Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

volūtatis atqꝫ libertatꝭ arbitrio. Docuit xp̄s nycodemo loquēs dixit. Sp̄s vbivult ſpirat. Et apl̓s poſtqͣꝫ dixerat diuiſiōes gr̄aꝝ ſunt. dinuerās eas ſubdit. Hecāt oīa oꝑat̉ vnꝰ idē ſpūs. diuidens ſingulis ꝓut vult. Itaqꝫ deꝰ (ſic̄ dic̄ Iob) lumē tenet in manibꝰ. claudēs aꝑiēs ꝓut vult.cuiꝰ vult miſeret̉. quē vult īdurat. eſt induratōe ꝑmittit. Neqꝫ em̄ qͥſqꝫ dicere pōt.Cur ita facis? etiā ſi ꝑierīt natōeſ qͣs fecit.cui ē rōe volūtas oīa q̄cūqꝫ voluit fec̄cippeelo in t̓ra ⁊c̄. Defec̄ ad huiꝰ ꝯſiderationis īꝑſcrutabileꝫ abyſſuꝫ oīs pene ph̓o. aſtrologoꝝ. epycureoꝝ. ſtoycoꝝ/ īmo etꝑipateticoꝝ ꝑſcrutatio. dicentiū vl̓ deūeſſe vl̓ curare res extra ſe vl̓ agere neceſſitate nature ſic̄ ſolē ignē. Quid idcirco mirādū ſi deū ſic̄ deū gl̓ificauer̄t. neqꝫ gr̄aseger̄t. ſi ſperauer̄t ab ip̄o or̄ones aliqd̓ſuffragiū neqꝫ lachrymas Hoc fatuū ānile. deliꝝ iudicabāt. Docet or̄o cathonis apud ſaluſtiū. Hoc āt a nr̄e vere religiōis abhorret traditōe totiēs monet. Uenite ādo. ꝓci. an̄ deū plo. co. dn̄o.Et iteꝝ. Sacrificiū deo ſpūs ꝯtri. ⁊c̄. Talibꝰ em̄ lachrymaꝝ hoſtijs placat̉ deꝰ. Refert̉ in vitaſpatꝝ illo machario anachorita magno int̓rogatꝰ v̓bū a frībꝰ īgemuit dicēs. Ploremꝰ frēs ploremꝰ vbi lachryme purgāt pctā. ne illic plorare ꝯtīgat vbilachryme exurēt corꝑa nr̄a. Impoſſibileoīno ē plorare dicebat magnꝰ arſeniꝰ. autN pnīaꝫ. aut illic dānatiōeꝫ. Porro teſte apl̓o. qͥd oremꝰ ſic̄ oꝑtet neſcimꝰ/ ſꝫ ſpūseſt orat ad deū nob̓ gemitibꝰ īenarrabilibꝰ. glo. orare fac̄. Ad qͥd ita? Nimiꝝ vt ꝑꝓfundā hūilitatē reddat aīaꝫ/ ſuij p̄iꝰ capacēSuꝑ queꝫ reqͥeſcit ſpūs meꝰ q̄rit dn̄s? niſiſuꝑ hūilē qͥetū trementeꝫ ẜmōes meos.Eſt āt hūilitas. vt abyſſal̓ altitudo iudicioꝝ dei honoret̉ caſto ſilētio in fidei ſimplicitate. quā hꝫ pauꝑcula ml̓ier plꝰ aliqn̄qͣꝫ ſapiētes huiꝰ ſecl̓i. ꝑſcrutatores maieſtatꝭ oppͥmunt̉ a gl̓a. ſic̄ oculꝰ nicticoracisa clariſſima luce ſol̓ ſi cernere ꝯtēderit/ retūdit̉ cecat̉qꝫ. Cur illū īpleat. illū īpleat.noli q̄rere ſi vis errare. nōdū īpleris/ oravt īplearꝭ. vult eſſe ꝑticeps optimaꝝdei donationū/ oꝑtet or̄onibꝰ reduci. vt inbonoꝝ pͥncipiū. Ip̄e qͥdē oībꝰ adeſt. ātoīa ei aſſunt. Tūc at ei aſſumus caſtiſſimis or̄onibꝰ īuocātes/ reuoluto aīo ꝓpinqͣmus. Hoc diuinꝰ Diony. exēplificat de ca

thena ītelligibili ꝓtēſa ī celū. chorda nauis herēte litoribꝰ. quā nauis ad lituslitus ad nauē deducit̉. Uult igit̉ aliqͥs repleri ſpūſctō? Uult exiſtimo. Aſcendat exēplo ſctōꝝ in ſuꝑiora domꝰ in cenaculū grāde ſtratu. eſt in apicē mētꝭ ſue. claue at fores. oſtia feneſtras ſenſuū qͣs mers aſcēdit. Colligat in vnū vires ſuas oēs. ſedeatqͥeſcens. ꝑſeueret orans. recogitet ꝓph̓aoēs ānos ſuos in amaritudīe aīe ſue ſpeſalutis ꝯſequēde. Sic em̄ orat mariaamaꝝ mare mr̄ ih̓u mr̄ ſalutis nomīat̉.Fiat repēte celo qͣſi vehemēs ſonitꝰ diuinoꝝ iudicioꝝ/ qͣſi t̓rere faciēs. vt a tīore deiꝯcipiat̉ ſpūs ſalutꝭ. vt deniqꝫ de ſuꝑmiſſoigne fiat īflāmatū cor. reneſ carnaliū affectionū cōmutent̉ in deſideria fruētia fluentoꝝ ſuꝑnoꝝ fontꝭ vite. Quiſqͥs ſibi receptaculū tale ꝑauerit replebit mūdās diuinitas deitatꝭ. At ꝟo mirabile nimis ē ne­ Oſcio ſi magis intimo guſtu exꝑimento cognoſcibile qͣꝫ explicabile verbo/ rōne fieripōt vt ſpūſſctūs p̄ueniat aīaꝫ quā repleturus ē. p̄uentꝰ ex oꝑbꝰ vl̓ meritꝭ. qm̄ exoꝑbꝰ ſꝫ ex vocante dictū eſt. Iacob dilexi.Ęſau āt ſꝑ odio habui. Ip̄aꝫ nihilominuſaīaꝫ coartant̉ ſcpͥture ſacre. vt ſe p̄ꝑet. vt ſediſponat. vt faciat qd̓ in ſe ē. p̄dictꝭ ſil̓ibꝰmodis orādo. lachrymādo. gemēdo. velutaliqd̓ oꝑet̉ ad ſpūſſctī ſuſceptōeꝫ. deicoadiutores eſſe tradit apl̓s. Et certe ſi nihil ꝓrſus coagit arbitriū. vn̄ meritū? Fatendū ē plene coagit ꝯſenſum ſpōtaneū/obedienteꝫ p̄monitōi ſpūſſctī. ſꝫ vt ita coagat obediat ex ſe ē ſine gr̄a. ſꝫ quiagr̄a p̄uentū ē ſalubrit̓ tractū. Neqꝫ tn̄ideo minꝰ ad meritū deputat̉ aīe conſenſuſhmōi / ſic̄ acrit̓ arguit Proſper ꝯͣ caſſianū/ ē iſte ꝯſenſus viuificatus formatus agr̄a. qͣꝫ ſi īpoſſibile ꝯſenſum hūc ex purisnaturalibꝰ elicuiſſet ſine gr̄a. īmo placētior acceptior tāto ē deo ꝯſenſus tal̓ qͣꝫto deꝰin eo magꝭ īuenit munꝰ ſuū qd̓ acceptet. ſic̄bn̄ficiās ideo minꝰ ſꝫ plꝰ amat bn̄ficia. Aīa ꝓinde reddit̉ hūilior deo gͣtior exea ꝯſideratōe qͥcqͥd hꝫ meriti p̄uētrix gr̄adonat. Quo ꝯͣ ſtultiſſima ē p̄ſumptio putātiū ſe p̄uenire deū ip̄mqꝫ velut obſeqͥ ſeruilit̓ ad hoīs actōeꝫ. Error iſte fuit pelagianoꝝ oīuꝫ ſapiētes ſūt ī ocul̓ ſuis. terrena ſapiūt. nec iſta ꝑciꝑe dei ſunt pn̄t. niſi docuerit repleuerit eos miẜicordit̓ ſpiritꝰ dn̄i repulſo ſpū tumido mūdi. Demꝰ