De vita clericorum
XL
debꝫ eē diuinꝰ honor ⁊ eiꝰ obſequiū. ⁊ ꝯſe q̄nter ex incidēti ⁊ qͣſi acceſſorie ipſi pn̄t tꝑaliadeſiderare ⁊ acqͥrere ꝓ ſuſtētatōe decēti ſuoꝝſtatuū. decentē ītelligite ſtatū ꝓut ſapiēs iudicabit. ⁊ nō but ambitio vl̓ auaricia ſuadēbit. Iuxta quā ꝯſideratōꝫ dat̉ regula ꝯſeq̄nter ad ſciendū/ ſi in celebratōibꝰ miſſaꝝ. ſi inhoris lucratiuis. ſi ī alijs oꝑbꝰ ſuis. īmo etſi in multiplicatiōe bn̄ficioꝝ ipſi eccleſiaſticiſint ſimōiaci. vel ſimonia aut turpi lucro notādi. Deſcēdere aūt ad ſingula omino diffiniēda/ neqꝫ facile eſt neqꝫ poſſibile ſub certaregula. ꝓpter varietatē circūſtantiaꝝ. ex quibus iuris variationē ſcit nemo.ura dici potuerāt. ſed interim cōtēti/ ⁊ ad ſcd̓am nr̄e exhortatōis ꝑtētrāſeūtes/ oſtēdamus ex loco ī qͦ ſumus ꝯgruitatē penitēdi ¶ Locꝰ nr̄ viri pr̄es⁊ frēs locꝰ eccl̓ie materialis ī qͦ frequētiꝰ conuerſamur nos admonet ſi nō obſurdeſcimꝰvt obediamꝰ dicēti xp̄o. Penitemī ⁊c̄. Quāqͣꝫ em̄ vallis hec miſerie/ locꝰ ſit vniuerſaliterfletꝰ ⁊ pnīe. vbi tāto magis flenduꝫ eſſe dicitAug. quāto minꝰ flet̉. nihilominꝰ tēploꝝ locus ſua quidē religione ⁊ qualitate ꝯmonere facit vt peniteamꝰ Quid itaqꝫ aliud vidētur p̄dicare imagines oēs in eccl̓ia an̄ quaquauerſum. ſupra. ſubtus ⁊ in lateribꝰ. cātꝰinſuꝑ ⁊ pulſus. ea quoqꝫ que legunt̉ ⁊ fiuntoīa/ niſi leuemus ſurſū corda. et nō mentiamur rn̄dētes/ habemꝰ ad dn̄m. Leuare autēſurſum corda nequeūt ſane ipſi pctōres ſinepnīa / ⁊ magna pnīa. ¶ Habēt ſeculares homīes ſeu militares ſeu plebei/ loca ſua in qͥbus exercent̉/ plena multꝭ ſpectacul̓. vanitatibꝰ ⁊ inſanijs falſis/ que pnīam nō ſolū nōincitāt ſꝫ ꝑturbāt Uide fora negocioſa abūdare infinitis ꝑiurijs. fraudibꝰ. murmuribꝰincōditis. clamoribuſqꝫ diſſonis. Uide cūrias patrocinātiū. intra qͣles nota litigātiuꝫmagniloqͣs linguas acutas ⁊ inſtructas vtnarrēt fabulatōes ſed nō vt lex tua dn̄e. Decurijs curi aliū qͥd aliud dicturꝰ ſuꝫ qͣꝫ qꝛ tote cure ſunt. ⁊ tote cure vaniſſime. nec cure celeſtes ſed plerūqꝫ ſceleſtes? Nō diſcurram ꝑſingula taliū loca/ quoꝝ plurima a ſctīs doctoribꝰ īmerito interdicta ſunt eis qͥ pnīamſalubrē integro aīo ꝑagere moliūt̉ ¶ Atueronos eccl̓iaſticos ꝯtīet locꝰ ſacerrimꝰ. locͣ religioſiſſimꝰ. locꝰ totꝰ pnīe ſalubris ꝓuocatiuus. ſi tn̄ in eo nō manemꝰ ſicut beſtie ignari myſterioꝝ oīm que fiūt ⁊ cernunt̉. Si p̄terea corꝑe exiſtēte ī eccleſia nō ſit animꝰ in pa
tinis. ſicut eſt apud Terētiū. Si deniqꝫ nōfacimꝰ de domo oratiōis domū negociationis ⁊ ſpeluncā latronū. Quo pacto fit? Certe aut cogitādo. aut garriēdo ſcl̓aria. aut diſtributōes diuinas tanqͣꝫ nobis qͥ non easlucramur indebitas furtiue rapiendo. furtiue dixerim iudice deo. ⁊ ſi nō mūdo. qͥ ſi eosſoluit. nō tn̄ abſoluit. ¶ Ceteꝝ crux ⁊ crucifixus nōne loquunt̉ vt pn̄īam agamꝰ/ cuꝫ talē ip̄m xp̄m an̄ oculos ſtatuāt. quo nullꝰ vnqͣꝫ acerbius doluit. nō ꝓ ſuoꝝ ſed ꝓ noſtrorū ſatiſfactōe peccatoꝝ. Sāctoꝝ rurſus ſāctarūqꝫ imagines idē ſuadēt. ingerētes memorie noſtre ꝙ ꝑ multas tribulatiōes oportet nos intrare ī regnū dei vt ipſi ⁊c̄. Deniqꝫtūbarū ſculpture magnis nos vocibꝰ et lamētis ad pnīam ꝓuocare nō ceſſant. ingerētes qͥd illi ſint. qͥd fuerūt. quid de nobis meruerūt. qͥd exigunt vt ſuū. quoꝝ corꝑa incinerata tegit tellus? ¶ Si ad hos oēs ⁊ ſil̓esaſſidue clamores nequaqͣꝫ aꝑimꝰ aures mētis intimas nō iā ſurdaſtri ſed ſurdi ſumusīmo ipſis qͣs intuemur ⁊ calcamꝰ imaginibus atqꝫ ſimulacrꝭ aſſimilati ſumꝰ/ q̄ habētaures ⁊ nō audiūt. Quid d̓ ipſo ſacroſanctidn̄ici corꝑis ſacramēto ſatis vnqͣꝫ dicturuſſum/ malo nūc ſilere qͣꝫ pauca dicere. Ue ill̓qͥ abutunt̉ eo ad cumulū peccādi qd̓ ſingulariter datū ē ad auxiliū ſubleuamenqꝫ penitēdi. Hi ſūt indigni tractātes illud qd̓ ſubqueſtione terribili increpat dn̄s ꝑ ꝓphetaꝫ.Quid ē ꝙ dilectꝰ meus fecit ī domo mea ſcelera multa? ¶ Nō nos ita viri pr̄es ⁊ fratresſed in loco tali tanqͣꝫ diuino ⁊ celeſti / audiamus vocē dn̄i imꝑantis / vt amotꝭ calciamētis noſtre vetuſtatis/ ꝑ pnīam (ſuū ē em̄ hͦ officiū) ſtemus ī terra hac q̄ ſancta ē. dicentescū Iacob. Terribilis ē locꝰ iſte. nō ē hic aliud niſi domus dei ⁊ porta celi. Etem̄ dn̄s ēī loco iſto. et nos ergo ſctī ſumꝰ qui habitamus ī ſancto. ī quibꝰ dei gr̄a cōceſſit/ ſi n̄ abutimur illa vota ꝓphetica. Unā petij a dn̄ohāc requirā / vt inhabitē ī domo dn̄i. Et turſum. Quā dilecta tabernacula tua dn̄e v̓tutū ⁊c̄. Et iterū. Elegi abiectꝰ eſſe ī domo deimei ⁊c̄. Ad qͥd? Ad penitendū p̄cipue. Penitemī ergo. ¶ Circa hec qͣdruplex occurrit cōſideratio moralis. ¶ Prima ſanctiꝰ eſt ⁊ deoplacētius ⁊ fructuoſiꝰ regulariter orare deūī tēplis ⁊ locis ſibi dicatis qͣꝫ ī alijs. Ualorquippe orationū ibidē factaꝝ cumulatur exoratiōe generali ⁊ loci maieſtate/ ex qͣ fit deuotōis maior incitatio. Propterea nō abſ-
a A