Sermo de ſancto
attēdebat Hicremias. Hicre. xij. dū lamentat̉ dicēs. Deſolatiōe deſolata eſt oīs terra.Et tanqͣꝫ ab eo quereret̉ rō. ſubiūxit. qꝛ nemo ē qͥ recogitet corde .i. ꝯſideret de ſubuerſione ip̄a. Demū futura Hierl̓m flens ſaluator ei ꝓ cauſa p̄cipua ſue deſolatōnis exprobrauit incōſideratiōeꝫ. qꝛ ſi cogͦuiſſes ⁊tu inqͥt Luce. ix. ¶ Optime ⁊ diuine hec etſil̓ia animo retinēs ꝯſideraſtio gl̓ioſiſſimerex Ludouice atqꝫ ſtuduiſti/ vt te ⁊ regnuꝫtuū ꝑ v̓tutē ꝯſideratōis regeres. ⁊ eſſes tāqͣꝫ alter Argus cētoculus. velut etiā Ianꝰqui partē ſpectat vtrāqꝫ. ⁊ ſicut aīalia illa ꝓphetica q̄ ī circūitu erāt plēa ocul̓. Ezech.pͥmo. Deniqꝫ tāqͣꝫ tibi tuiſqꝫ ſil̓ibꝰ audiresdn̄m aſſidua exhortatiōe ꝑſonantē pͥmumthematis verbū. Cōſiderate. ¶ Et vtinamin hac calamitate nr̄a nō ſolū terreni pͥncipes. ſꝫ ip̄i p̄cipue eccl̓iaſtici qui regende p̄ſunt eccl̓ie hoc mō ꝯſiderarēt. hoc mō ſaperent ⁊ intelligerēt ac nouiſſima ꝓuiderent.potius qͣꝫ turpi deſidia/ aut turpioribꝰ curaꝝ terrenaꝝ occupationibus mancipati.ambularet vnuſquiſqꝫ poſt prauitatē cordis ſui. quaſi poſt catenā qua circūſtrictustrahit̉. nō ita/ res omnes feda labefactōnecorruerēt. nō ita miſerꝭ ⁊ luctuoſis modisomne diuinū ⁊ humanū/ nefas infauſtumꝯfunderet. Non poſtremo viri ꝯſideratiurvel cordati qͥ vel ſoli vel p̄cipue ip̄i dicendiſunt hoīes vtētes rōne nō inqͣꝫ ſpernerent̉aut irriderent̉ ꝓ fantaſticis/ a talibꝰ vaniſſimis hoībꝰ. īmo iā nō homībꝰ ſꝫ mōſtris etportētis nihil de homīe retinēt p̄ter exteriorem corꝑis effigiē retinētibꝰ. Ita eſt nō mētior neqͣꝫ muto ſnīaꝫ. tales nihil de hoīe retinent p̄ter exteriorē formā corꝑis. q̄ ꝑegrinis adhuc indumētis deformata. cū intuſvere beluina ⁊ dyabolica ſint oīa. Qm̄ alijporcū viuūt. alij carnē. alij leonem/ aut aliquam ex beſtijs abſqꝫ humana ꝯſideratōe.¶ Sed querelā hanc ſolitā linquentes (qꝛetiā de eis q̄ ab iſtis ꝯſideranda eſſent ſcripſit diffuſe Bern̄. vbi ſupͣ) videamus ſi forte btīſſimus rex Ludouicus/ quodā ſpecialiori mō ſuꝑ alios reges ⁊ pͥncipes traducere poterat ad ſui ꝯſideratōeꝫ nō vnicamthematis particulā pͥmā ſꝫ ip̄m thema integrū cū dictū eſt. Cōſiderate lilia agri ⁊c̄.¶ Ueꝝ pͥuſqͣꝫ vltra ꝓgrediar incidit vnumdicere qd̓ ex ꝯſideratōne magna vel ꝓrſusmaliuola geſtuꝫ ē. Heri (ſicut accepi) affixeſunt ſcedule plurime. q̄ p̄ter morē maioruꝫ
noſtroꝝ publicarēt ſermonē iſtū. Et quemadmodū de Rufino ꝯq̄rit̉ btūs Hicro. tales vident̉ me aut potius onerare laudibꝰꝓprijs. ſꝫ ex mō faciēdi vere ſunt infamationes ⁊ honorifice cōtumelie. Conſtat ꝙ azelantibꝰ vel collegium iſtud venerabile vl̓me vel vtroſqꝫ ꝓceſſerūt he ſcedule. Sꝫ refert qͦ zelo. Nam ſi bonus fuit plane tn̄ nōẜm ſcīaꝫ ⁊ ꝯſcīaꝫ. Si malignus ⁊ liuiduscerte nō ẜm charitatē. Ignoſcendū eſt igit̉vel miſerandū vel ꝯtemendū vel orandū.Hāc veritatē quā teſtor hͦ zelo loqͦr ſupplico ꝑſuaſam habetote me impulſore aūt ſuaſore aut cōſcio/ tales ſcedulas nullo mō factas fuiſſe. Nondū em̄ deo miſerāte ſic deſipio vt imitari velim tā publice/ militē glorioſum illū Thraſonē comicū p̄dicantemlaudes ſuas tanqͣꝫ adulator ⁊ biraldus ſuiip̄ius. ⁊ velut cuculus qͥ nō niſi ſe cātat Etqͣꝫqͣꝫ valde impar ſim apl̓o. vſurpo tam humili fiducia verbū ſuū in hac ꝑte. nō indigemus lr̄is cōmendaticijs apud vos. Sꝫnec ꝓlapſus ſuꝫ in illud ab Eſopi fabulisſumptū improperiū. Oēs accurrite ranemons parturiet magnus naſcet̉ ridiculusmus. Hec ex incidēti. ¶ Nūc ad rem redeovbi de ip̄a ꝯſideratōe lilioꝝ agri ꝑticulariꝰloquendū eſt. Et pͥmitus ꝯſiderandum occurrit ꝙ hꝫ hoc ꝓpriū ſcripture diuine inſignis vbertas vt verba eius ſingula myſteria ſint qͣꝫtūcūqꝫ videant̉ humilia. Res inſuꝑ loquuntur in ea ⁊ docent mores ⁊ virtutes. docent charitatem tropologice ſeumoraliter. docent fidem allegorice. docentſpem anagogice. Ita eſt ſcriptura ſacralinguā vna ⁊ multiplex. breuis ⁊ latiſſima/quēadmodū ⁊ adiuino Bartholomeo allegat hierarcha Diony. ⁊ velut ſpeculū cōcauū in qͦ varie relucent faciēs. Et rurſusmāna in qͦ ſapor oīs recōditus inuenitur.¶ Propterea nō paruū exiſtimādū eſſe putauit īclytus rex nr̄ ꝙ mittit nos xp̄s ad cōſiderandū lilia agri quō creſcūt. p̄ẜtiꝫ quiaſumebat inſigne ſuū ex lilijs more atauorūſuoꝝ. inſtar etiā veteꝝ illoꝝ qͦꝝ memīt ph̓sin Polit̓. qͥ ornatū ſumebāt ex lilijs ẜm victorias. Eſt itaqꝫ natura nob̓ inſitū vt queſunt familiaria ⁊ nob̓ inſignia/ ea tū libentius/ tū frequētius ꝯſideremus. ⁊ ad horūinſpectōeꝫ facilior eſt animi noſtri formatio. Tilioꝝ igit̉ ꝯſideratio generabat in rege nr̄o doctrinā multiplice q̄ nutriet̉ ad fidem ſpē ⁊ charitatē ceteraſqꝫ v̓tutes. ¶ Ad