Caſtitate eccleſiaſticoꝝ XXXV
XXXVIII
Demū que gēs tā effera. q̄ natio tā barbara/ q̄ n̄ aliqͣ religiōe teneat̉. Atuero qͥs ⁊ qͣlis ſit verus cultus/ ꝑ reuelatiōeꝫ ſpecialeꝫalit̓ qͣꝫ ex creaturis meis acceptꝰ fateor ſup̄me eſt. nō (vt bn̄ dicis) ꝯͣ mee. ¶ Sophia.¶ Da te interī mihi meeqꝫ fidei credēs/ vtintelligas vnicū xp̄iane religiōis veꝝ eſſecultū dei nr̄i. ¶ Natura. ¶ Credo. qͣtinꝰ adītelligētiā docēdoꝝ ꝑ te pateat via. ¶ Sophia. ¶ Collocabimus gͦ pͥncipiū docendoꝝ/ vbi dictoꝝ finis fuit. Iſta qͥppe legēeſſe diuinitatꝭ vt ſup̄mū inferioꝝ iūgat̉ pͥncipijs ſuꝑioꝝ/ tradit ille magnꝰ olī tuꝰ ariopagita Dionyſiꝰ quē p̄dicatio cū miracul̓meū fec̄ ⁊ extulit. ¶ Diximꝰ de heroica caſtitate quā nō aduerſaꝫ tibi nec īpoſſibilē mōſtrauimꝰ. ¶ Natura. ¶ Mōſtraſti ꝯfiteor.¶ Sophia. ¶ Cōiūgit̉ huic ī aſcēſu caſtitas diuinal̓ ꝓut moralē heroica ſibi ſternitcaſtitatē. ¶ Natura. ¶ Caſtitas hec diuīal̓qͣlis ē ⁊ qͥd ſuꝑaddit ediſſere? ¶ SophiaRite petis. Et qͥdē ex finis ꝯſideratiōe cognoſces. ¶ Nā moral̓ caſtitas hꝫ ꝓximū finē ſe ꝯtīere ẜm dictamē recte rōnis ꝑ te naturā hoībꝰ indite. ¶ Aſt heroica tēdit altiꝰin pͥmā cāꝫ ſe reuoluēs ⁊ exaltas. ¶ Diuinalis vo finē attingit eūdē qͥ deus ē. ſꝫ eminētiori mo. ꝓpt̓ tria p̄cipue. Primo. qꝛ votofirmat̉. Scd̓o qꝛ fide ſpe charitateqꝫ dedicat̉ xp̄o. qͦ ſil̓ in vnū deꝰ ⁊ hō eſt. dn̄s ⁊ ꝓximus. frat̓ amicꝰ ⁊ ſpōſus. Tercio qꝛ ſacroſctīs myſterijs hec caſtitas applicat̉. Propter hec tria pl̓imū diſtat hec caſtitas a caſtitate idolatraꝝ. Fuerūt qͥppe v̓gines int̓eos demonijs vt feſte ⁊ pallādi ⁊ telluri nōdeo ſacrate. īmo execrate. ſic ⁊ apud dyabolicos manicheos. ¶ Porro moral̓ caſtitaseſt velut incipiētiū ⁊ purgādoꝝ. Heroicavelut ꝑficiēdoꝝ ⁊ illuminādoꝝ. Diuinaliſtercia tanqͣꝫ ꝑfectoꝝ in et̓na btītudine ꝯſūmādoꝝ. Tal̓ eſſe dꝫ caſtitas eccl̓iaſticoꝝ p̄ſertim ſacerdotū ⁊ maxīe p̄latoꝝ. ¶ Natura¶ Debet eſſe dicis. ſꝫ an ſit/ tu videris o ſophia. ¶ Sophia ¶ Nōdū agimꝰ de caſtisſꝫ de caſtitatē quā abſolute cōſideratā/ ꝑſonalis abuſus nō ſordidat aut violat ſꝫ effugat. quēadmodū te naturā vicia qͣꝫtūlibetenormia qͣlia nominant̉ fieri ꝯͣ te nō te polluūt/ qͥn digna iugi veneratōne ſubſiſtas.CCōuenio te nūc igit̉/ an p̄ſuppoſita fidelaudabilis tibi ſit hmōi caſtitas diuinalisQuid differs? Quid muſitas? Si caſtitatē heroicā/ ꝯuincit aꝑtiſſima rō te landan-
dā ꝯcedere. qͦ pacto ſuꝑeſſet aliqͣ dubictasde p̄conio caſtitatis diuinal̓ qͣlis deſcpͥta ēvota deo. dicata xp̄o. dedita cultui ſacro¶ Natura. ¶ Uincor veris. nec effugiū video. ſi nō ad abuſus culpādos q̄ relā meaꝫreceꝑis. ¶ Sophia. ¶ Abuſus ego nō minus qͣꝫ tu culpo. crimīor. abominor. dānoUerū tn̄ dic qͣles reꝑis intolerabiles in caſtitatē ꝓfeſſis exorbitatōeſ. Sūt qͥppe nōnulla qͣꝫuis vicioſa. locis tēꝑibuſqꝫ ⁊ ꝑſonis tolerāda. Alioqͥn tollant̉ oīa bona/ taꝫtua qͣꝫ mea neceſſe ē. Qm̄ nulla ſunt quibꝰnō ꝯtingat abuti. Cogͦſcit deus figmentūhūanū. ſcit hoīes circūdatos infirmitatea ſummo vſqꝫ deorſuꝫ. Ideo ꝓpiciabilis ēſuꝑ malicia. ¶ Natura ¶ Iure mihi tibiqꝫdiſplicibilis eſſe dꝫ tāta ml̓tiplicatio indignoꝝ. tāta frequētatio p̄uaricatōis votoꝝtāta ꝯtaminatio ſacroꝝ mearūqꝫ legū horrēda ꝑuerſio. maxīe cū videas ip̄a tot ſcelera/ flagitia/ iniqͥtates/ pctā. delicta/ abominatiōes. qͣs vel nomīare. vel etiam cogitare turpe ē in meū reuerti ꝓ paginis debitop̄iudiciū. Hinc regiones vacue derelīquūtur abſqꝫ hītatore. Hinc cultꝰ tuus iſte xp̄ianoꝝ/ pene deꝑdit̉/ multiplicatis ꝑ generationem hoſtibꝰ ſuis ethnicis ⁊ ſaracenis.¶ Subīde qͥd obeſſet noue legi tue pluſqͣꝫveteri ſil̓r tue. ſi honeſtiſſimo mr̄imonij ſacramēto/ mīſtri religionis vterent̉. Nūqͥdſapiētior aūt ſanctior qͣꝫ olī effectꝰ ē deus:Fuerit ip̄e xp̄s v̓go. fuerit natꝰ de v̓gīe. v̓ginali deſpōſata viro. fuerit ꝯ̄figuratus inv̓ginitate hieremie ⁊ helye. Suaſerit ip̄e v̓ginitatem paucis qͥ caꝑe poſſent idoneis.Un̄ q̄ſo p̄ceptū ortū ē/ vt nō ſolū iā ſit caſtitatis ꝯſiliū ⁊ hͦ ſine delicto iuueniliuꝫ ꝑſonaꝝ ⁊ adoleſcētulaꝝ. īmo pueroꝝ puellarūqꝫ ſub velo religionis quoꝝ qͣrūqꝫ millefurores aūt ſil̓iū eſſe dic̄ Oratius. Quid d̓ꝓuectioribꝰ. qͦs incōtinētes fuiſſe pͥus/ ambigit nemo. nec forte poſteriꝰ ꝯtinētes ſperat vllus? Uincit indignitas rei/ meā certe ꝯq̄ſtionē. q̄ lōge plꝰ oꝑbꝰ ſe loquit̉. ſe clamat ⁊ ꝓdit qͣꝫ meis poſſet vocibꝰ/ niſi ſponte qͥs obſurdeſcat. ¶ Sophia. ¶ Si tamacerba fers aīoſitate facinora vouentiū caſtitatē. Reſpice q̄ſo reſpice trabes ingētesdefectuū in ocul̓/ atqꝫ colluuiones fediſſimas in oībꝰ mēbris generatōi vacantium¶ Sed qꝛ nō apte ꝓbrū ꝓbro diluit̉. ad idrn̄deo qd̓ q̄ris amarius. An ſapiētior fuerit xp̄us filius in noua qͣꝫ pr̄ in veteri legeꝫ
y 2