De cognitione peccatorū
peccaret aliqn̄ ſi ieiunaret. qꝛ aliqn̄ gͣuaretnaturā ſuā et cōplexionē nimis. ¶ Quartoqn̄ tale placitū habet̉ in māducādo ꝙ preponit̉ diuīo amori. hoc eſt dictū ꝙ potiusfieret trāſgreſſio mandatoꝝ dei qͣꝫ ꝙ abſtineret̉ a māducādo. ⁊ ibi ē peccatū mortl̓e.ſicut ſi aliqͥs ꝓpt̓ ſuū guloſum manducarevult rape alienū. aut nō vult ire ad eccl̓iaꝫqn̄ ad hͦ tenet̉. aut qn̄ ſciēter omittit facerealiquod mādatorū dei ꝓpt̓ nimiā ſuā r̄pletionē aūt inebriatōem. ¶ Et hinc ſcit̉ quando ebrietas eſt pctm̄/ et qn̄ nō. Quia ſi qͥscadit in ebrietatē fortuitu ꝑ potatōeꝫ maiorē qͣꝫ ſit rōnale. vel fortiꝰ vinū qͣꝫ putauitpeccatū ē veniale. Si aūt ꝑſona bn̄ ꝑcipit⁊ videt ⁊ ſcit malū qd̓ accidit ex inebriatōe⁊ nihilominꝰ ꝑ guloſitatē inebriat ſe ſciēterip̄e peccat mortal̓r. Et ſil̓r facit ille qͥ aliuꝫꝑ maliciā inebriat. aut ꝓ inebriati malo .ſ.vel ad decipienduꝫ vl̓ ad infamādū. ¶ Eſtqꝫ ꝯſiderādū ꝙ ſi ꝑſona tenet̉ ꝑ votuꝫ autꝑ generale p̄ceptū eccl̓ie. aut ꝑ penitētiā ieiunare. et accidit ſibi vnū aliqd̓ de ſupͣ memoratis īpedimētis ꝑ q̄ grauaret̉/ bonū ēꝙ petat cōſiliū de nō ieiunādo a ſuo p̄lato.vl̓ ad minꝰ a ſuo curato aūt ꝯfeſſore / ſi cōpetēter fieri poteſt et reqͥri ad habendā maiorem ſecuritatē.¶ Conſideratio. xii.¶ Quādo luxuria eſt peccatū. ⁊ qualeUxuria de ſe eſt ꝯͣ mandatuꝫ dei.Et fit multis modis. Quia aliqn̄nō eſt niſi ī pͥmo motu cogitatōiſ.⁊ ibi ē pctm̄ veniale. qꝛ ꝯſenſus nō eſt ꝑfectus. ¶ Scd̓o p̄t hr̄i ꝯſenſus ad delectatōnem q̄ eſt in oꝑe luxurie qd̓ eſſet pctm̄ mortale. ⁊ ibi eſt pctm̄ mortale. Et ſil̓r accidit īalijs pctīs. vti aliqͥs poſſet tantū delectariin cogitādo quō ſuꝰ inimicꝰ hr̄et magnūdolorē aūt infortuniū ꝙ peccaret mortal̓r.poſito ꝙ hͦ maleficiū nō vellet facere ſuo īimico. Sil̓r ꝑſona p̄t cogitare de delectatione quā habēt illi qͥ peccāt ꝑ luxuriā. ⁊ īhͦ habere bn̄placitū ꝑ deliberatōem perfectā/ ꝙ peccabit mortal̓r/ poſito ꝙ nolit̓ tale opus facere. Alid̓ eſſet ſi qͥs acciꝑet delectationē ī his q̄ de ſe nō ſunt niſi vēiale peccatū. qꝛ ꝯſēſus ī pctm̄ vēiale n̄ ē niſi vēialepctm̄. ¶ Tercio p̄t haberi ꝯſenſus ad opulcarnale extra mr̄imoniū. ⁊ ibi ſꝑ ē peccatūmortale. ¶ Quarto aliqn̄ nō ſolū tenet̉ mala volūtas ī corde. īmo etiā nutrit̉ ip̄a a fo-
ris ī vidēdo ⁊ loq̄ndo vl̓ tāgēdo ſe vl̓ aliāꝑſonā. ⁊ ibi ſꝑ ē mortale pctm̄/ ſicuti volūtas ex qͣ ſeqͥt̉ opꝰ ē peccatū mortale. ¶ Ecce videtis qͦt pctā mortalia fiūt ſepe qn̄ tenet̉ mala volūtas. ⁊ ſpēal̓r ī choreiſ ⁊ ī alijſiocūditatibꝰ ſccl̓i. Alit̓ dicēdū foret ſi n̄ habeat̉ mala volūtas ab intus. qꝛ videre pulcritudinē ml̓ieris fieri p̄t ſine pctō. vl̓ ꝙ n̄erit niſi pctm̄ curioſitatis. Debꝫ etiā cauere ꝑſona/ feminā dico ꝙ nō det cām peccādi alteri ꝑ viſum aut trāſitū ſuū/ aut ſermonē aūt tactū. qꝛ ibi eſſet pctm̄/ poſito ꝙn̄ vellet peccare carnalit̓. qꝛ etiā caueri d̓bētꝑicula q̄ eueniūt ꝑ malos motꝰ qͥ īde exurgunt. ¶ Quinto cogitari p̄t de pctō carnisad ꝯfitēdū vl̓ ad cauendū. vl̓ ſolū ꝑ ꝯditōnem. dicēdo ſi nō eſſꝫ ꝯͣ mādatū dei tal̓ resfieret aūt talis. ⁊ ibi ſepe nō ē pctm̄. vl̓ nō ēniſi veniale. Sꝫ tn̄ ꝙ caueat̉ malꝰ ꝯſenſusꝯͣ mādatū dei. ⁊ ꝙ tal̓ cogitatio n̄ inflāmetſe nimis. De hͦ pctō ſcripſi diffuſiꝰ alibi īvno tractatulo noīato ſpeculū aīe.jConſideratio. xiii.¶ De mendacio ⁊ quale peccatū eſt.Entiri ad damnū magnū alt̓iꝰ Oeſt pctm̄ mortale Mētiri ꝑ iocūaut ad vtilitatē ſuā vl̓ alteriꝰ / ſine dāno alteriꝰ ē pctm̄ veniale.¶ Et ſciendū ꝙ bn̄ p̄t celari aliqͣ ꝟitas ſinemēdacio ⁊ ſine pctō. Sꝫ tn̄ omē mēdaciūeſt malū ⁊ pctm̄. qꝛ fit abuſuſ loq̄le q̄ ordīata eſt ad hͦ manifeſtādū qd̓ ē ī corde. ⁊ pͥncipalit̓ ꝓpt̓ hͦ. qꝛ ſi daret̉ licētia mētiēdi ſine pctō deſtrueret̉ tota fiducia ſocietatis q̄eſt int̓ hoīes. qꝛ neſciret̉ qn̄ ꝟitas diceret̉.⁊ qn̄ n̄. exquo mētiri poſſet licite ī aliqͦ caſuQuātū ad oꝑa bn̄ pōt fieri aliqͥd ad aliā intentionē qͣꝫ ad eā ad quā accipiūt vidētes.ad celādū ſe in certis caſibꝰ/ ſicut faciunt qͥinſidias aptāt ⁊ faciūt in bellis.11Conſideratio. xiiii.De iurando ⁊ qn̄ eſt mortale.Urare falſuꝫ ſciēter. in omī caſu eſtpctm̄ mortale. ſiue in rebꝰ ſerijs. ſiue in iocis. Sꝫ ſi ꝑ inaduertentiāaut facilitatē loquēdi peierat̉ pōt eſſe veniale pctm̄. quāqͣꝫ mala ꝯſuetudo nō excuſeteos qui ꝑ ip̄aꝫ ꝑiurāt. Ibi vides qͣꝫ grādemalū ē aſſueſcere ſe iuratōibꝰ Et accipit̉ iuramentū ad intētionē eiꝰ cui fit. ⁊ ẜm vſumcōeꝫ intelligēdi. qꝛ qͥ arte iurat falſuꝫ arte ꝑ