Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De ſollicitudine

tas ſpūs pauꝑtas ꝟ̓tus. non amica bonis moribꝰ frugalitaſ ſꝫ duplex iniqͥtas. qͥa vere cupiditas ē ſimulatio. Nec hic ſiſtit̉Sed ꝓgrediēs iſtic voti fractōꝫ. fundatorūdefraudatione. ꝓximoꝝ factis. dictis exeplis ſcadalilationē inueniēs. Demū ſubit ilAlud ve xp̄i/ dictū phariſeis talibꝰ ī religiōepenitꝰ lapſa verſantibꝰ/ quales hic ſolos plāgimus. Circūitis mare aridaꝫ / vt faciatisvnū proſelitū .i. nouitiū in religione. et factus fuerit/ facitis filiuꝫ gehēne duplo qͣꝫvos Eccl̓i. v. quoniā diſplicet deo infidelis ſtulta promiſſio. melius eſt vouere/ qͣꝫpoſt votū non reddere.Particula nona.Iſte tandē aīa ſiſte calamū queꝫ indignatio tua rapit vltra longe qͣꝫ inchoādo ꝓpoſueras. Et doctrinaꝫbona datura es/ diſtraheris ſatyra que nulla vnqͣꝫ orōne/ nulla declamationis acrimonia/ ſatis erit reprobāda. Reuertamur adgreſſum finis intēti reſumētes illud vn̄ arripuit nos maloꝝ recogitatoꝝ (p̄ſertim apugnon paucoſ noſtri tꝑis religioſos) anxiꝰ deitimor/ xp̄ianaqꝫ pietas miſeratio fraternalis. Illud erat aꝑire pacto pauꝑtas religioſa vacaret abſqꝫ ſollicitudīe victꝰ veſtitInt̓ueniūt fateor vos interrogādo fatemīpl̓es crebro pungitiui ꝯſcīaꝝ ſcrupuli ſinētes timoroſos frēs īplere pace vbū xp̄i apl̓ica monitōe. nolite ſolliciti eſſe Particula decima.Unt autē in genere tres in conquiſitione victus veſtitꝰ nequā ſtimuliUnꝰ ſimonie. alius vſure. alter fraudulentie. Sollicitat̉ nimiꝝ timorata mēsne forte miſceat ſe int̓ dantē tꝑalia ſpūalibus recipiēdis. ecōtra labes ſimoniaceuitatis. hoc vtiqꝫ frequēter (ve ve ꝓuenit/ habet̉ directio. lumē intētōnis noſtre que dicit̉ oculus corꝑis oīm actionumnoſtraꝝ/ ē tenebre. Sollicitat̉ p̄terea/ ne inredditibus comꝑandis (qꝛ ſemꝑ inueniunt̉ ad ꝑpetuū) reddat̉ contractꝰ vſurariꝰ exadiecta ꝯditione ſcū pactiōe de facultate totiēs quotiēs redimendi Suꝑ hac ꝟo duplici q̄ſtione ſollicita ſcrupuloſaqꝫ/ pn̄t hr̄iq̄dā opuſcl̓a nr̄a nuꝑ edita. ſi tn̄ magnistaliū tractatoribꝰ viſa fuerint numerandaParticula vndecima.Uꝑeſt ad pn̄s īueſtigare et inuētostollere (qͣꝫtū iuuerit ſator boni ſemi-

nis xp̄s) zizaniorū fraudulentorū aculeos.quos latebroſa nocte dormiūt negligētiā hoīes ſuꝑſeminat inimicꝰ ſub obtentu conquiſitōis victꝰ veſtitꝰ. Hoc etiā p̄cipue veſtra queſtiunculas ſollicitudo ſciredeſiderat Et qm̄ defraudatio directe ꝯtrariat̉ iuſticie/ tot modis īueniemꝰ defraudationē quot iuſticiā fieri. oppoſitoꝝ qͥdē eadē ēdiſciplina. Dicit̉ aūt iuſticia v̓tus ad alterūvel ſicut ad alteꝝ/ reddēs vnicuiqꝫ qd̓ ſuū ē.Porro iuſticia ample ſumpto vocabulo/parat̉ ad deū ad ꝓximū. īmo ad ſeip̄m ſicut ad alteꝝ/ ꝓut in pnīa fit/ ſpūs carneꝫſubijcit ſeruituti. Sic erit defraudatio. vnaad deū. altera ad proximū. tercia quaſi metaphorice dicta ad ſeipſum. Et pͥmitꝰ de proximi defraudatione (quia notior eſt) videamus. concluſiones deinceps inſeramusParticula vndecia. Concluſio prima.Ollicitudo pia ꝯferentis tꝑalia de Hfraudat̉/ ſi ſua intētio a recipiēteſeruet̉. hoc em̄ ꝓprie ſonat fraus etdolus/ p̄tendit̉ vnū fit alteꝝ. Sic dicit̉de teſtatore/ fraudatꝰ ē/ ſi ſua differat̉ aut impleat̉ intētio. neqꝫ tn̄ accipiēda ē deuis intētione. em̄ cadit ſub obligatiōisrecta lege nequā intētio ſi ſaluti ꝯͣria. ſi moribus abſona. ſi in deteriorē exitū/ eiꝰ obẜuatio ſit vētura qualis eēt intētio palā ſimoniaca vel vſuraria/ vel iuri p̄iudicās alieno. vl̓deo ſanctiſqꝫ ſuis honeſta.Particula decimatercia. Concluſio ſecunda.Ollicitudo pia ꝯferētis tꝑalia/ dirigi dꝫ ad ſuſtentationē mīſtri illiꝰ tꝑa faciēdā/ a quo ſpūalia requirunt̉.Iſte ſiquidē iuſtus ꝓprius verꝰ ē titulꝰ ſuſcipiēdi ſpūalia. Et hoc ſupponat̉ ad p̄ſenstanqͣꝫ deductū ſufficient̓ ī materia de ſimonia/ de directōne cordis forma daret̉. Atuero plerūqꝫ fit / vt mētiat̉ iniqͥtas ſibi. nūc ignorantiā affectatā ideo culpabilē. nūc negligētiā tāta ſollicitudīe q̄rit agendoꝝ veritatē. Expedit igit̉ ad ꝑticulares deſcēdere caſus. qͥdeꝫ ad oēs aut ſingulos.hoc em̄ nobis eſt impoſſibile. qm̄ varij ſuntſine nūero. ita varij vna circūſtantia qn̄qꝫ poſita. qn̄qꝫ deficiēs iudiciū ſapiētis variare ꝯpellit. hoc ad miratōe paꝝ ſapiētis. nec ad oīa circūſpiciētis Queſiuit vnusanachoritaꝝ a quodaꝫ pr̄e. Pater debeo tē-