Propoſitio in cōcilio ꝯſtantien̄.
qͣꝫ ſi ob veritatis publicatōeꝫ/ vel dānationē erroris notorij guerras moueat qͥs ſeditiōes ⁊ bella. aut mouētibꝰ ꝓinde faueatatqꝫ ꝯſentiat ſꝫ in his ꝓnūc inſiſtere nō eſtnoſtruꝫ. ¶ Calūnia. ix. ¶ Suꝑaddit̉ nonacalūnia dicentium aſſertōes iſtas ſpectarenō ad iudiciū fidei ſꝫ ad cauſam ſanguīs⁊ qꝛ ꝯcernūt p̄cepta decalogi/ q̄ idcirco adfidē nō ꝑtinēt/ qꝛ ꝯtinēt euidentiā in lumine naturali. Cōcedamus in pͥmis ꝙ homicidiū in ſe ꝯſideratū ſpectat ad cauſam ſanguinis criminalē. Sꝫ homicidij iuſtificatio p̄ſertī ꝑ ius diuinū atqꝫ canonicū/ tāqͣꝫillud ſit licitū laudabile ⁊ meritoriū ꝑtinetvtiqꝫ ad iudiciū ⁊ iudices fidei. Eſt em̄ lōge aliud loqͥ de homicidio/ aliud de homicidij iuſtificatōe. ſicut aliud ē furtū. aliud ēfurti approbatio. Porro dū addit hec calūnia p̄cepta decalogi nō eſſe de fide etiamꝓprie dicta. fallit et fallit̉ ſic̄ alibi ꝓſpicua⁊ irrefragabili rōe mōſtratū ē. Edocuit hͨtituli formatio obinde ꝓueniēs vt fert̉ dūq̄ſitū ē vtrū he nouē aſſertōes ſint fidei iudicio reprobāde ſꝫ hͦ fieri ꝓcurans inciditin fouea quā fecit. ¶ Calūnia. x. Subinfert̉ tandē vltima ꝓnūc calūnia q̄ me pariter cū rege q̄rit inuoluere/ tanqͣꝫ aliqͥd execrabile cōmiſerim. Ecce inquiūt iſte xp̄ianiſſimū regē exponit diſcrimini turpis note erroris vel hereſis in cauſa quā nō voluit nec vult aſſumere. ¶ Hic rn̄deo pͥmo ꝙneqꝫ regē neqꝫ prudentiſſimū ꝯſiliū ſuū totum/ neqꝫ vniuerſitates neqꝫ p̄latos neqꝫcleꝝ ſui regni ita in māu mea teneo. ꝙ eosſufficiā vel debeā ꝓhibere a defenſiōe cauſe fidei/ neqꝫ certe volo. Ob hͦ em̄ rex dicit̉xp̄ianiſſimꝰ velut antonomatice/ qꝛ fidē ꝓtegit ⁊ defendit. ¶ Dico ſcd̓o ꝙ an̄qͣꝫ rex voniret hic in cauſam. aſſumpſi mihi cauſamip̄aꝫ mō qͦ decebat theologū. a qͦ mō neqꝫdiſceſſi neqꝫ diſcēdo neqꝫ diſcedā deo mihi ꝓpicio/ ſicut reꝑiri debet in actis me itarn̄diſſe. Erat modꝰ ꝓcedēdi ꝑ denūciatōꝫeuangelicā ꝯͣ doctrinā erroneam in fide ⁊moribꝰ ac ml̓tiplicit̓ ſcandaloſam. ¶ Dicotercio ꝙ dū ſenſi ꝯmiſſarios in cauẜ fideialit̓ intēdere. qꝛ citabāt me vt irē diuionē.⁊ tutiꝰ mihi forte fuiſſet ire in babylonem.qꝛ inſuꝑ nihil intendebā ꝓcedere ꝯͣ ꝑſonaꝫqualēcūqꝫ nec ꝑ ſtrepitū ⁊ figurā iudicij īterrogatus ſi facerē meā partē rn̄di ꝙ huiuſmodi denunciatōem ꝯͣ ꝑſonā neqꝫ fecerā neqꝫ faciebā. et retribuat deꝰ ī bonū illiſ
qͥ ꝯtra ſatagentes oppoſituꝫ/ qͥbꝰ ignoſcatdeus meam innocentiam ⁊ ſimplicitatemreuelauerūt hoc memori grataqꝫ mēte retineo. ¶ Dico quarto ꝙ ſi materia ſtetiſſetin puris terminis theologicis/ tractandoeam ſtilo theologico qualiſ predeſcriptuseſt. ita ꝙ de intereſſe perſonali cuiuſcunqꝫperſone nequaqͣꝫ fuiſſet actum/ non opusfuiſſet introducere regꝭ autoritatē Nūc autē dū res tractata ē ⁊ tractat̉ ꝑ aduocatos⁊ ꝓcuratores et notarios. et ꝑ ſtrepitū et figurā iudicij ſenſit aduerſa ꝑs/ credite ſenſimus ⁊ nos/ ꝙ diuitibꝰ et diuitijs opꝰ eratEt ecce lr̄as inſtructōis miſſas ꝑ ꝑtē aduerſam ex hͦ loco in burgundiā/ q̄ ſatis hͦ īdicant/ ſꝫ eas ꝓpalare iuſſio ſacri huiꝰ concilij cū ꝓpoſiti modeſtia nō ꝑmittit. Hicꝟo iuridicꝰ ꝓcedendi modꝰ/ qualis predictus ē/ ml̓tos exterruit/ ne manifeſtas hereſes hic dogmatizatas et notorie p̄dicatasvellēt vl̓ auderēt denūciare iudicibꝰ. Quiſaūt ſit ſtilus in hac fidei mat̓ia p̄cticandiſcedula poſteriꝰ legēda docebit. ¶ Cōcludēdo tādē ⁊ ꝯſtāter affirmo/ me firmit̓ credere et nullatenꝰ dubitare ꝙ hec doctrīa ꝓpoſitōis defendentꝭ mgr̄m Ioh̓em paruicū ſuis aſſertōibꝰ ſicut inuēta ⁊ in iſto codice ꝯtinet̉ ē erronea ī fide et moribꝰ ac ml̓tipliciter ſcandaloſa. Ꝙ ſi fuerit aliqͥs velaliqͥ qͣntūcūqꝫ ml̓tiplices volentes chriſtianiſſimū regē calūniari/ ꝙ nō fecerit ī hacꝑte iudiciū et iuſticiā/ credēdo ⁊ credi mādando ſicut mō dicimꝰ / ⁊ ſicut oꝑatus eſt/ego nedū noīe regꝭ xp̄ianiſſimi/ ſꝫ etiā propͥo noīe ꝯſtituo me partē defendētē ad penā taliōis/ ꝓ me ⁊ mihi adherere volētibꝰin hac ꝑte/ et corā hͦ ſacroſctō et vniuerſaliꝯcilio/ dei nutu ꝯgregato. Dico ꝑtē defendentē. attēdite qꝛ ꝑtem accuſantē ꝯͣ ꝑſonaaliquā neqꝫ feci/ neqꝫ facere ꝓ nūc niſi qͥdaliud vrgeat diſpoſui. Nō enī mihi colluctatio ē aduerſus carnē et ſanguinē ſed aduerſus pͥncipes tenebraꝝ harū ⁊c̄. ¶ Faciat igit̉ ſil̓r ꝑs aduerſa ponat ꝑſonā ꝓpͥamin qͣrela dn̄i ſui. īmo certe ꝯſilio meo nō faciat. aut ſi fecerit ꝯqͥeſcat. abſit a me vt gaudeam ſuꝑ iniqͥtate et nō ꝯgaudeā veritati.¶ Sed ecce pr̄es orthodoxi/ deo iure amabiles/ dū int̓ loq̄ndū retor q̄o mētis ocl̓osad p̄aſſumptū thema qͦ diximꝰ. Deꝰ iudiciū tuū regi da. rapior quodāmō de viuisad mortuos dū id qd̓ ſubdit̉ intucor/ ⁊ iuſticiā tuā filio regis. Et anīaduertite p̄cor