Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo de ſancto

attēdebat Hicremias. Hicre. xij. lamentat̉ dicēs. Deſolatiōe deſolata eſt oīs terra.Et tanqͣꝫ ab eo quereret̉. ſubiūxit. qꝛ nemo ē recogitet corde .i. ꝯſideret de ſubuerſione ip̄a. Demū futura Hierl̓m flens ſaluator ei cauſa p̄cipua ſue deſolatōnis exprobrauit incōſideratiōeꝫ. qꝛ ſi cogͦuiſſestu inqͥt Luce. ix. Optime diuine hec etſil̓ia animo retinēs ꝯſideraſtio gl̓ioſiſſimerex Ludouice atqꝫ ſtuduiſti/ vt te regnuꝫtuū v̓tutē ꝯſideratōis regeres. eſſesqͣꝫ alter Argus cētoculus. velut etiā Ianꝰqui partē ſpectat vtrāqꝫ. ſicut aīalia illaphetica ī circūitu erāt plēa ocul̓. Ezech.pͥmo. Deniqꝫ tāqͣꝫ tibi tuiſqꝫ ſil̓ibꝰ audiresdn̄m aſſidua exhortatiōe ꝑſonantē pͥmumthematis verbū. Cōſiderate. Et vtinamin hac calamitate nr̄a ſolū terreni pͥncipes. ſꝫ ip̄i p̄cipue eccl̓iaſtici qui regendeſunt eccl̓ie hoc ꝯſiderarēt. hoc ſaperent intelligerēt ac nouiſſima ꝓuiderent.potius qͣꝫ turpi deſidia/ aut turpioribꝰ curaꝝ terrenaꝝ occupationibus mancipati.ambularet vnuſquiſqꝫ poſt prauitatē cordis ſui. quaſi poſt catenā qua circūſtrictustrahit̉. ita/ res omnes feda labefactōnecorruerēt. ita miſerꝭ luctuoſis modisomne diuinū humanū/ nefas infauſtumꝯfunderet. Non poſtremo viri ꝯſideratiurvel cordati vel ſoli vel p̄cipue ip̄i dicendiſunt hoīes vtētes rōne inqͣꝫ ſpernerent̉aut irriderent̉ fantaſticis/ a talibꝰ vaniſſimis hoībꝰ. īmo homībꝰ ſꝫ mōſtris etportētis nihil de homīe retinēt p̄ter exteriorem corꝑis effigiē retinētibꝰ. Ita eſttior neqͣꝫ muto ſnīaꝫ. tales nihil de hoīe retinent p̄ter exteriorē formā corꝑis. ꝑegrinis adhuc indumētis deformata. intuſvere beluina dyabolica ſint oīa. Qm̄ alijporcū viuūt. alij carnē. alij leonem/ aut aliquam ex beſtijs abſqꝫ humana ꝯſideratōe. Sed querelā hanc ſolitā linquentes (qꝛetiā de eis ab iſtis ꝯſideranda eſſent ſcripſit diffuſe Bern̄. vbi ſupͣ) videamus ſi forte btīſſimus rex Ludouicus/ quodā ſpecialiori ſuꝑ alios reges pͥncipes traducere poterat ad ſui ꝯſideratōeꝫ vnicamthematis particulā pͥmā ſꝫ ip̄m thema integrū dictū eſt. Cōſiderate lilia agri ⁊c̄. Ueꝝ pͥuſqͣꝫ vltra ꝓgrediar incidit vnumdicere qd̓ ex ꝯſideratōne magna vel ꝓrſusmaliuola geſtuꝫ ē. Heri (ſicut accepi) affixeſunt ſcedule plurime. p̄ter morē maioruꝫ

noſtroꝝ publicarēt ſermonē iſtū. Et quemadmodū de Rufino ꝯq̄rit̉ btūs Hicro. tales vident̉ me aut potius onerare laudibꝰꝓprijs. ſꝫ ex faciēdi vere ſunt infamationes honorifice cōtumelie. Conſtat azelantibꝰ vel collegium iſtud venerabile vl̓me vel vtroſqꝫ ꝓceſſerūt he ſcedule. Sꝫ refert zelo. Nam ſi bonus fuit plane tn̄ẜm ſcīaꝫ ꝯſcīaꝫ. Si malignus liuiduscerte ẜm charitatē. Ignoſcendū eſt igit̉vel miſerandū vel ꝯtemendū vel orandū.Hāc veritatē quā teſtor zelo loqͦr ſupplico ꝑſuaſam habetote me impulſore aūt ſuaſore aut cōſcio/ tales ſcedulas nullo factas fuiſſe. Nondū em̄ deo miſerāte ſic deſipio vt imitari velim publice/ militē glorioſum illū Thraſonē comicū p̄dicantemlaudes ſuas tanqͣꝫ adulator biraldus ſuiip̄ius. velut cuculus niſi ſe cātat Etqͣꝫqͣꝫ valde impar ſim apl̓o. vſurpo tam humili fiducia verbū ſuū in hac ꝑte. indigemus lr̄is cōmendaticijs apud vos. Sꝫnec ꝓlapſus ſuꝫ in illud ab Eſopi fabulisſumptū improperiū. Oēs accurrite ranemons parturiet magnus naſcet̉ ridiculusmus. Hec ex incidēti. Nūc ad rem redeovbi de ip̄a ꝯſideratōe lilioꝝ agri ꝑticulariꝰloquendū eſt. Et pͥmitus ꝯſiderandum occurrit hꝫ hoc ꝓpriū ſcripture diuine inſignis vbertas vt verba eius ſingula myſteria ſint qͣꝫtūcūqꝫ videant̉ humilia. Res inſuꝑ loquuntur in ea docent mores virtutes. docent charitatem tropologice ſeumoraliter. docent fidem allegorice. docentſpem anagogice. Ita eſt ſcriptura ſacralinguā vna multiplex. breuis latiſſima/quēadmodū adiuino Bartholomeo allegat hierarcha Diony. velut ſpeculūcauū in varie relucent faciēs. Et rurſusmāna in ſapor oīs recōditus inuenitur. Propterea paruū exiſtimādū eſſe putauit īclytus rex nr̄ mittit nos xp̄s adſiderandū lilia agri quō creſcūt. p̄ẜtiꝫ quiaſumebat inſigne ſuū ex lilijs more atauorūſuoꝝ. inſtar etiā veteꝝ illoꝝ qͦꝝ memīt ph̓sin Polit̓. ornatū ſumebāt ex lilijs ẜm victorias. Eſt itaqꝫ natura nob̓ inſitū vt queſunt familiaria nob̓ inſignia/ ea libentius/ frequētius ꝯſideremus. ad horūinſpectōeꝫ facilior eſt animi noſtri formatio. Tilioꝝ igit̉ ꝯſideratio generabat in rege nr̄o doctrinā multiplice nutriet̉ ad fidem ſpē charitatē ceteraſqꝫ v̓tutes. Ad