. Reusquoqꝫ ſi eodeꝫ durāteº iudicio actorē ſibi obnoxiūᵖ duxerit recōuentionis bn̄ficio vel cōuētiōisq ſi ꝯtra eūlitterasᶠ īpetrare maluerit: de iureſuo dꝫ apud eoſdē iudices exꝑiriˢniſi eos vt ſuſpectos poterit recuſareᵗ ſil̓i penaʸ ſi contra hoc feceritpuniendus.Bonifa. viij.¶ Receptus ꝑ litteras facultatisſi ad recipiētes ſpectabat receptioipſoꝝ ⁊ nō pape auctoritate intelligit̉ eē receptꝰ: niſi in litteris aliudeſſet exp̄ſſum. Si aūt receptio nonſpectabat ad eos: tunc apoſtolica-

auctoritate dr̄ receptꝰ. h. d. Io. an.Aꝫ aliꝗbusᵗ recipiēdi aliquēin canonicū alicuiꝰ eccleſie: n̄obſtantibꝰ eiuſdē eccl̓ieʸ pͥuilegijsꝯſuetudinibusᶻ vel ſtatutisᵉ iuramento: cōfirmatiōeꝰ apoſtolica vl̓qͣcūqꝫ firmitateˣ alia roboratis: ꝑnoſtras litteras cōcedimꝰª facultatē ſi canōicoꝝ receptioᵇ alias ī ipſaeccleſia nō ſpectat ad eosᶜ ꝗbus huiuſmodi littere dirigūt̉ ſed ex earūviribus recipiūt ptātemᵇ: is ꝗ recipit̉ auctoritate apoſtolica dignoſcitur eſſe receptꝰ. ¶ Si vero canonicorū receptio al̓s ꝑtineat ad eoſdemᵉ nō apoſtolica: ſꝫ recipientiuꝫcenſet̉ auctoritate receptusᶠ: niſiᵍꝙ eū auctoritateʰ nr̄a reciperēt: innoſtris litteris caueret̉ expreſſeˡ.¶Dem.¶ Reſcriptuꝫ papale qd̓ conceditꝓmoto retētionē pͥmoꝝ bn̄ficiorūvſqꝫ ad bn̄placitū pape extinguit̉mortuo papa: ſecus ſi ibi dicat vſqꝫ ad bn̄placituꝫ apo. ſe. nec intelligit̉ tale reſcriptū de bn̄ficijs pͥus n̄canonice detētis. h. d. Io. an.☞ Igratioſeᵏ tibi a romāo pō-

captande. Io. an.ſpendia. Diuidit̉ in duas partes. in pͥma ponit̉ cā cōſtōnis. in ſcd̓a ibidecernimus ipſa conſtō in qͣ duo facit. nā primo ꝓuidet de actore: ⁊ ꝯͣfaciēti triplicē penā īponit. tertia ibi: reus quoqꝫ: ꝓuidet de reo in quo vnuꝫ caſuꝫ excipiens predictā penā īponit ben. ca.a ¶ Diſpēdia. vocat̉ aūt diſpēdiū longū ⁊ inutile: cōpēdiū ātbreue ⁊ vtile. ad idē de accu. qͣliter ⁊ qn̄. ij. ad finē. Io. an.b ¶ Qua poſſumꝰ. ad idē. sͣ. īꝓhemio huiꝰ libri ⁊ hoc ſufficit.xliij. di. epheſis. xlvij. di. c. vl.c ¶ Gregorij. hec ē vera lr̄a: ⁊loꝗtur de dec̄. sͣ. e. ti. c. vl. ꝗdāolim habebāt inno. papa. iii. ⁊male. Io. an.d ¶ Ampliantes. ampliauit ineo ꝙ ſtatuit ꝙ ꝓceſſus nō valeat: ⁊ in eo ꝙ ſtatuit de reo. naꝫhec in decretali qꝛ nonnulli: expreſſa non fuerant.e ¶ Perſonales. qͣſi ſecꝰ in realibꝰ. xxv. di. qͣlis. ff. de iudi. pͥtor. ⁊ pōt eē rō diuerſitatis: qꝛꝑſonales alteriꝰ nature ſunt ꝙͣreales ⁊ facilius expediunt̉: qꝛſepius ſit inde inſtrumentū velſcriptura. ar. ff. de eden. l. ſi legatū. ⁊ cōiter parue ſunt perſonales qōes: reales v̓o magne.itē ī vna petitiōe ꝓ pluribꝰ ꝑſonalibꝰ actiōibꝰ agere pōt cuilibet aſſignata cā. C. de anna. except. ſi ex multis. sͣ. d̓ libel. ob..c. vlti. ẜm ber. verior eſt rō ẜꝫmodernos: quare aliud in perſonalibus aliud in realibus: qꝛdue diete que olim dabantur ꝑd̓cre. sͣ. e. nōnulli: uel vna quedat̉ hodie ꝑ decre. jͣ. eo. ſtatutūſeruata ipſius moderatione cōputantur a finibus dioceſis vbi ſita eſt res: qn̄ agitur reali. sͣ. e. dilectus. ij. contingeret ergo ꝙ ꝗs nō poſſit conueniri ſuꝑ pluribus realibus coraꝫ eodem iudice: cum res eſſent adinuicem remote: ſed in ꝑſonalibus cōputātur a finibus dio.vbi habet domicilium: vnde ſuꝑ oībus ad vnū iudicem cōmodius īpetrantur ⁊ideo in iſtis aliud ꝙͣ in illis: ſed forte iſta rō nō ceſſat hodie ꝑ decre. jͣ. eo. ſtatutuꝫ⁊ dic quod ibi dixi in. §. cum vero. in glo. olim dicebamus.f ¶ Suꝑ oībꝰ. ſed ſi reꝰ appellauerit ſuꝑ vna ꝑſonali: iudex nō poterit procederein alia pͥma nō finita: cū ſuſpectus ſit illi. sͣ. de appel. ad hec ſi in vna gͦ non ē cōmodius agere ſub vna ꝙͣ ſub diuerſis: ⁊ ſic damnoſa videt̉ ꝯſtō hec actori. ſꝫ poteſt dici ẜm ber. ꝙ iniꝗtas iudicis ꝗ ꝑperā ꝓceſſit: non facit ꝙ reus ꝑꝑ hoc corāalio iudice poſſit trahi: ⁊ ſibi īputet ꝗ talē obtinuit iudiceꝫ: ⁊ expectet actor donecappellatiōis cā ſit finita q̄ ſi pronūciata fuerit iuſta actor poſtmodū ſtudeat aliūiudicē īpetrare al̓s ſi fuerit iniuſta ꝓcedit ī alijs īpedimētis re non integra.g ¶ Queſtionibꝰ. ⁊ ſic ad eoſdē ⁊ nō ad diuerſos dꝫ lr̄as īpetrare ēt vna lite finita ẜm ber. licꝫ ꝗdā ꝯͣdicentes ꝙ hec conſtitutio ⁊ illa qꝛ nonnulli intelligūtur qn̄actor trahit reum ad diuerſos iudices: vel vna pendēte coram vno.h ¶ Impetrare: quid ſi coram delegato conueniet ſuper vna: coram ordinarioſuper alia: de hoc. sͣ. eo. c. vlt. in glo. ſecus.i Fecerit. cum effectu vtendo .ſ. pluribꝰ lr̄is: qꝛ ſi vnicis tm̄ vtet̉ bn̄ valebit ꝓceſſus habitus ꝑ eaſdem ẜm inno. Io. an. k ¶ Omni. alias oīum.l ¶ Proceſſus valeat. in hoc ampliauit ſtatutū qꝛ nōnulli. ſꝫ pone proceſſuꝫ fuitcoram diuerſis iudicibus ⁊ nihil exceptū: nūꝗd valebit ſnīa vel ꝓceſſus. vr̄ ꝙ ſicqꝛ hoc ē bn̄ficiū ꝑſonale ꝑ qd̓ ēt alteri non pͥiudicatur. d̓ regula. ad apoſtolicā. ſꝫverius eſt ẜm ber. ꝙ ꝓceſſus non valet ꝑ hāc lr̄am al̓s nil videtur addere hec cōſtitutio illi decr. qꝛ nōnulli. ⁊ hoc idē tenet inno. ⁊ dicit per curiam obſeruari.m ¶ Expenſis. ⁊ damnis. sͣ. eo. c. vlt. Io. an.n ¶ Legitimis. de hoc dic. ij. q. i. ī pͥmis. de do. ⁊ cōtu. finē hoc ē generale vt fatigans aduerſariū ī expēſis puniat̉. sͣ. de pe. calūniā. de reſcrip. ceterū cū ſimilibꝰ.o ¶ Durante. qualiter hēat fieri reconuentio. no. sͣ. de mu. per. c. i. ⁊. ij. Io. an.p ¶ Obnoxiuꝫ. etiā actione reali. ẜm ber.q ¶ Uel cōuentionis. ponit hic duo v̓ba: qꝛ ſi cōueniatur actor vna ⁊ eadeꝫ ſenttia debet cā terminari: ſi conueniatur reus tunc poteſt prius terminari prima ꝙͣſecūda: probatur hoc. sͣ. de mu. peti. c. i. ⁊ de or. cog. cū dilectus. vl̓ forte vtroqꝫcaſu vna ſententia termināda eſt: ⁊ ſemꝑ eodeꝫ durāte iudicio corā eodem iudiceagendum eſt: quo finito corā alio qꝛ tunc nō poſſet reus agere coram primo delegato cū finita ſit iuriſditio quātuꝫ ad cognitionem. sͣ. de of. dele. q̄renti. an autēcorā ordinario reconuenire poſſit eūdeꝫ eo. durāte iudicio dubitabatur ⁊ vr̄ ꝙ ſiccū hoc dicat lr̄a: lr̄as maluerit īpetrare. vnde ſoluꝫ d̓ delegato loꝗ videtur: ſꝫ qꝛeadem ratio eſt vtrobiqꝫ idem ius videtur eſſe debere ẜm ber. forte non eſt eadēratio: qꝛ iuriſditio ordinaria fauorabilis eſt ⁊ extraordinaria odioſa: ⁊ ideo aliudin ordinario dici poſſet ad hoc facit quod tenet Inno. sͣ. c. vlti.

r ¶ Lr̄as. forte ē talis cā que non cadit in cognitionem delegati ſine ſpālimādato pape. vi. q. iiij. ſi ꝗs ep̄s. sͣ. d̓ ꝯfir. vti. vel. īuti. c. i. ⁊. ij. sͣ. d̓ reſt.in īteg. c. pe. al̓s enim quare oneraret in lr̄is īpetrandis: qꝛ ꝑ lr̄as actorispōt ſuum expedire negocium. Io. an.s ¶ Experiri .i. agere: qꝛ in recōuentione reꝰ fit actor. cōcor. sͣ. de ca. poſ.paſtoralis. alibi poniturꝓ defendere. sͣ. d̓ iudi. c..i. ⁊. viij. diſtin. quo iur̄Io. an.t ¶ Recuſar̄. ab initio antequam in eos ꝯſenſeritẜm ber. vel ex ſuꝑueniēti cā. de of. dele. inſinuāte. ⁊ pēdēte ſuſpitiōis cōgnitiōe iudex n̄ ꝓcedat īrecōuētiōis cā ꝑ lr̄as īpetratas ꝑ reuꝫ: qꝛ ſi ꝯͣriūdiceretur facile eēt deludere huic cōſtitutioni ẜꝫInno.u ¶ Sil̓i pena. ſuꝑiꝰ exexp̄ſſa ī actore .ſ. vt lr̄iscareat: ꝓceſſus nō valeat: ⁊ ī expēſis cōdēnet̉: ꝑquem aūt fiat talis ꝯdēnatio: no. sͣ. eo. ti. c. vlt.¶ Duo ſūt dicta pͥnUm aliquibus.cipalia. ſcd̓m ibi: ſi verodominicus.x ¶ Cum aliquibus. fuittracta de extrauagantialex. qͥ īcipiebat ꝯtingit.Sed ante oīa quero: adꝗd expediat ſcire qd̓ dic̄hec decre. expedit ꝑꝑ idqd̓ habes. jͣ. d̓ pͥbē. hi ꝗauctoritate. ⁊ d̓ cōceſ. pͥben. c. vl. v̓. vl̓ eos. emanauit autē ad declarationem eorū q̄ no. Inno. ⁊hoſt. de lr̄is facultatis. sͣ. de p̓bē. relatum. ⁊ compoſt. sͣ. eo. c. vltra duaschartas. v̓. ꝗd ſi papa. ⁊. v̓. ſed pone ꝙ abbati.y ¶ Eiuſdem eccleſie. ad quam recipitur.z ¶ Conſuetudinibꝰ. que ſeruāde ſunt. jͣ. de prebē. cū in eccleſijs.⁊ ¶ Statutis. no. capl̓m eccleſie poſſe facere ſtatutum dūmodo ſit licituꝫvt. jͣ. de v̓b. ſig. conſtō. vbi de hoc. ⁊ concor. sͣ. de conſti. cum oēs.9 ¶ Confirmatione apoſtolica. quid operetur confirmatio. no. xvij. q. iiij.frater. ⁊ sͣ. de conceſ. preben. qꝛ diuerſitatem.¶ Firmitate alia. puta vinculo pene cui ſe ſtatuentes ſpōtanee obligauerunt: vel forte per ſuperiorem ipſis ſtatutis appoſito vel cōfirmationeligari: vel alterius ſuperioris vel alia ſimili.a ¶ Cōcedimus facultatē. no. v̓bū. qꝛ ſi preciꝑet oī caſu diceretur apoſtolica auctoritate receptus. Et no. phanc formā cū dirigitur eis ad quos ſpectat collatio q̄ hic vocatur receptio: nō dr̄ grauata eccl̓ia adeo ꝙ locū habeat decr. sͣ. eo. mādatū. ⁊ .jͣ. e. c. pe. ī fi. qꝛ alid̓ ē ꝯcedere facultatē: ⁊ alid̓precipere. xiiij. q. i. qd̓ p̄cipit̉ ad idē. sͣ. de arbi. cū olim. ff. man. l. ij. in. fi.b ¶ Receptio. ſumitur hic receptio non pro inſtallatione: ſed pro collatione que ius confert. ad idem. jͣ. de preben. cum in eccleſijs.c ¶ Ad eos. in quibuſdaꝫ enim eccleſijs canonicorū receptio ⁊ prebēdarūcollatio ad ſolū ſpectat ep̄m vel prelatum tm̄: in quibuſdam ad ſolum capitulum vel conuentuꝫ: in quibuſdam cōiter ad vtrūqꝫ. hoc probatur. sͣ.de elec. cum in eccleſia. jͣ. ne. ſe. va. c. vno. de reg. c. vlti.Ptātem. recipiendi illum in canonicum.e ¶ Ad eoſdē. tm̄ ītelligo: ꝗd ſi cōiter ad eos ⁊ alios: adhuc idē credo ꝙ īprimo caſu cum iſti ptātem recipiāt ex viribꝰ lr̄aꝝ: nā qd̓ prius facere ſolinon poterāt modo pn̄t. Et de cōi nullus recte dicit: hoc meuꝫ. eſt. xij. q. i..§. vl. ⁊. q. ij. ꝗ manumittit̉ ⁊ ar. ff. de ſerui. vrb. pre. l. ſi parietem. ibi qꝛvolēs nō ſolū dn̄s eſt ⁊ facit. jͣ. de preben. cum in illis. in fi.f ¶ Receptus. ſi ergo recipiatur alter auctoritate apo. ſecūdus ⁊ nō pͥmusprimo vacātē p̄bēdā habebit: vt. jͣ. de preben. hi qui. Io. an.Niſi. iſtud fuit additū qd̓ non erat in extrauaganti decre. contingit.h ¶ Auctoritate noſtra. tūc gͦ lꝫ ad eos pertineat receptio apoſtolica dicit̉auccoritate receptus.i ¶ Expreſſe. ſic. jͣ. eo. duobus. in fi. jͣ. de preben. ſi motu proprio. in fi.gratioſe Diuiditur quia ponit diſtinctioneꝫ bimembrē. ⁊ ſcd̓mmembrum proſeꝗtur ibi: ſecus: ⁊ circa vtrūqꝫ determinat caſū dubium ibi. pretextu vero. do.k ¶ Si gratioſe. habuit aūt ortū hec decre. ab extrauagāti clemētis que īcipiebat: vt petitioni tue cōgrue ſatiſfiat. ⁊ ibi clemēs non diſtinguebat: ſꝫſimpl̓r dicebat: ꝙ ſi papa hāc gr̄am cōceſſerit vſqꝫ ad ſue voluntatis bn̄placitū: ꝙ ꝑ eius obitū nō expirabat gr̄a. ar. legis dicentis ꝙ vſufructꝰ re