Tractatus alius
iuris. vl̓ ſaltem nō erit veriſil̓e. vel neceſſe ꝙomnes obediāt ſnīe tal̓ ꝯgregatōis q̄ n̄ eritin forma iuris ꝯuocata ⁊ ita erit totū quodibi aget̉ dubiū fluctuās ⁊ inualidū. Concilium autē generale nō pōt cōuocari ī formaiuris niſi auctoritate ſūmi pontificꝭ. di. xvijcum ibi allegatis. Et p̄ẜtim ſi ſit aliqͥs taliſvel talis reputatus in eccl̓ia/ ⁊ ſi nō ꝑtinaciter refutauerit celebrare conciliū/ dū ſuꝑ hͦrationabiliter fuerit reqͥſitus. Iſtas duaſ exceptōes reputarēt aliqͥ iuriſtarū etiā ſuꝑfluas. quia tenent regulā in ſuis terminis generaliter eſſe verā. tn̄ ita dicimus in ꝓpoſito.Supponimꝰ inſuꝑ ꝙ Bn̄dictus nōdū depoſitus ē de papatu/ quia nec fuit iuridiceaccuſatꝰ nec auditꝰ/ et ꝑ cōſeq̄ns nō conuictus. Nam ⁊ ſi heretie ⁊ ſciſmaticꝰ ſit iuredeponendꝰ/ et apud deū ſic mereat̉. nō ē tn̄depoſitus de facto ante ſentētiā. no. v. q. iiij.Noue. ⁊ gloſe ſuꝑ hͦ verbo. Exēpla ſūt ml̓ta in ſil̓ibꝰ materijs/ de ep̄is/ aut inferioribꝰpͥncipibꝰ aut p̄latis. Ꝙ ſi qͥs dixerit nō eſſeexpectandam ſentētiā a iudice latā dū ferat̉a iure dū notoriū factū ē. Iſtud directe eſtꝯfundere omnē ordinatōem policie. ⁊ cōtraomnē eccl̓ie regulā. Nā qͥlibet ad libitū dicere poterit d̓ nō notorio ꝙ eſt notoriū. ⁊ ſicqͥlibet erit iudex in cauſa ſua. Sicut ad propoſitū p̄ſens poſſemꝰ applicare. Nā multadicūt̉ a multis eſſe notoria crimīa ꝯͣ Benedictū que alij vl̓ negant vl̓ approbāt. ¶ Deinde dicētes ꝙ papa hereticꝰ minor ē qͦcūqꝫcatholico et iuriſditōi eccl̓ie ſubeſt/ ītelligūtꝙ ab alijs p̄t vt inferior iudicari. ſed an̄ iudiciū debet ſꝑ reputari maior. Nō enī inſemur errorē qͦrundā dicentiū iniuſtū nō poſſe iuſte dn̄ari. Iura ad hec nō allego. qꝛ totus textus libri ꝯciliorū ab Iſidoro plenꝰeſt ꝙ ꝯciliū nullū robur habꝫ nec p̄t ꝯuocari niſi autoritate pape/ ⁊ ꝙ etiā an̄ oīa ſpoliatus debꝫ reſtitui. In ꝓlogo vocat iſtas duas regulas duas claueſ ⁊ duos gladios ſuificiētes ⁊c̄. Et eſt caſus ī termīs de Symaco papa. qͥ licꝫ accuſatus eſſet de hereſi cōuocauit ꝯciliū. ⁊ ante oīa reſtitutꝰ ē. Poſtmodū ſe purgauit. Reꝑit̉ etiā ꝙ clerꝰ romanus .ſ. cardīales puniti ſunt eo ꝙ a papa diſceſſerāt. ¶ His ſuppoſitis arguamꝰ vltra qͦmodo dn̄s Benedictꝰ ꝯuocabit ꝯciliū ſtāſin carcere ⁊ ſpoliatus vt dicit̉. Qualit̓ etiaꝫilli qͥ nō reſtituūt obediētiā iā ſubtractā ſibi parebunt? Qualiter etiā ip̄emet in cā ſuaaudiet̉ vt iuris eſt ſi nō relaxet̉ ſiue det̉ lib̓ta
ti ſaltē in ꝯcilio? Qualiter p̄terea poterit ml̓tos a ꝯcilio abijcere. vel petere remoueri tāqͣꝫ inimicos ſibi/ ſpecialit̓ ꝓprioſ fratres dominos cardinales? Et an cauſaꝫ habeat ſuꝑ hoc rationabilē videte qͥd p̄ſumendum?¶ Secūdo ſic arguit̉ ex ꝑte cōuocandoruꝫ RꝘ ſi veꝝ ſit ꝓuerbiū. Ubi ml̓titudo ibi cōfuſio. p̄cipue hic habꝫ ꝟitatē qn̄ nō ē vnioſub aliquo capite neqꝫ ſub eadē r̄gula ſiue lege. Sed ꝯuocādi de diuerſis regnis. īmo d̓eodē regno nō ꝯueniēt ī iudicio et opiniōeſuꝑ eodem capite/ ꝑ realē ⁊ omnimodā obediētiā vt veriſimilit̓ ſupponit̉. Et hͦ eſt/ qꝛnō ꝯueniūt ſub eadē regula ſiue lege/ que eſtde ſubtractōnis rōnabilitate/ dicētibꝰ alijsſubtractiōem bene factā et ꝯtinuandā forealijs nō ſic. ſed et male facta fuit. Et ſi benefacta. tn̄ rebꝰ īmutatis nūc ē mutāda. et itamurmur erit inter eos. ⁊ qͥs ꝯpeſcet illud?Deniqꝫ nōdū ſcimꝰ an alij pͥncipes volentꝯuenire nobiſcū/ p̄ẜtim ad hͦ tractanduꝫ ſip̄ſciuerint. Neceſſe tn̄ eſt vt p̄ſciant. nec p̄ſumendū eſt qͥn ante oīa hͦ ſcire flagitēt/ dū ꝓponet̉ eis iſtud ꝯciliū. Ꝙ ſi ab eis veritascelet̉ ⁊ mendacijs ſeduci q̄rant̉. qͣꝫ indecoꝝhͦ eſſet īmo ꝑiculoſiſſimū et ſcādaloſiſſimūneſcit nemo. Ꝙ dicat̉ eis nos velle tractare an Benedictꝰ ſit verꝰ papa vl̓ ſciſmaticꝰ.⁊ ꝙ certū putāt ī dubiū reuocare. veriſimilius eſt ꝙ rn̄debunt ſe certos eſſe nec velle hͦdiſcutere/ ſicut obediētia ꝑtiſ intruſi nūc vſqꝫ rn̄det. Ecce igit̉ qͣꝫ difficile ſit vel impoſſibile ꝯuocādos in vnā viaꝫ ꝯiūgere ꝓ diſcuſſiōe negocij qd̓ loqͥmur. ¶ Tercio ſic arguit̉ ex ꝑte mediorū in tractādo Preſupponamꝰ itaqꝫ illud qd̓ nō eſt veriſil̓e ꝙ oēſ vnanimi aſſenſu de iſta obediētia/ velint ꝯuenire ad ꝯciliū/ ꝑtractādo hanc materiā ⁊ ſi nōſolā tn̄ p̄cipue ⁊ pͥncipaliter iſtā. Cōſtat ꝙBenedictus ⁊ ſui ꝓ ſe audient̉ in ſui defenſiōe. ꝓpt̓ea videndū eſt ante oīa ſi ea q̄ opponuntur ꝯͣ ip̄m vel opponent̉ ſint talia q̄ debeant facere fidē omnibꝰ etiā ſibi obediētibus ⁊ fauentibꝰ. qꝛ ſi nō ſint talia ⁊ talit̓ euidentia nō ſolū fruſtra. īmo ꝯfuſibiliter ea ꝓponemus/ nos qͥ ſubtractōis cōtinuatōemdefendimus/ ⁊ ponemus nos in ꝑiculo note ſciſmatis. ⁊ ꝯdēnatōis obprobrioſe. Addito hoc ꝙ fauor ⁊ amor multū impediūtiudicia hominū ⁊ iuſtorū/ licet hͦ nō credātvel videāt. Cū ergo maior ꝑs in cōcilio eritde eis qui ſubtractionē aut ſaltē ſubtractōnis continuatōnem reprobēt nō reſtat niſi