Druckschrift 
1 (1494) Prima pars operum Johannis Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Circa preceptū Non occides XIII

quod optime didiciſſe cognoſcit. Uis bn̄loqͥ dixit ſocrates/ nil loq̄re niſi quod benedidicerisTqͥdem pͥma pars ꝯcluſiōis ſufficiēter ꝓbata ex pl̓ibꝰ forte ꝟbiſqͣꝫneceſſe fuit eruditꝭ in theologicisẜmonibꝰ/ ſed fortaſſis pl̓ibꝰ qͣꝫ oportuerat eruditis. Itaqꝫ deducta ē hec ꝑsex qͣdruplici radice. Ex fidei deſcpͥtōe queeſt habitus certus et verꝰ auditū v̓bi deiacqͥſitus. ad Ro. x. et Hebre. ix. Cuiꝰ fideiobiectū eſt ꝓpoſitio credenda. vl̓ collectiopluriū ac omniū credendoꝝ / ſicut accipitAthanaſius in ſymbolo Quicunqꝫ ⁊c̄.Alias fidei acceptōes reijcio niſi qͣꝫto fides infuſa reqͥrit̉ ad credendū catholice. Dehinc ſcripture ſacre teſtificatōne quoniam oīa ī ſacris ſcripturꝭ biblie ꝯtēta formalit̓ vel ſnīalit̓ in effectū. et ꝯſequēsdecē p̄cepta ſūt de fide. qm̄ oppoſita aſſertōe ꝑtinaci ſtat fides. Un̄ Gratianꝰ.Ius naturale ē qd̓ ī lege in euāgeliotinet̉ quo qͥſqꝫ iubet̉ facere quod ſibi vultfieri. ꝓhibet̉ inferre qd̓ ſibi nolit fieri. Dehinc ex eccl̓ie obẜuatōe damnat vt hereſes nedū illa ꝯͣriant̉ articul̓ ſpeculatiuiſnr̄e fidei. vt iſta/ deꝰ eſt. verūetiā ꝯͣriant̉ pͥncipijs et dictaminibꝰ pͣcticis. vt deꝰ eſtdiligendꝰ ſuꝑ oīa. ꝓximꝰ ſicut nos. Inqͥbus duobꝰ tota lex pēdet et ꝓphete. vtiqꝫ lex ē fides nr̄a vel de fide. Un̄ in ſcripturis ſacris Auguſtino teſte quicqͥd alibi noxiū eſt dānat̉. Deniqꝫ ex hereẜ deſcriptōnequā Hiero. dicit eſſe dogma falſum fideiorthodoxe ꝯͣriū. Et illic habita ē diſtīctio q̄dam ſunt pure de fide ſub qͣdruplicidu. quedā ꝑtinent ad fidē oppoſita ſapiunt hereſim. q̄dā ſunt imꝑtinētia. qꝛ apparet repugnāt vel ſequant̉ ad fidē. Inferebat̉ corollariū hec ꝯſeq̄ntia īpoſſibil̓ eſt et heretical̓. decē p̄cepta legꝭ ſūt euidentia ī lumine naturali. ſpectant adarticl̓os fidei nec ex eis deducūt̉. Exhincrōnabilit̓ motus fuit reuerēdiſſimꝰ magīPetrꝰ de verſa. exhibere ſcedulā quā tradidit. Alij ꝟo dicunt volunt qͥbuſdā hereticare videāt ne ex erroribꝰ ſe inuoluāt ⁊c̄Eteꝝ ſcd̓e ꝑtis deductōe ſunt īducte ꝯͣ pͥmā aſſertōeꝫ licitū ē vncuiqꝫ ⁊c̄. rōes ī triplici qͣt̓nario ⁊c̄.Fundat̉ pͥma ſuꝑ huius aduerbij ſaīguemaxime iam p̄ẜtim/ ſpēalit̓/ gallice me ſinernit̓. qꝛ p̄ſupponūt v̓itatē illiꝰ qd̓ prece-

dit. Alt̓a ſuꝑ ꝯplexo abſqꝫ mādato qͦcūqꝫ vel p̄cepto deducēdo ad ꝯtradictōnemqꝛ lex dei mandatū ē ⁊c̄. Tercia ſuꝑ intellectu plano ac reſoluto huiꝰ p̄cepti occides .ſ. hoīem ꝓpͥa volūtate. Sed vel iubēte deo reuelatōeꝫ/ vl̓ publice admīſtratōnis admiſſionem. Matth̓. xxv. .xxvi.Oēs gladiū acceperint ⁊c̄. Glo. ꝓpͥa autoritate ⁊c̄. Unde lex occidit Mihi vindictā ⁊c̄. Quarta ſuꝑ defectu iuriſditōis vel iudiciarie ptātis in occidēte tyran ſicut ponit aſſertio Quis es iudicasalienū ẜuū ⁊c̄. ad Ro. ij. Fundat̉ pͥmaſecundi qͣternarij ſuꝑ ꝯdemnatōe triū articuloꝝ hus wiclefde p̄dicātibꝰ abſqꝫ miſſiōe popularibꝰ corrigētibꝰ ad libitū dominos. et dn̄is bona eccl̓iaſticoꝝ rapiētibus ⁊c̄. qm̄ occiſor in caſu aſſertōis et peiꝰfacit qͣꝫ ī his caſibꝰ tribꝰ fiat. Fundabaturaltera ſuꝑ om̄i policia vera vl̓ p̄tēſa/ vt pueroꝝ ſub magiſtro/ int̓ ſe vt latronum vl̓paganoꝝ/ īmo vt demonuꝫ ſtatu p̄ſenti.Mat. xx. vt oīm bonoꝝ qͥbus oīa ordīatefiūt. Eſt aūt ordo pariū diſpariūqꝫ reruꝫvnicuiqꝫ ius ſuū tribuēs iniqͣ vſurpāſTercia ſuꝑ ꝯꝑatōe tyrānidis ad hereſim alia vicia deteriora ꝓpter non veniunthoīes paſſim occidēdi quōlibet et abſqꝫmādato. Quarta et octaua ordīe ſuꝑ ꝯꝑatiōe habētꝭ autoritatē iudiciariā ad habentē. ſicut ē rex. quidē rex poſſit ſineiuris ordine monitū vocatū/uictū int̓ficere. qͣntominꝰ cēſendꝰ eſt dare autoritatē implicitā vel interp̄tatiuā alteri cui mandatū ē/ īmo legibꝰ regꝭ ꝓhibitū. Pro his loqͥtur feſtꝰ Act̉. xxv. Et nicodemus. xvij. et in lege. Qd̓ iuſtū ē iuſteexeq̄ris. Demū pͥma tercij qͣternarijdabat̉ ſuꝑ ml̓tiplici notorietate iuris autfacti. que reqͥrebat̉ qͣlibꝫ circūſtantia ſeuclauſula hꝰ aſſertōis/ vt notoriū eēt talēmachinari ⁊c̄. qm̄ ex incertis nullo pactopōt certa mors inferri. Et ſi pōt qͥs occidi ad teſtimoniū vniꝰ qͣnto minꝰ nulliꝰ.Altera hec aſſertio qͣntūcūqꝫ circūſtantionata p̄t hr̄e ꝟitatē de pͥuata ꝑſona extra caſum diuīe reuelatōis notorie vl̓ caſūineuitabil̓ neceſſitatis. ſicut ex rōibꝰ aduerſarioꝝ/ qͣs qͥdem pridē vidimꝰ ſatis ꝯſtat.nec tamē caſus iſte neceſſitatꝭ ſꝑ excuſaretFundabat̉ vndecima exaggerandohec aſſertio ſe p̄iudicialē on̄dit ad om̄e genꝰ hoīm actiue paſſiue. licꝫ ꝯtracte poni