Retro vita deteſtabilis: an̄ iudiciū ſine mīa Miſcipctōr ſic dep̄henſus qͦ effugies? Apparere erit intol-lerabile: latere īpoſſibile. O quātus tūcerit planctuſqͣnta afflictio. qͣꝫtuſqꝫ meror: cū videbūt multitudi-nē electorū. Tunc. vt Sapͥ. v. d̓r. ſtabūt iuſti in magna cōſtantia aduerſus eos qͥ ſe anguſtiauerūt ⁊ qͥabſtulerūt labores eoꝝ Uidētes turbabūtur timorehorribili ⁊ mirabūtur in ſubitatiōe inſperate ſalutꝭ.⁊c̄. Et nota ꝙ tria augent eoꝝ calamitatē miſerabilem: videlicet accuſatio: teſtificatio. artatio. ¶ Treserūt accuſatores. Primꝰ diabolꝰ qͥ dicet. Eqͥſſimeiudex iudica iſtū eſſe meū: qͥ noluit eſſe tuꝰ. Tuꝰ eratꝑ naturā: meꝰ factus ē ꝑ maliciā. Meꝰ ē ꝑ culpā: qͥnoluit eſſe tuꝰ ꝑ gr̄am. Apoc̄. xij. Accuſabat illos an̄cōſpectū dei nr̄i die ac nocte. Tūc cognoſcent miſcripctōres ⁊ fatui qͣꝫ gͣuiter errauerūt acqͥeſcētes diabolicis ꝑſuaſionibꝰ. Secūdꝰ accuſator erit ꝓpriū ſcelusNā vt inqͥt Richardꝰ in. iiij. diſt. xliij. in iudicio co-gnoſcet qͥlibet hō pctā q̄ fecit tā iuſti qͣꝫ reꝓbi. Mali vt āplius cruciētur. qꝛ nō penituer̄t. Boni ꝟo ꝯſolabūtur. ⁊ hoc ex ꝯgnitiōe remiſſiōis ⁊ indulgētie qꝛpenituer̄t. ⁊ ſic diuīaꝫ mīaꝫ collaudabūt: Nō ſolū ipimet: ſꝫ ſingillatim vnicuiqꝫ manifeſta erūt oīa boa⁊ mala. Itē ſanctꝰ Bonouētura. Tūc illuminabuntur abſcodita tenebraꝝ. tūc reuelabūtur abſconditacordiū. tūc libri pādent̉ cōſcientiaꝝ: ⁊ ip̄e aꝑiet̉ qͥ di-citur liber vite. Quo fiet vt ſil̓ ⁊ inſtanti oīm oīa ſe