titute ſe i-matitu.

Neditatio prima tertie ferieqd̓ fuerit tāte mortis ⁊ miſerie cauſa: qꝛ ẜm Ambroſiū quoꝝ ſuſcepit naturā hoꝝ plorauit miſeriaꝫ. vtduriciā humani affectꝰ ad ſui excitaret ꝯpaſſionemDe hoc clamore appriate dici pn̄t verba Auguſtini īſermone Satagentis ⁊ ſolliciti ꝓ nobis in tribulation poſiti verba ſūt iſta. Uerba quidem teneritudi-nis ⁊ meroris: verba amaritudīs ⁊ doloris Nā qͥ de-uote ꝯſideraret exqͣꝫ anxio gemitu / exqͣꝫ alto ſingultu. exqͣꝫ ꝓfundo luctu. exqͣꝫ amaro plāctū hec vox incruce ꝓruperat ab ore dn̄i icſu: nullꝰ eſt ſi hr̄et pectꝰferreum qͥn molliret̉ ꝯpunctiōe. ſi ſaxeū qͥn ſcinderetur cōpaſſiōe. ſi ligneū qͥn flecteret̉ ꝯdilectiōe. ſi cre-um qͥn liqͣret̉ cōtemplatiōe Itē magnitudo acerbiſſime paſſiōis: vn̄ nō īmerito clamauit. pr̄. qꝛ chriſtꝰoīa nouit p̄terita. pn̄tia. ⁊ futura. ⁊ habuit duos reſpectus vnū ad pr̄em. ⁊ aliū ad hoīem. Ratione primi qͣꝫtum deū pr̄em dilexit/ tm̄ doluit de qͣlibet offēſione: ⁊ quātū dilexit pr̄is gl̓iam. tm̄ doluit de eiusignominia Sic tantū dolorē ſumpſit ꝓ qͣlibꝫ mor-tali culpa: qͣntū erat grauis eterni pr̄is iniuria. ⁊ qͣntum iuſta reqͥrebat emēda Et ſi vniꝰ pctī mortalisiniuria eſt infinitū gͣuis. qͣnta erat oīm ſiml̓. cuꝫ adquālibet culpā. aut pr̄is iniuriā habuit ſingularemaſpectum? Secūdus reſpectus erat ad hoīem: quiaqͣnto dilexit eos qͥ ſuū ſic offendebāt pr̄em. tāto dolebat de tali offenſiōe. vt claret maior offenſa amici qͣꝫextranei Maſtica o hō hic qͣꝫtum dilexit pr̄em ſuuꝫ.