Sermo
volūtatis atqꝫ libertatꝭ arbitrio. ¶ Docuithͦ xp̄s qͥ nycodemo loquēs dixit. Sp̄s vbivult ſpirat. Et apl̓s poſtqͣꝫ dixerat ꝙ diuiſiōes gr̄aꝝ ſunt. dinuerās eas ſubdit. Hecāt oīa oꝑat̉ vnꝰ ⁊ idē ſpūs. diuidens ſingulis ꝓut vult. Itaqꝫ deꝰ (ſic̄ dic̄ Iob) lumē tenet in manibꝰ. claudēs ⁊ aꝑiēs ꝓut vult. qͥcuiꝰ vult miſeret̉. ⁊ quē vult īdurat. hͦ eſt induratōe ꝑmittit. Neqꝫ em̄ qͥſqꝫ dicere pōt.Cur ita facis? etiā ſi ꝑierīt natōeſ qͣs fecit.cui ē ꝓ rōe volūtas qͥ oīa q̄cūqꝫ voluit fec̄cippeelo ⁊ in t̓ra ⁊c̄. ¶ Defec̄ ad huiꝰ ꝯſiderationis īꝑſcrutabileꝫ abyſſuꝫ oīs pene ph̓orū. aſtrologoꝝ. epycureoꝝ. ſtoycoꝝ/ īmo etꝑipateticoꝝ ꝑſcrutatio. dicentiū vl̓ deū nōeſſe vl̓ nō curare res extra ſe vl̓ agere neceſſitate nature ſic̄ ſolē ⁊ ignē. Quid idcirco mirādū ſi deū n̄ ſic̄ deū gl̓ificauer̄t. neqꝫ gr̄aseger̄t. ſi nō ſperauer̄t ab ip̄o ꝑ or̄ones aliqd̓ſuffragiū neqꝫ ꝑ lachrymas Hoc eī fatuūhͦ ānile. hͦ deliꝝ iudicabāt. Docet hͦ or̄o cathonis apud ſaluſtiū. ¶ Hoc āt a nr̄e ⁊ vere religiōis abhorret traditōe q̄ totiēs monet. Uenite ādo. ⁊ ꝓci. an̄ deū plo. co. dn̄o.Et iteꝝ. Sacrificiū deo ſpūs ꝯtri. ⁊c̄. Talibꝰ em̄ lachrymaꝝ hoſtijs placat̉ deꝰ. Refert̉ in vitaſpatꝝ d̓ illo machario anachorita magno ꝙ int̓rogatꝰ v̓bū a frībꝰ īgemuit dicēs. Ploremꝰ frēs ploremꝰ vbi lachryme purgāt pctā. ne illic plorare ꝯtīgat vbilachryme exurēt corꝑa nr̄a. Impoſſibile eīoīno ē n̄ plorare dicebat magnꝰ arſeniꝰ. autN h̓ ꝑ pnīaꝫ. aut illic ꝑ dānatiōeꝫ. ¶ Porro teſte apl̓o. qͥd oremꝰ ſic̄ oꝑtet neſcimꝰ/ ſꝫ ſpūseſt qͥ orat ad deū ꝓ nob̓ gemitibꝰ īenarrabilibꝰ. glo. orare fac̄. Ad qͥd ita? Nimiꝝ vt ꝑꝓfundā hūilitatē reddat aīaꝫ/ ſuij p̄iꝰ capacēSuꝑ queꝫ reqͥeſcit ſpūs meꝰ q̄rit dn̄s? niſiſuꝑ hūilē ⁊ qͥetū ⁊ trementeꝫ ẜmōes meos.Eſt āt hūilitas hͨ. vt hͨ abyſſal̓ altitudo iudicioꝝ dei honoret̉ caſto ſilētio in fidei ſimplicitate. quā hꝫ pauꝑcula ml̓ier plꝰ aliqn̄qͣꝫ ſapiētes huiꝰ ſecl̓i. qͥ ꝑſcrutatores maieſtatꝭ oppͥmunt̉ a gl̓a. ſic̄ oculꝰ nicticoracisa clariſſima luce ſol̓ ſi cernere ꝯtēderit/ retūdit̉ cecat̉qꝫ. ¶ Cur illū īpleat. illū nō īpleat.noli q̄rere ſi n̄ vis errare. nōdū īpleris/ oravt īplearꝭ. Nā qͥ vult eſſe ꝑticeps optimaꝝdei donationū/ oꝑtet or̄onibꝰ reduci. vt inbonoꝝ pͥncipiū. Ip̄e qͥdē oībꝰ adeſt. nō ātoīa ei aſſunt. Tūc at ei aſſumus cū caſtiſſimis or̄onibꝰ īuocātes/ reuoluto aīo ꝓpinqͣmus. Hoc diuinꝰ Diony. exēplificat de ca
thena ītelligibili ꝓtēſa ī celū. ⁊ d̓ chorda nauis herēte litoribꝰ. ꝑ quā nauis ad litus nōlitus ad nauē deducit̉. ¶ Uult igit̉ aliqͥs repleri ſpūſctō? Uult exiſtimo. Aſcendat exēplo ſctōꝝ in ſuꝑiora domꝰ in cenaculū grāde ſtratu. hͦ eſt in apicē mētꝭ ſue. claue at fores. oſtia ⁊ feneſtras ſenſuū ꝑ qͣs mers aſcēdit. Colligat in vnū vires ſuas oēs. ſedeatqͥeſcens. ꝑſeueret orans. recogitet cū ꝓph̓aoēs ānos ſuos in amaritudīe aīe ſue cū ſpeſalutis ꝯſequēde. Sic em̄ orat cū maria q̄amaꝝ mare ⁊ q̄ mr̄ ih̓u mr̄ ſalutis nomīat̉.Fiat repēte d̓ celo qͣſi vehemēs ſonitꝰ diuinoꝝ iudicioꝝ/ qͣſi t̓rere faciēs. vt a tīore deiꝯcipiat̉ ſpūs ſalutꝭ. vt deniqꝫ de ſuꝑmiſſoigne fiat īflāmatū cor. ⁊ reneſ carnaliū affectionū cōmutent̉ in deſideria fruētia fluentoꝝ ſuꝑnoꝝ fontꝭ vite. Quiſqͥs ſibi receptaculū tale ꝑauerit replebit eū mūdās diuinitas deitatꝭ. ¶ At ꝟo mirabile nimis ē ⁊ ne Oſcio ſi magis intimo guſtu ⁊ exꝑimento cognoſcibile qͣꝫ explicabile verbo/ qͥ rōne fieripōt vt ſpūſſctūs p̄ueniat aīaꝫ quā repleturus ē. nō p̄uentꝰ ex oꝑbꝰ vl̓ meritꝭ. qm̄ n̄ exoꝑbꝰ ſꝫ ex vocante dictū eſt. Iacob dilexi.Ęſau āt ſꝑ odio habui. Ip̄aꝫ nihilominuſaīaꝫ coartant̉ ſcpͥture ſacre. vt ſe p̄ꝑet. vt ſediſponat. vt faciat qd̓ in ſe ē. p̄dictꝭ ⁊ ſil̓ibꝰmodis orādo. lachrymādo. gemēdo. velutaliqd̓ oꝑet̉ ad ſpūſſctī ſuſceptōeꝫ. Nā ⁊ deicoadiutores eſſe tradit apl̓s. Et certe ſi nihil ꝓrſus coagit arbitriū. vn̄ meritū? ¶ Fatendū ē plene coagit ꝑ ꝯſenſum ſpōtaneū/obedienteꝫ p̄monitōi ſpūſſctī. ſꝫ vt ita coagat ⁊ obediat hͦ iā nō ex ſe ē ſine gr̄a. ſꝫ quiagr̄a p̄uentū ē ⁊ ꝑ eā ſalubrit̓ tractū. Neqꝫ tn̄ideo minꝰ ad meritū deputat̉ aīe conſenſuſhmōi / ſic̄ acrit̓ arguit Proſper ꝯͣ caſſianū/dū ē iſte ꝯſenſus viuificatus ⁊ formatus agr̄a. qͣꝫ ſi ꝑ īpoſſibile ꝯſenſum hūc ex purisnaturalibꝰ elicuiſſet ſine gr̄a. īmo placētior⁊ acceptior tāto ē deo ꝯſenſus tal̓ qͣꝫto deꝰin eo magꝭ īuenit munꝰ ſuū qd̓ acceptet. ſic̄bn̄ficiās nō ideo minꝰ ſꝫ plꝰ amat bn̄ficiatū. Aīa ꝓinde reddit̉ hūilior ⁊ deo gͣtior exea ꝯſideratōe ꝙ qͥcqͥd hꝫ meriti p̄uētrix gr̄adonat. ¶ Quo ꝯͣ ſtultiſſima ē p̄ſumptio putātiū ſe p̄uenire deū ip̄mqꝫ velut obſeqͥ ſeruilit̓ ad hoīs actōeꝫ. Error iſte fuit pelagianoꝝ ⁊ oīuꝫ qͥ ſapiētes ſūt ī ocul̓ ſuis. qͥ terrena ſapiūt. nec iſta ꝑciꝑe q̄ dei ſunt pn̄t. niſi docuerit ⁊ repleuerit eos miẜicordit̓ ſpiritꝰ dn̄i repulſo ſpū tumido mūdi. ¶ Demꝰ