nō te audiemꝰ. Et hic intuendū eſt ꝙ guttule ille ſaguinis: īmo vna ſola ex eis ꝓ ſalute ⁊ redēptiōe totius ſuffeciſſet generis nr̄i: ꝓpter magnipenſionē diuini ſuppoſiti. Sed tn̄ dn̄o ip̄i tātillū hoc nō ſuffecit: qͥnos ſupra modū ⁊ mēſuraꝫ amauit. Unde ⁊ voluitſuo tꝑe ꝓ nobis abunde ſuū ſanguinē effundere: qͣti-nus pr̄ celeſtis viceuerſa ſuꝑ nos copioſiſſime ſuameffunderet miẜicordiā: q̄ vtraqꝫ ſupra modū nob̓ neceſſaria ſūt ꝓpter ꝓnitatē ad malū. ⁊ tarditatē ad bonū: Hic libeat cogitare quō infās ieſus ex dolore circūciſionis clamauerit ⁊ fleuerit: ⁊ nō dubiū quin mater ſua tenerrima ſibi ꝑmaxime cōpaſſa fuerit. q̄ etiam guttulas illas ſanguīs eiꝰ in pāno cū magͣ deuotione ⁊ reuerētia ſuſcepit. Immēſas igit̉ ei referasgr̄aꝝ actiōes ꝓ tā dignāti effuſione ſanguinis ſui:roga eū quatinꝰ te velit ſpūaliter circūcidere. malaividelicet cogitatiōes de corde. criminoſa ꝟba ⁊ inu-tilia. ceteraqꝫ hmōi que nō laudē. magis aūt vituperiuꝫ hn̄t. ⁊ oīa oꝑa mala. vt ſic ſis circūſione ſpūalipurificatus. ¶ Secūdo fudit dn̄s ſanguinē ſuum exmagna charitate cōtra inuidiā in mōte oliueti inſtāte iā articulo mortis ſue. qn̄ ꝓlixius orabat factꝰ inagonia. id ē certamīe cōtra mortē. vel mortis anxietate. quā qͣſi p̄ſentē videbat Et ideo dicitur tūc fuiſſe in agonia: ſicut infirmi in extremis laborātes dicūtur eſſe in agone. Uel dicit̉ certamē ⁊ reluctatio ſenſualitatis ac rationis. qꝛ agoniſabat ⁊ certabat ī eo