Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

Deniqꝫ pͥmitiuā eccl̓iaꝫ deſcribēs LucasMultitudīs inqͥt credētiū erat cor vnuꝫaīa vna in dn̄o. Quid plura q̄rimꝰ. orauerit pr̄eꝫ exaudiri neqͥt. vt credentesin eſſent vnū. ſic̄ ip̄e pr̄ vnū ſunt. Sūtaūt vnū in ſpūſctō. qͣꝫqͣꝫ oīno ſil̓r ad credētes. Hic ē ſpūs ille dn̄i repleuit orbēterraꝝ. repleuit ſane mox vt in pͥncipio fec̄deus celuꝫ terrā. qn̄ ſpūs dn̄i ferebat̉ ſuꝑaqͣs excluſus vel elatꝰ. qn̄ ītus fouebatn aliā trāſlatōeꝫ incluſus vel artatus.Aeqꝫ em̄ qͥcqͣꝫ ſubſiſtere pōt qd̓ non repleuit ſpūs dn̄i eſſentiā. potētiaꝫ. pn̄tiam.Hoc hꝫ articulus Pariſius ꝯdēnatus.cauſa pͥma ſit remotiſſima ſic ꝓpinqͥtſima error. Quāuis inſuꝑ oꝑa trinitatisſint indiuiſa. qͥdem ad intra (vt Ioh̓esan. ſumit argumēto ꝓceſſiōis ſpūſſctī abvtroqꝫ) ſꝫ ad extra. nihilominꝰ cōpleta formatio reꝝ modus ornatus eaꝝ appropͥatur ſpūiſctō. qͣꝫto diuīa bonitas tāqͣꝫ cauſa finalis pͥncipaliſſima cauſaꝝ ē mouitad reꝝ creatōeꝫ vt in eis ſeſe diffūderet. Eſtem̄ bonū ſuijp̄ius diffuſiuū. Hīc Iob ait.Spūs dn̄i ornauit celos ꝯcordit̓ ad pſal.Uerbo dn̄i celi firmati ſunt. Sequit̉. Etſpū oris eius oīs v̓tus eoꝝ. Hoc vidit diuinus Diony. ordinans noīa dei reſpectū ad creaturas poſuit bonū qd̓ appropͥatur ſpūiſctō eſſe pͥmū nomē dei pͥus collocauit qͣꝫ nomē ens. Hoc Plato/ ml̓ti poetaꝝ theologi/ ſub qͦdā inuolutro ſomniaſſe vident̉ dixerūt Uirgilio (ſi bn̄Imemini) pͥncipio celū. Gratiſſima ꝓrſushec ſpeculatio etiā ph̓antiū. ꝑſcrutari quēadmodū de ſpūs dn̄i repleuit orbē. At ꝟolōge gratior diuinior atqꝫ ſublimior offert̉ꝯſideratio ſi de oꝑbꝰ creatōis ad recreationis oꝑatōeꝫ v̓tit̉ mētis acies. fidei luminebn̄ colluſtrata purgataqꝫ. Illic offert̉ celeberrimū ſolēnitatis hodierne myſteriumnullū ſtupore mirabilius. nullū ſalubritate fructuoſius efficaciꝰ excogitari pōt. qn̄ſpūs dn̄i repleuit orbē terraꝝ. ē figuraꝫqn̄ repleuit hoīes orbē terraꝝ inhabitātesꝯtinēs .ſ. ꝯtēto. vl̓ locꝰ locato. Quāqͣꝫ hoīes hmōi incōuenient̓ dici poſſintorbes terraꝝ ml̓tis ſil̓itudinibꝰ Sꝫ ex hacnoīatī/ egrediētes a deo creatōneꝫ recreatōeꝫ. rurſus a ſeip̄is oībꝰ creaturis indeū ē alpha o. pͥncipiū finis/ reuertantur cognitōeꝫ amorē. Ob talē ꝟo circu vel orbē intelligibilē/ qͥs recte noīaue

rit hoīes iuſtos/ orbes eſſe? qͥdē terrenos.qꝛ ſpiritibꝰ ſuis adherēt corꝑi. qd̓ terre terrā inhītat. Uel ideo certe noīant̉ orb̓terraꝝ ꝓpt̓ v̓tutis ſtabilitatē ꝓmptitudi obediētie. Firmauit em̄ deꝰ orbē terre cōmouebit̉. ecce ſtabilitas. Et de cotisvolubilibꝰ Ezechiel dic̄ vbi eratꝭ petusſpūs/ illuc gͣdiebant̉. Ecce obediētia. Alludit his Oracius dicēs de viro ſapiēte ētotus teres atqꝫ rotūdus. Deniqꝫ ſicutdr̄ omīs creatura/ dr̄ creatura mūdi. dr̄ microcoſmus. ſic noīare orbē t̓raꝝ fas putamꝰ. Deſcpͥſit pulcherrime Boe. p̄dictūorbicularē circulū intelligibileꝫ/ de egreſſucreaturaꝝ a deo/ de regreſſu rurſus ad ipſum cecinit. Repetūt ꝓprios q̄qꝫ recurſus. redituqꝫ ſuo ſingl̓a gaudēt. nec manetvlli traditus ordo. niſi qd̓ fini iūxerit ortūſtabilēqꝫ ſui fecerit orbē. Cadit rurſus īdem ſnīaꝫ altero carmine. in rectos reuocās itus. flexos iteꝝ cogat ī orbes. Quenūc ſtabil̓ ꝯtinet ordo. Diſſepta ſuo fontefatiſcāt. Hic ē cūctis cōis amor. Repetūt/qꝫ boni fine teneri. Quia alit̓ durareant/ niſi ꝯuerſo rurſus amore. refluāt cauſe dedit eſſe. bn̄ diffiniēdo inqͥt Areſto.Bonū ē qd̓ oīa appetūt. Ceteꝝ ꝟ̓o ītelligibiles hoīuꝫ ſpūs eo ꝑfectiorē ſui faciuntorbē ꝑfectiꝰ atqꝫ diuiniꝰ ſpūs vite ē in ſeip̄is tāqꝫ in rotis ill̓ ꝓpheticꝭ plene ſuntocul̓ ītus extra. Intus ītelligētiā. extra corporeā ſenſatōeꝫ. Deduxit hāc reductōeꝫ dn̄s Bonauē. cardinal̓ in itinerarioſuo mētis ī deū libello autore ſuo lausoīs terra īferior. Tal̓ erat orb̓ t̓raꝝ qͥlibetex apl̓is diſcipul̓ hītātibꝰ in vnū mulieribꝰ maria mr̄e ih̓u. qn̄ vificatū ē illuddn̄i Iohelē. Et qͥdē in nouiſſimis diebꝰ/effundā de ſpū meo ſuꝑ oēꝫ carnē ꝓphetabūt filij vr̄i filie vr̄e. vtrūqꝫ notat ſexuꝫ.Uerificatū ē item illud ſapiētis themateſumptū. Sp̄s dn̄i repleuit orbe t̓raꝝ. Cuius repletōis ſenſibile fuit ſignū doctrinalinguaꝝ eūdē ſpm̄ collata. de ꝓtinꝰ ſubdit̉. Et qd̓ ꝯtinet oīa ſcīaꝫ hꝫ vocis.eo replēte voces diuerſas intonāt. fant̉ deimagnalia. PHis ita qͣſi ꝓhemialit̓ lr̄alit̓elocutis. pͥuſqͣꝫ ad vlteriora ꝑgat ẜmo vnūvelut īcident̓ dicturꝰ ſuꝫ qd̓ reuerēdiſſimūpreꝫ doctorē īcōꝑabilē ac p̄ceptorē meūcipuū dn̄m cardīalē Cameracen̄. excuſat adeſidioſa vl̓ vicioſa ꝓpoſiti mutatōe. exiguitatē meā releuat a temeraria p̄ſumptōe.