Coram papa Benedicto

VII

ſctītudo ſi nō tuā dn̄e? Certe paꝝ ꝑfuturaē tua vniꝰ iuſticia/ ſi eā vicerit diſſil̓is aliorū affectio. Uteris ſubīde mēbris tuis/ regiſqꝫ ſūmi ſecutꝰ exēplū. quemadmodū abillo diſcurrūt aſſidue ſpūs angelici ad hominū mīſteria. ſic diriges ꝑ orbē terraꝝ pacis nūcios. ¶ Uide tn̄ qͣlibꝰ mēbris vtariSunt q̄dam ꝑalitica q̄ ſi volueris ī dextꝝmouere/ praue potiꝰ ferent̉ in ſiniſtrū. Proinde magna cura tibi ſubeūda ē/ vt ad hocminiſteriū idonea diligas. Poſt habeb̓ rerū minorū curaſ/ vt huic maxime maior acefficacior inſeruias. Uide q̄ſo ſi careas oneribꝰ. vide ſi qͥs alius tāta ſollicitudīe fatigetur qͣnta tu. Uere hͦ dixerim ſūmus honorſummū onus. Sed ne te onus terreat ſi bene mīſtraueris ſūmi oneris ſūmū p̄mium.Uide deniqꝫ ſi nō tibi incūbat cū eximiorege pſallere. durū qͥdem ſꝫ vigilātꝭ viri cāticū. Si dedero ſomnū ocul̓ meis ⁊ palpebris meis dormitatōꝫ/ et reqͥem tꝑibꝰ meiſdonec inueniā locū dn̄o. Sꝫ quē locum?Pacē nēpe. In pace factꝰ ē locꝰ eiꝰ. Sꝫ q̄nam eſt hec pax? trāquilla bonoꝝ ꝯcordiaNō ē enī pax ip̄ijs dicit dn̄s. Tolle igiturvicia/ reduc virtutes. Redde mihi formā.redde vitā. redde etiā cū dn̄o gͣtū locū īuenire cū hͦ tꝑe regnū iſrl̓ reſtituerꝭ. ¶ Hec eccleſia tecū. Cuiꝰ vocibꝰ nihil alid̓ adijcioniſi p̄catōem hūilē. vt det deuſdies vite acrobur v̓tutis / vt ſub tuo pōtificio pulchrepacis dilatatōeꝫ ampliſſimā videre poſſimus Amen.¶ FinitIncipit ſermo eiuſdē habitus Maſſilie corā papa Bn̄dictoAnno. M. cccciij. nona nouēbrisEnedic hereditati tue ſanctiſſime pr̄ Bn̄dicte. bn̄dic obſecramus. vt ẜm nomē tuū ſit ⁊ lauſet oꝑatio tua. det bn̄dictionembenedictus. quoniā abſqꝫ bn̄dictione p̄uia eloquiū noſtrū ꝓrſus eſſet īualidū. eloquiū inqͣꝫ qd̓ ego ſeruus tuꝰ ꝓparte et noīe hereditatꝭ tue peculiaris/ queeſt vniuerſitas pariſien̄. p̄clariſſima/ abſqꝫdubitatōe et pͥmogenita ſtudiorū habiturus ſum cū iſtis legatis ſuis p̄clariſſimis⁊ ꝓbatiſſimis certe virꝭ. S. t. fideliſſimis.qͥbus aſſociatꝰ ſum īmeritus/ ⁊ dux verbifactꝰ. et hoc te ꝓpicio pr̄ beatiſſime/ te bn̄dicēte. te benigno. Alioqͥn niſi tu dn̄s dede

ris benignitatē/ terra nr̄a que eſt hereditastua. qͦ pacto dabit fructū ſuū. Niſi benedictōem dederit legiſlator/ ſubditi qͥbus paſſibus ibūt de v̓tute in virtutē? Deniqꝫ niſitu dn̄s iuſſeris benedicere; qͦ auſu auderetparuitas mea corā ſumma tue btītudiniscelſitudine in cōſpectu huiꝰ celebris conuentus indignū os aperire. Igit̉ Benedicte pater ſancte benedic tu mihi. benedic ⁊hereditati tue. Hanc ego benedictōis gratiā reportare ſperās a beniuolētiſſimo ⁊ ſereniſſimo S. t. ſpiritu/ aperio rurſus fidēter os meū vtens cōpellatiōe ſingulari nōqͥdem ꝓ indignitate (procul nefas tale) ſedꝓ ſingulari dignitate ſicut tua ſingularꝭ eſtdignitas. ne quis indigne ferat morē iſtuꝫloquendi ad deū/ et priſcā ſanctorū patruꝫ⁊ oratorū conſuetudinē. et obſecrās dico ꝓphetica imp̄catiōe. Benedic hereditati tueHereditas hec tua cuius benedictōnemexpetimꝰ duplex inuenit̉. vniuerſal̓ et partialis. iuxta quod oratōem noſtram in duos ſecernimꝰ articulos. ſicut ad duo prīcipaliter miſſi ſumus. ¶ Primū ⁊ hoc precipuū eſt querere pacē ſuꝑ iſrael. hoc eſt ſuꝑeccl̓iaꝫ. que ē vniuerſal̓ hereditas tua. Hereditas mea iſrl̓ ait ille cuius vicarius es īterris. ⁊ a quo tu paſtor illi. tu colonꝰ ⁊ agricola ſup̄mus p̄latus es. Propterea ſane cūbeato Martino cuiꝰ inſtat celebritas/ felicem hanc virtutū ſuaꝝ cōſūmationē exiſtimare debes ſi pacē eccleſie integrā reliq̄ris¶ Alter ꝓinde noſtre legatiōis articulus ē/benedictōnem gratiarū poſtulare ꝓ alterahereditate tua quodāmodo peculiari. ⁊ q̄ ēeccl̓iaſtice hereditatis pars q̄dā florētiſſima et p̄clariſſima et electa. pace aliaꝝ dixerim. De qua gloriari potes ꝓphetica exultatione. etenī hereditas mea p̄clara ē mihi.Hec ē hūilis et deuota. S. t. filia pariſiēẜvniuerſitas que cū iacob nō dimittit te niſi benedixeris ei. ꝯſurgente aurora benignitatis tue ⁊ ſerenitatis tue. ¶ Eget nimium. ꝑvtraqꝫ hereditas iſta bn̄dictiōe tua vt aperiente te manū tuam/ manū tue bn̄dictōisomnia impleant̉ bonitate. et dn̄i ſit ſalus.⁊ ſuꝑ populū tuū benedictio tua. Inuaſititaqꝫ hereditatē eccl̓ie aper de ſilua et ſingularis ferus depaſtꝰ eſt eam. Ques quoqꝫ etceteros armētorū greges. hoc eſt populosſimplices ⁊ oīs conditōis hoīes miſerando more et execrāda penitꝰ diuiſiōe diſperſerūt. ⁊ hereditatē tua vexauerūt. Quā ego