PrimusDe re ſcripti.

De reſcriptis.

tumª vel ꝓceſſusᵇ ꝑ ip̄m habitꝰ nōvaleat: ſi ab excōicatoᶜ ſuper alio¶ Quā excōicationisᵉ vel appellatiōisᶠ articulo fuerit impetratumᵍ.TNno. iiij. ī concilio. lugdun.¶ Per clauſulā ꝗdā alij pn̄t ſolqͣttuor ꝯueniri: quorū noīa in primo citatorio expͥmantur: ne variationi ſit locus. Io. an.Um in multisᵖ iuris articuli⁊ infinitas reprobet̉: ꝓuideⁱ diximus ſtatuēdū: vt ꝑ illā generalēclauſulāᵏ: ꝗdā alijˡ q̄ frequenterᵐ in

lr̄isⁿ nr̄is īſerit̉: vltra tres velº quatuor in iudiciū nō trahant̉. ¶Quorūᵖ noīaq in pͥmo citatorio expͥmatimpetrator: ne locus fraudiʸ forſitā relinqͣtur: ſi circa eaˢ poſſitᶠ libere variariⁿ. ¶Dem in eodē.¶ Si actor ꝯtra reū ſuꝑ pluribusꝑſonatibꝰ lr̄as impetrat ad diuerſos nō valēt littere nec ꝓceſſus earū ⁊ reo ꝯdemnabit̉ in expenſis: ⁊idem in reo conueniente vel reconueniente actoreꝫ eodē durāte iudicio. h. d. Ioannes an.

viderint decre. vnde vel non ponderauerunt hoc v̓bum ipſo iure: poſitūin pͥncipio hic: vel hanc decre. putauerunt eſſe correctā ꝑ decre. pia qd̓ nōcredo: cum pars illa que correcta eſt remota fuerit: vt. jͣ. dicam.1 ¶ Reſcriptū. sͣ. e. dilectus filius abbas. ⁊ ſatis h̓ puto terminatā qōneꝫna q̄ri ſolet vtrū reꝰ actorē quē excipiēdo ꝯͣ reſcriptū ⁊ ꝑſonā repulit excōiixdis vigore corā ip̄edelegato recōuenire poſſit ⁊ pꝫ ꝙ nō. ſi .n. nullūē reſcriptū: ⁊ ꝯuētio ē pͥncipale: recōuētio acceſſoriuꝫ: ſublato prīcipali ⁊acceſſoriū. jͣ. d̓ reg. iur.acceſſoriū. cū ſuis ꝯcor.item cā ꝯuentiōis ⁊ recōuentōis ſimul ſunt tractāde. sͣ. d̓ mu. pe. c. i. d̓or. co. cuꝫ dilectus: qd̓ h̓eſſe non poſſet. iteꝫ cōuētio ē exp̄ſſuꝫ recōuentiotacituꝫ. ſublato igitur expreſſo: ⁊ tacitū ē ſublatūC. ſi reꝰ vel accu. mor.fu. l. vl. ⁊ facit qd̓ no. dede. cōiu. qd̓ ad te. ⁊ hocrenuit Tā. ber. brix. in qōne veneriali q̄ incipit: actor conueniebat reum.b ¶ Proceſſus. nunꝗd gͦ correcta eſt decre. pia. jͣ. de excep. vbi dr̄ ꝙ proceſſus habitus cū excōicato tenet donec opponatur exceptio: ⁊ poſtmoduꝫipſo abſoluto reaſſumatur cā in eodē ſtatu. ſol. non eſt correcta: īmo potiꝰcorrigeret̉ iſta ꝑ illā: cū illa ſit poſterior. ē. n. Inno. iiij. ſꝫ h̓ gre. ix. sͣ. ti. ꝓti. c. i. ſed neutra per alteram corrigit̉ ſed in diuerſis caſibꝰ loquunt̉. No.gitur pͥmo falſaꝫ eſſe opi. modernoꝝ: quā ber. in decre. pia in glo. ſed mirū. ⁊ īpre. decr. dilectus. ī glo. hic vr̄. ⁊ ī decr. d̓ off. dele. prudētiā. ī glo.ſic vr̄. ⁊ in glo. ſecus eēt. in quibus dixit reſcriptū ab excōicato impetratūvalere poſt ſuā abſolutionem: ⁊ vera eſt ipſius opi. antiqͣ vt ꝑ p̓dictas gl.apparet. ⁊ de eta. ⁊ qͣli. cū bone. ⁊ d̓ cle. ex. mi. ꝓpoſuit. Circa hāc igr̄ materiā ſic diſtingue: aut excōicatus maiori agit corā delegato: aut corā ordinario. In pͥmo caſu ſubdiſtingue: qꝛ aut erat excōicatꝰ tꝑe impetrati reſcripti: aut poſtea fuit excōicatus. In pͥmo caſu ſubdiſtinctionis hꝫ locumhec decre. vt .ſ. non valeat reſcriptum nec proceſſus ꝑ ip̄m habitus: niſi īpetratum fuerit ſuꝑ cā excōicationis vel appellationis: vt hic ⁊ ī cōcor. ſuperius allegatis. In ſecundo caſu .ſ. qn̄ poſt impetratōeꝫ excōicatꝰ fuit: locum hꝫ decre. pia. de of. dele. prudētiā. §. ſexta. Si agit coraꝫ ordinariotunc tria tꝑa diſtingue. ẜm vetera iura non tenebat proceſſus cuꝫ ipſo habitus. sͣ. de excep. exceptioneꝫ. alias non video qͣre ibi fieret cōdēnatio expenſarū ſi tenuiſſet proceſſus: vt ibi ēt no. poſtmodū ſtatuit ibi gre. ī deciſione huius decre. ꝙ teneret proceſſus habitus cū excōicato ſi reus eū ſciēter admiſit: alias non. ẜm moderna vero iura tenet proceſſus: ⁊ locuꝫ hꝫdecre. pia. ⁊ ſic corrigit̉ nec corrigit. Si q̄ratur q̄ ſit ratio diuerſi iuris ⁊dicatur ꝙ excōicatus īpetrans peccauit: ſe ingerendo cōioni hoīuꝫ. nō valet hec reſpōſio: cum eadem ratio ſit in ordinario. Si dicatur ꝙ hec ſit ratio: quia reſcriptū īpetratū fuit tali v̓itate tacita: que expreſſa lr̄as nō habuiſſet: non valet hec rn̄ſio. qꝛ tūc reſeriptū hꝫ elidi exceptionis ope: nonipſo iure. sͣ. eo. ſuꝑ lr̄is. ⁊ hoc no. ber. sͣ. eo. ad audiētiā. ij. vn̄ ſatis mirādum vr̄ ꝙ ſi ago corā ordinario tꝫ ꝓceſſus: ⁊ ſi ab eo īpetro delegatū: necreſcriptū valeat: nec ꝓceſſus: ſed pōt eē rō qꝛ iuriſditio delegata ſumit initium ex perſona agentis ⁊ īpetrātis: ⁊ ideo cū vitioſum fuerit pͥncipiuꝫ .i..q. i. principatus. nec reſcriptuꝫ valeat nec proceſſus. ordinaria autem iuriſditio ab actore agente non incipit; ⁊ ideo ibi ſecus. iteꝫ iuriſditio ordinaria fanorabilis: extraordinaria odioſa: vt. sͣ. eo. ad hoc. item quando ꝓceditur coram ordinario vel delegato impetrato ante excōicationem ē ī aliquo ꝗd īputetur reo: ꝗ de excōicatiōe debebat excipere ſi ſciebat: al̓s īueſtgare debebat: ſꝫ vt plurimū delegatū īpetrat actor abſente reo: ⁊ ideo nōvalet impetratio nec proceſſus habitus ipſius impetratōis vigore: vt hichis ergonibus: ⁊ excōicati odio ſpeciale dicatur: ꝙ in caſu v̓itas ſuꝑpreſſa ip̄o iure vitiet reſcriptum ⁊ proceſſum habituꝫ per illud.Excommunicato. maiori excommunicatione: vt. sͣ. de excep. a. nobis.jͣ. eodem. c. pia.d ¶ Alio. ꝗd ſi excōicatus īpetrat lr̄as inꝗſitionis. no. Gof. de of. deleg.prudentiā. in glo. colligitur ꝙ bene valent lr̄e: ⁊ hoc ideo: qꝛ fama ibi habetur accuſatoris loco: vt. sͣ. de accu. qͣliter. ⁊ lꝫ promouens ineptus appareat: nihilominus valet reſcriptū ⁊ procedetur ꝑ illud d̓ accu. cū oporteatvbi idem tenet Inno. ⁊ hoſt: ad hoc qn̄ excōicatus ſolū miniſteriuꝫ p̓buitnec noīatus fuit in lr̄is. iduil. ī ſpe. de inꝗ. §. i. v̓. ꝗd ſi ī lr̄a allegat Inno. ⁊ hoſt. C. de p̄ci. īpe. of. l. i. ⁊. l. vniuerſis: ⁊. ff. de inof. teſt. poſthum§. i. ⁊. l. ſi pars. §. vlt. non .n. refert ẜm eos a quo ⁊ quo tēpore fuerit nunciatum. ff. de peti. her. l. item veniunt. §. a quo. ⁊. ff. de euic. ſi rem. §. vl.credo ꝯͣrium: cum in odiuꝫ excommunicati ſit hoc inductumulle lr̄eeant niſi h̓ contēte: nec puto tutuꝫ a lr̄a recedere. ⁊ ad hocoptime facit: qꝛ ſi excommunicatus ꝓ alio lr̄as impetrat ad agendum nōvalent. sͣ. dꝓba. poſt ceſſionē. ⁊ bene refert interdum ꝑ queꝫ preces offeranturd̓ here. c. ii. §. iij. ad d̓cre. cum oporteat. rn̄de vt ibi no. ẜm Io.in glo. pe. preterea non eſt inimicus ita perſona prohibita ab impetrādo

ſicut excōicatus. vnde agit pro ſua īiuria qd̓ non facit excōicatus: de iudi. intelleximus. iiij. q. vj. omnibus.e ¶ Excōicationis. sͣ. de ſen. exc. cum pro cauſa.f ¶ Appellationis. sͣ. de excep. cum īter. ⁊. c. ſignificauerunt. ⁊. c. vlti.g ¶ Impetratum. ⁊ ſic īſpicit̉ tpͥs date vel īpetrationis: ad idē. sͣ. e. eam te. ⁊. jͣ.eo. tibi qui. de preben. euꝫ cui.ſequebat̉ aūt olim hic ī fi. talislr̄a: ꝙ coram eo actū eſt coramordinario ſil̓r irritum eſt cēſendum: niſi forſitan ꝗ cōueniturſcienter admiſiſſet eundē remota fuit qꝛ reuocata ꝑ decre. piavt dixi. sͣ. in glo. nunquid ergoIo. an.Um in multis.¶¶ Duo ſunt dicta quorumprimū cām p̓mittit: ſcd̓m ſummittit ibi: quoꝝ. Dominicus.h ¶ Multis. exemplifica. sͣ. d̓reli. do. c. vl. ⁊. jͣ. eo. ti. religionum. sͣ. de teſti. cuꝫ cām ⁊. c. ſignificauerunt. ff. d̓ teſt. l. i. ī fi.item in relictis pro redemptiōecaptiuoꝝ reſtringit̉ īfinitas. C.de ſacroſan. ec. vt īter diuinum. item reſtringitur ſeueritas cuꝫ multitudo peccauit. de cle. ex. mi. latores. cum ſi. item non oneratur heres in infinitum fideicōmiſſum ſoluere. ff. de le. iij. fideicōmiſſa. §. ſi quis decem. item nō valet promiſſio ne vlla exceptio deſerti iudicij obijciat̉: puta promitto ꝙ ſi ꝑ caſum fortuituꝫīpeditus fuero ꝙ cōparere nō poſſim non obijciam d̓ caſu. ff. ſi ꝗs cau. l. ſed ⁊ ſi ſiquis. §. queſitum. item in ſtipulatiōe dāni infecti non debet ꝗs eſſe in infinitumobligatus. ff. de dā. infec. l. ꝗ bona. §. vlt. item legatum qd̓ nō poteſt ſciri ex teſtamento: puta lego centū ei quē mihi ticius nomīauerit: nō valet. ff. de iu. fif. l.ita fidei. ⁊ merito reprobat̉ infinitas: qꝛ multitudo eſt canonibꝰ inimica. sͣ. de pͥben. qꝛ in tm̄. ⁊ oneroſa nihil habet honeſti. in aucͣ. de referen. ad fi. col. ij. ⁊ de h̓habes plures concor. de eta. ⁊ quali. c. pe.i ¶ Prouide. qꝛ per generalitatem iſtam derogabatur iuriſditioni ordinarie cuiper hanc conſtitutionem prouidetur.¶ Per generalem clauſulam. preter expreſſos .n. potuerūt quattuor ꝯueniri.l ¶ Quidā alij. sͣ. e. paſtoralis: ⁊. c. rodulphus. ⁊ idem intelligo de qͣlibet conſi.clauſula: vt ſi dicat̉ ticiꝰ ⁊ nōnulli hoīes ciuitatis bonon̄. vel ſi. mō. item ſi dicatur hoīes talis loci: nā aūt ꝯueniet eos vt vniuerſitatē: ⁊ tūc oēs hn̄tur loco vnius aut vt ſingulos ⁊ tunc ſolos quattuor preter expreſſos poterit cōuenire: ut ẜꝫinno.m ¶ Frequenter. ⁊ deo prouidendum fuit. ff. de legi. nā adea: ⁊. jͣ. de reſti. ſpo. frequens. hodie aūt hec clauſula non eſt in vſu.n ¶ In litteris noſtris. quid de litteris ep̄orum. dic ẜm Hoſti. ꝙ nō extenditurad illas. ad hoc. xxv. di. qualis.o ¶ Uel qͣttuor. olim trahebant̉. xl. ar. de teſti. cū cām: ⁊. c. ſignificauerunt. ⁊ decle. ex. mi. latores. ſi q̄rat̉ q̄ ſit rō qͣre reſtricta fuit ad qͣttuor: dic ꝙ arbitraria: qꝛeque potuit reſtringi ad plus ⁊ minus poſſet reddi ſimilitudinaria quā hēs. sͣ. d̓conſan. ⁊ affi. nō dꝫ. dico tn̄ ẜm ber. ꝙ ſuꝑ re indiuiſibili puta iudicio cōi diuidūdo fam. her. ⁊ ſic pn̄t ꝑ generalē clauſulam vltra qͣttuor euocari ad iudiciuꝫ. iteꝫoēs vltra illos qͣttuor ꝗ ius hn̄t in re pn̄t agere vel defendere pro ſuo iure coramillo iudice. ar. sͣ. de re iudi. cum ſuper. sͣ. de of. dele ſuꝑ eo. ar. jͣ. de elec. c. i.¶ Quoꝝ .ſ. illorū quos intendit conuenire ꝑ clauſulam: ⁊ dꝫ exp̄ſſio ī actis ſcribi de proba. qm̄ ꝯͣ. ⁊ dixerūt ꝗdam .ſ. inno. ꝙ in qualibet citatione illoꝝ debeātoīa noīa expͥmi: ſatis pōt dici ꝙ ſufficit expͥmi in citatione eius ꝗ pͥmo citat̉ ⁊ ſcribant̉ in actis: vt. sͣ. dixi. ẜm hoſt. vel ẜm bar. ſatis eſt ꝙ ſcribantur in actis lꝫ ī pͥmo citatorio nō ſcribantur: qꝛ iam ceſſat variatio: qd̓ ſatis credo: qͣſi hec lr̄a dicere uelit ꝙ antequā fiat citatio noīa exprimēda ſint illoꝝ qͣttuor: ⁊ credo tutius q̄fiat hec expreſſio in prima citatione q̄ ſit auctoritate reſcripti: ēt ſi fiat de expreſſisin eo. lꝫ alij ꝯͣdicentes ꝙ ſufficit ꝙ fiat in pͥma citatione alterius illoꝝ qͣttuor: ſedẜm hoc nō eſt plene fraudibus ꝓuiſum: ⁊ ſi q̄rat̉ an̄ de nō exp̄ſſis cōuenire poſſitpriuſquā cōueniat exp̄ſſuꝫ: eſt dicendū ꝙ ſic: qꝛ dōare liberare ⁊ remittere poteſtniſi forte in fraudeꝫ expreſſiſſet ẜm formā decre. sͣ. eo. ſedes. ⁊ hoc tenebat bar. inqōne veneriali que incipit. Aliꝗs īpetrauit. ſꝫ pone quattuor exp̄ſſit: poſtea mutat vnam ex perſonis vel neminem expreſſit: poſtea alterum conuenit: nihil excipitur: q̄ritur an valeat iudicium: ⁊ videtur ꝙ ſic: qꝛ hec exceptio dilatoria ē vt dici cōſueuit de exceptionibꝰ duaꝝ dietarū. sͣ. eo. nōnulli. itē qꝛ multa fieri prohibentur ⁊c̄. de re. ad apoſtolicam. cōtrariuꝫ dico ẜm. b. qꝛ ſi noīa in primo citatorio vel actis fuerūt expreſſa tēpore debito: ꝑinde eſt ac ſi in reſcripto fuiſſent expͥſſa: ſi non fuerunt expreſſa tempore debito: perinde eſt ac ſi nō fuiſſet ibi clauſulavnde cum reſcripta non extendantur ad alias res vel perſonas. de offi. dele. p. ⁊g. dico etiam ſi non excipiatur: non valet iudicium.q ¶ Noīa. ⁊ cognomina. vel certas circūlocutiones. sͣ. de teſti. ſed ex quadam. ⁊.ff. ſi cer. pe. l. certum vt euitet̉ equiuocatio. sͣ. eo. ſignificāte: ⁊. c. qꝛ nōnulli.rFraudi. cui occurendum eſt. jͣ. de renun. c. ij. cum ſi.s ¶ Ea .ſ. omnia.¶ Poſſit. impetrator.u ¶ Uariari. no. variationē ⁊ incōſtātiā reprobari: alibi: ꝑmittit̉: qd̓ dic ut plenedixi. jͣ. de re. iu. qd̓ ſemel. ⁊ no. ꝑ hanc lr̄am: ꝙ per lr̄as generales ad obtinendabn̄ficia: ex quo aliꝗd ſpecificauit ſine ꝓteſtatione: ſi ſuccūbat ad aliud trāſire nōpoterit: qꝛ ꝑinde eſt ac ſi ī reſcripto fuiſſet expreſſum illud beneficiū qd̓ optauit. jͣ.de conceſ. preben. qꝛ cunctis: quod ſane intelligas ẜm id qd̓ habes. eodē titu. ne