Druckschrift 
1 (1494) Prima pars operum Johannis Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Trilogus

matiſqꝫ vinculo vr̄is iudicijs niſi reſipiſcerent ligabātur. Atqͥ ſtupidos forte voselingues effecerat timor. qͥs timor? timorcadens ī viros cōſtantes Un̄ ortus? indeortus. Qd̓ ſicut ſcribitis vir qͥdā legatꝰ exvr̄is fere necatus ē in ꝯcilio pariſien̄. celebrato. O qͣꝫ ꝓuide trepidaſtis. tua resagit̉ paries ꝓximus ardet. Poterat vnicuiqꝫ veſtꝝ ſi obmutire p̄ſūpſiſſꝫ ſil̓e ꝯtigiſſe. nōdum ꝟo ita deſipitis frēs. vt hec dicatis. et ſi ita loqͥmur. alioqͥn animo certarevos pollicemī vſqꝫ ad mortē iuſticia.nondū vſqꝫ ad ſanguinē reſtitiſtis/ ſi vosplꝰ triēio pauor pueriliſ exterruiſſet trepidātes timore vbi erat timor. qualiſtimori locꝰ ẜuabit̉ vbi ꝓmptos defenſores et ꝓpulſores īiurie ep̄s ille mox inuenitdn̄os duces ſicut teſtamī. Quid ſi cerebroſus. ſi capitoſuſ. ſi p̄ſumptuoſe loqͣr aut minax/ erat ille veſter ep̄s? eſt noſtꝝ diffinire. ſed neqꝫ ē vſqꝫ qͣꝫ īcredibile. ſi tal̓ erat ī turbā alacriū īgenioqꝫ viuaciū iuuenūīcautꝰ īꝑegit exagitatꝰ ab eis ẜm meritūſuū exibilatꝰ extitit Sed ad ſilētiū vr̄mregredimur. Rn̄dere poſtulamus vbi tuncerat dolor ille ingens (ſicut ex hiſtorijſtrahitꝭ) mutos etiā ex natura loqͥ cogit duꝫ recentior erat īiuria. plaga noua curatōniꝓximior. dolor iſte veſter nūc eſtuare voſiactatis. quorſū abierat? aut vnde nūc ſubitus emergit? deniqꝫ dolor iſte ab initioerat quaſi. muſtū nouū abſqꝫ ſpiracl̓o nōnein ſtrepitus vaſtos fortiꝰ erūꝑe nōne clamores horridiores extorq̄re debuerat? Atꝟo ſcandalū vobis erat formidini. Qualeſcandalū? paſſiuū an̄ actiuū. datū ſcꝫ an acceptū? rumorē qualēcūqꝫ paueritis damnat Grego. tradit eſſe deſerēdā ꝓpterſcādalū veritatē vite doctrine et iuſticie.lem hic aſſeritis. Sed exitū ſubtractionisaut (ſicut ſermo veſter loqͥmur) partū infelicem p̄ſtolabamī. qͥd ita q̄ſumus? nūqͥd abeuentū negociorū/ metiri actoꝝ bonitatem cōgruū vel neceſſariū iudicatis? videte ne fallamini. Quāta ſunt optimo initiata pͥncipio. qͣnta ī qͥbus nihil v̓tuoſe moralis prudentie defuit. tn̄ ſucceſſu ꝓſperovel intento caruerūt. ad qd̓ pōt violate traduci illud. Careat ſucceſſibꝰ opto qͥſqͥs abeuētu facta notāda putat. Noſtꝝ ē plantare/ noſtꝝ eſt rigare ẜm prudentiā a deo nobis inſitā. hec ꝟo nihil ſunt oīa/ ſꝫ incrementi cōſūmatōeꝫ dat chriſtꝰ ē. Narrat iu

dicū lib̓. filios iſrael pugnātes dn̄i monitu bis magna ſtrage corruiſſe. qͥs tn̄ dixerit eos de aggreſſu pugne ꝓpt̓ inculpandos? At ſorte ꝓlixus ſermo epl̓e vr̄e talētꝑis tractū vt elaboraret̉ exigebat. vtqꝫ coaceruaret̉ interim gͣndeꝫ congeries maledicoꝝ in nos verborū / vt inſuꝑ grādiloquātragediā contumeliarū. vt ſales aſꝑſos ſatyrice improbeqꝫ reprobatiōis expueret innos fraterna illa vr̄a dilectio. Sed ꝓfectoſi fuiſſet iniqͥtas noſtra vt talia audire meruiſſet (quod libera voce refellimꝰ) certe tamen vr̄a amicicia ex ſil̓itudine qͣdam ſtudiorū nobis obnoxia vr̄aqꝫ prudentiauitas qͣlis deceret ſtudioſos digna apparebat. que pulcriori et illoto obſcenoqꝫ ſermone vteret̉. dignū erat illd̓ ſpeculū qualevos eſſe gl̓iamini qd̓ radijs purioribꝰ rutilaret digna deniqꝫ vinea veſtra/ que non inhis maledictorum labruſcas degeneraret.Poeticū ē inuolutrū/ muſas agreſtes id̓oin picas ꝯuerſas eſſe. et quoſdā agreſtes inranas. et alios ī ſimias. aragnes in araneā.nioben in ſilicē. et alios in alia. qꝛ linguisabuſi ſt̓. eas in maledicta latrātes Preclaredemū ab Ariſto. dictū eſt. Honorē eſſe inhonorāte ita ꝓculdubio illiberal̓ cōtumelioſa vituꝑatio ſordidat exprobrantē. Naꝫqualis vnuſqͥqꝫ eſt talia dicit. ſicut de terra eſt de terra loquit̉. Sed vituꝑare nos Aſicut tamē epl̓e facies on̄dit veſtra nullatenus erat intētio. qͣlis nimiū laudare obedientiā inobediētie ſcelꝰ deteſtari/ cāmterea defendere pape et eccl̓ie. deniqꝫ a deuio nos infauſte ſubſtractōis auertere. eſtne igit̉ vr̄a frēſ prudētia oblita ſui. vt arroget ſibi docēdi nos officiū in re p̄ſertimnotiſſima obediētia bona eſt/ inobedientia mala gͣuiterqꝫ plectēda. qͥſ ignorareſumi p̄t? maxime apud nos quoꝝ ſtudiuꝫantiqͥus ſolēniuſqꝫ numero qͣꝫ merito etauctoritate ſꝑ extitiſſe nec ip̄i negaretꝭ. inimici nr̄i ſunt iudices. tātū ceteris ſuꝑeminet vniuerſitas nr̄a qͣntū inter virgulta cup̄ſſi. Amplius vero inobediētia (ſiita neceſſe fuerit) noſ edocēda erat ne diſpēdioſiſſimꝰ ſermo trahēdꝰ autoritates emēdicatas ingeſtaſqꝫ ſine ordīe pueriles ꝑiodos aſſidue ſil̓es et plꝰ equo ſonorosfaſtidioſam nugacꝭ repetitōnis eiuſdē ſiniſtreitatē/ deniqꝫ iraſcēdo/ dentibꝰ frendēdo tabeſcēdo in nos qͣſi beluina feritate moxꝯculcādi/ lacerādi deuorandiqꝫ videremur